Nee, natuurlijk niet

McDonald’s weg uit Nederland? Onbestaanbaar. Als, om wat voor reden dan ook, de pusher van het Happy Meal Nederland de rug toe zou keren, zou er een volksopstand uitbreken. Het zou in elk geval op alle voorpagina’s staan. Het land zou te klein zijn.

De voorpagina’s gaan vandaag over hele andere dingen en van revoluties is op deze zonnige ochtend niets te merken. En toch is er iets heel ergs gebeurd, veel erger dan het nepnieuws waar ik vanmorgen mee besloot uit te pakken: Jan Robben, het aardbeiengeweten van Nederland, de man die zo ongeveer in zijn eentje de écht lekkere aardbei op de kaart zette, stopt ermee. Hij is het, begrijpelijkerwijs, moe om tegen de stroom op te roeien. Want het rare is dat een eigenwijze aardbeienteler, die er in tientallen jaren van hard werken en experimenteren met teeltwijzen, bemestingsschema’s en wat al meer in slaagt om een aardbei te telen die écht spectaculair beter smaakt dan wat er in de super het hele jaar door (!) te krijgen is, die verrukkelijke aardbeien waarvan er op geen stukken na voldoende zijn voor heel Nederland, niet als vanzelf weg ziet vliegen.

In plaats daarvan bleek Jan Robben er een tweede dagtaak aan te hebben om te worstelen met distributiekanalen, marketingstrategieën en iets wat je gerust missiewerk mag noemen. En zelfs dát leidde niet tot spectaculaire resultaten. De frustraties bleven zich opstapelen. Meer dan eens werden afspraken niet nagekomen, gingen er logistieke zaken fout en bleken afnemers te elfder ure af te haken omdat de consument het liet afweten. En uiteindelijk was ook de bank, ja, die Rabobank die mooi weer speelt met haar roots in de agrarische wereld, niet meer bereid de noodzakelijke voorfinanciering te verschaffen. Want Jan Robben stond naar de mening van de bank te weinig op het land en zat te veel op internet om te proberen zijn fantastische product aan te laten slaan. En toen dit jaar de de verkiezing van de Held van de Smaak draaide rond fruit, bleek Jan Robben, de man die ruim tien jaar lang in zijn eentje de kar van de smaakaardbei heeft getrokken, in de regionale ronde al buiten de boot te vallen. Ik klap niet uit de school want ik ben van de oude stempel en mijn informatie is niet op “journalistieke” wijze verkregen. Maar ik was er wel woest over. En dat ben ik nog steeds. Een regelrechte schande was het.

Jan Robben heeft er genoeg van. En wie zal het hem kwalijk nemen?

Hij blijft actief voor de promotie van de smaakaardbei. Hij is van plan kennis over te gaan dragen. Misschien verdient hij daar ook wel weinig tot niets mee, ik heb hem nog niet gesproken. Maar één ding is zeker: hij zal er in elk geval geen klauwen vol geld mee verliezen, zoals nu.

Intussen staar ik naar een aardbeivormige leegte in mijn toekomst. Meestal waren de eerste vollegrondsaardbeien van Jan er precies rond mijn verjaardag (die overigens enkele weken na moederdag valt). Ik zal dit jaar wat anders moeten verzinnen.

Maar de consument weet van niets. Ik zag ze vanmorgen nog bij de super aardbeien in hun karretje doen. Flutaardbeien van geen dertien maar vierentwintig in een dozijn die niet naar aardbei ruiken en er al helemaal niet naar smaken, maar wel rood en gespikkeld zijn. Binnenkort gaan we ze denk ik maken van papier-mâché, dan zijn ze er echt het hele jaar door, en zien ze er altijd precies hetzelfde uit. Wedden dat geen hond het merkt?

Maar McDonald’s is er dus gewoon nog. Een hele geruststelling.

  1. 1

    Jan Robben moet gewoon iets over de grens in Duitsland, achter Roermond bijvoorbeeld, zijn missie voortzetten. Of anders in Noorwegen.

    In ieder geval in een land waar men het verschil weet tussen een aardbei en een witte knol met rode spikkeltjes.

  2. 2

    Geldt niet alleen voor aardbeien, maar dit steekt mij ook…

    En ik weet natuurlijk niet hoe en welk(e) distributiemethode hij heeft bewandeld…maar heeft ie alleen maar getracht via de bestaande kanalen (gedomineerd door supers) zijn aardbeien te slijten? Alles op de veiling aangeboden met dezelfde marketingstrategieën en van vervoer/ marketing tot consument uitbesteedt (althans, trachten) enz.enz., wat je toch nooit wint? Nooit in eigen beheer geprobeerd direct te slijten aan de consument? En misschien zeg ik wel domme dingen: e.v.t. in een deal/ coöperatie o.i.d. met andere boeren/tuinders e.d.: ouderwets met een wagen langs de deuren met een gevarieerd assortiment kwalitatief puike aardappelen en hele grote bloemkolen. Een betere kwaliteit (i.v.m. de super) tegen dezelfde prijs? Kosten: 10 bestelauto’s op biodiesel of elektriciteit, en 10 werklozen uit e.o.a. reintegratieproject (of ontslagen postbodes)

    Die hele verziekte keten Uitschakelen als het ware, compleet vermijden …terug naar af.

  3. 4

    Voor de gein eens een dagje op een veiling met een trader meelopen…vooral als een teler superkwaliteit dagverse bloemen of groenten aanbiedt en de prijs niet wordt gehaald omdat er toevallig even geen kopers zijn…

    Wat er dan (letterlijk, want doorgedraaid) vernietigd wordt aan kapitaal/energie/arbeid. Als je emotioneel bent aangelegd is het biggelen geblazen…

  4. 5

    @2 Dat kun je dus niet organiseren en tegelijkertijd ook nog aardbeien telen en hij wil nu juist verder doorgaan met het organiseren, daarom stopt hij met het telen. (als ik het goed begrepen heb, ik ken die hele man niet)

  5. 7

    Ja @eetschrijver @Yevgeny… heeft Jan Robben wel echt alles geprobeerd? Als de behoefte er is, en hij kan leveren, dan zou het toch kat in t bakkie moeten zijn?

  6. 8

    @Yevgeny Mee eens, dat die hele verziekte keten moet worden uitgeschakeld. ‘Ontketen de keten’ noemen we dat. Jammer genoeg is dat ik me dan nu eerst zelf moet ontketenen van iets waar ik mijn hele leven aan gewerkt heb. Dan pas kan ik weer verder. De lasten zijn te hoog om zomaar weer iets gaan te proberen. De bank ziet me aankomen (niet dus)

    We hebben de afgelopen jaren al zoveel geprobeerd. Overal loop je tegen hetzelfde aan. Consumenten willen onze aardbeien graag hebben en er ook best voor betalen. De tussenhandel vindt alles te duur, restaurants vinden ook alles te duur, al zijn het toprestaurants. Soms vertellen ze hun gasten ijskoud dat de aardbeien van mij zijn, terwijl ze dat dus niet zijn (ik zat er zelf een keer bij).
    Via mijn boerderijwinkel kan ik wel wat kwijt, maar daar kan dit bedrijf niet op draaien. Kleine partijtjes kan ik her en der kwijt, maar dan is de logistiek weer niet rendabel.

    Maar ik kom terug! Op een andere manier, want zelf fysiek telen dat zit er niet meer in.

  7. 9

    Afgelopen zomer heb ik aardbeienplanten gepoot, gekocht bij de Hortus in Amsterdam, ik dacht dat het dan wel goed zou zitten. Het bleken Elsanta’s te zijn, wel mooi om te zien, maar in smaak vielen ze tegen. Volgens Johannes van Dam zijn Lambada’s de lekkerste, daar ben ik nu naar op zoek. Wel jammer dat Robben stopt met het kweken. O ja, als je een keer echt lekkere aarbeien wilt proeven: ga dan naar de zelfpluktuin op Texel. Neem een grote tas mee, want je plukt er altijd meer dan je van plan was.

  8. 10

    “Alles geprobeerd”, ik begrijp de frustratie Jan. Je kan het alleen maar “winnen” door gewoonweg niet mee te doen denk ik. Alleen zullen de banken dan w.s. niet in de rij staan…

    Anders in elke schakel meedoen met de frenzy van het marges persen (behalve de supers natuurlijk, omloopsnelheid zo hoog mogelijk en alles just in time enz.enz.). Oververhit Hyper is het, net als de beurs en banken, boven de stand levend….en het oog op kwaliteit lijkt daarbij veelal verloren. Paprika’s en komkommers in luchtdicht plastic (kaarsrechte uiteraard, anders passen ze niet in de standaarddozen, de rest is veevoer) met allemaal dezelfde waterige nergens-naar-toe-smaak, het fabrieksbrood bij Appie te zielig voor woorden (sponsjes, niet ordentelijk afgebakken want tijd = geld) enzovoorts enzovoorts…”tis simpelweg de wens van de klant”. Ja, want Wij de consument willen veel én goedkoop én alles en wel nú en een beetje snel graag. De consument Kies(t) Bewust (stickers). Pff, je zou ze eigenlijk voortaan gemalen stront moeten laten eten (en dan marketen als proteïne shake) en die sticker op de bek moeten plakken. Dat moet wel, nee, dat gaat (wel) een keer keihard ploffen (als de olieprijs een keertje compleet uit z’n kadertjes vliegt o.i.d.)

    Wat ik eigenlijk wou zeggen Jan (want ik zeg ook maar wat): Laat je niet uit het aardbeienveld slaan.