Hoewel de laatste aflevering van Kunst op Zondag eigenlijk alweer een half jaar geleden was, moet ik toch nog iets kwijt in deze serie. Het betreft hier een object dat ik de kwalificatie kunst meegeef vanwege het ontwerp. Twee stuks architectuur die tezamen voor de verandering eens een mooie vorm van horizonvervuiling geven. Er was echter een reden waarom het nog niet gelukt was in de oorspronkelijke serie hier aandacht aan te geven. De twee objecten laten zich namelijk wat lastig op de gevoelige plaat vastleggen. Ze zijn namelijk samen ongeveer 2 kilometer lang. Dus duurde het even voor ik een list had verzonnen. Gisteren was het zo ver. Met een eenvoudige camera en het illegaal betreden van bouwterrein heb ik de twee objecten in stukjes digitaal vastgelegd. Wat noeste arbeid heeft er vervolgens voor gezorgd dat de objecten nu als één geheel te zien zijn.
Tribute to Anna Nicole Smith
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op kosten van het US State Department nodigt de Amerikaanse ambassade in Jordanië Arabische journalisten uit voor zogenaamde familiarisation trips. Deze mensen mogen dan een paar dagen een kijkje nemen in de Verenigde Staten en krijgen en passant ook nog wat uitleg over de Normen en Waarden van the Good Force. “Dat is niet zo best” zegt de Jordaanse blogger Batir Wardam die zich als een ware Jordaniër beleefd en voorzichtig uitdrukt: “a sensitive topic and I hope that none of my colleagues in the media will take the matter personally…” Maar Wardam’s boodschap is duidelijk: Arabieren laat u niet in de luren leggen. Het zijn diezelfde Amerikanen die uw broeders in Irak doden en Israël volledig steunen in het onderdrukken van de Palestijnen. Instead of enlightening the Arabs and preaching to them the American democratic model, Wardam says it is the Americans who need reschooling. (GlobalVoices). Op het prijzenswaardige brugblog Global Voices dat d.m.v. een netwerk van vrijwilligers de taalbarrières tussen de verschillende blogosferen overbrugt wordt het Arabische verhaal van Wardam toegelicht. Een comment op deze post brengt echter al snel de nodige nuancering dat het wel mee zou vallen met alle propaganda en brainwashing tijdens deze tripjes. Ook veel Chinezen worden namelijk uitgenodigd en zij maken van deze kans gebruik om flink te netwerken, familie te bezoeken en de toerist uit te hangen. They also managed to educate the Americans they met along the way about China and Chinese perspectives. So it doesn’t have to be a completely one way street (Global Voices).
Proloog, scène 19
In het hoofdkwartier in Uruzgan. Generaal Spijk scant een tekst.
Generaal Spijk: …kwestie van een lange adem… vorige week een wapendepot ontdekt en vernietigd… hun lesje geleerd… dat betekent meer hinderlagen en bermbommen… zorgelijke ontwikkeling… gevechten over waterrechten tussen de Popolzai en de Ghilzai… komende winter is dus een cruciale periode… als de Talibaan zich laten zien met wapens, hen helpen, dan zullen ze geneigd zijn tegen de Talibaan aan te leunen… (cruciaal!) …zeer moeilijk… ik heb nog steeds een positief gevoel bij Uruzgan, maar het is een zaak van lange adem… (dat kan geen kwaad, zeg het nog maar een keer) …moet je eerst een alternatief hebben voor de boeren… …je kan niet zomaar de hele boel platbranden… …dan ontneem je ze hun enige inkomstenbron… (cruciaal!) …en zullen de Talibaan dat gebruiken als anti-ISAFpropaganda… Laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Ja, dat kan er wel mee door.
(changement.)
Proloog, scène 20
In de werkkamer van de burgemeester van Almere. Aan de muur landkaarten en een blauwe poster met de tekst: ‘Hier wordt niet gebouwd’. Daaronder een kalender van Natuurmonumenten. De burgemeester is aan de telefoon.
De burgemeester: Ja, hallo Henk, Annemarie hier… ja, nee, ’t is maar een ideetje hoor, zie maar wat je d’r mee doet… Ja, haha, een proefballonnetje… Nee, nee… Ja… Als ex-voorzitter van de Taskforce Vrouwen, Veiligheid en Conflict kan ik dit balletje wel bij je opgooien, dacht ik… ’t Zou natuurlijk verdomde hypocriet zijn om het gewoon niet eens een keer te proberen… Het is toch allemaal legaal tegenwoordig?… Precies… Zonder gemeentelijke vergunning en inspectie kun je tegenwoordig geen fatsoenlijk bordeel meer beginnen… Ja, allemaal GG&GD gekeurd… Nee, geen centje pijn… Geheel volgens het vrijtijdenbesluit, ja, haha!… Wat?… Nee, er wordt hier helemaal niemand ‘uitgewoond’… Wat?… Ja, asje het goed beschouwd zijn die meiden allemaal ondernemer natuurlijk… Precies!… Het is verdomme hun werk!… Vrije meiden!… Daar kunnen ze in Afghanistan nog wat van leren!… Ze verdienen er nog aan ook, ze betalen er gewoon belasting over… Dus het mes snijdt aan twee kanten… En als de manschappen daardoor met hun poten van de vrouwen afblijven… Dat moet zelfs JP toch kunnen begrijpen?… Toch?… Ja, dat spreekt vanzelf, er moet wel eerst grondig uitgezocht worden of het… te vaak misgaat, ja… En dan kan er misschien nog naar andere… oplossingen worden gezocht… Ja… Nee, dat zou te ver gaan, haha… Ja, we hebben mannen met kloten nodig!… Wat zei Poetin nou laatst ook maar weer?… Ja, over de president van Israël… God, hoe heet die ook alweer… Ja, precies, dat ze in Rusland jaloers op hem waren, dat ie zoveel vrouwen had verkracht!… Dat geloof je toch niet!… Op dat niveau!… Ja, de microfoon stond open… Maar goed, ’t is maar een idee, hoor… Je moet toch ook eens met iets nieuws durven komen… Al is het op het eerste gezicht dan misschien een beetje pikant… Maar die mannen zijn toch ook maar mensen? Met hun driftleven en… Nee, dat hoef ik jou niet te vertellen, sorry Henk… En tegenwoordig moet dat toch allemaal kunnen?… We zijn toch wel wat gewend?… Spuiten, slikken, hou op, schei uit, zeg… Kijk maar hoe het valt… Ja… Ja, Henk… Dank je, jij ook! Goed weekend! (ze hangt op, met rode konen.)
(changement.)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Op het Filmfestival Rotterdam zien Waa & Arianne films die nooit vertoond zijn en leveren daarbij zelfs een affiche.
Nadat het tijdschrift Vogue de film “The Devil wears Prada” kreeg, kon je er op wachten: dat het tijdschrift Viva ook een eigen film zou krijgen. Met de film Viva is dat inderdaad gebeurd. We volgen de ontwikkelingen van een frisse jonge meid vanaf het moment dat zij op de Viva-redactie binnenkomt. Trouw aan de Viva-formule zit de film vol huis-tuin-en-keuken intriges, goede raad en ontbreken ook de naakte hoofdeloze lichamen –in een bloederige variant op de rubriek ‘Anybody’- niet. Na een uitgebreide Viva-brainwash eindigt onze jonge heldin uiteindelijk breiend op de bank, klaar voor de Libelle. What next? Een coming-of-age film voor Yes-lezeressen?
Vertoning: Bioscoop het Scherm, zaal 22, 03:59u
Meer filmfestival? Zone5300.nl
Op het Filmfestival Rotterdam zien Waa & Arianne films die nooit vertoond zijn en leveren daarbij zelfs een affiche.
Scream of the Ants is de eerste dogma-film waarin insecten de hoofdrol spelen. De film houdt zich netjes aan de dogma-regels. Zo wordt de film in kleur, op 35 mm en op locatie, een mierenhoop, geschoten. Ook zijn er geen moorden of andere oppervlakkige acties te zien, wordt er geen gebruik gemaakt van special effects, krijgt de regisseur geen credits en is het geen genre-film.
De film begint als een natuurdocumentaire, waarbij opvalt dat met name de close-ups nogal rommelig en bewogen – want dogma, dus uit de hand geschoten – zijn. Gaandeweg ontwikkelt de film zich echter tot een waar helden-epos, ware het niet dat identificatie met de held door de slechte beeldkwaliteit en de wel bijzonder onopvallende hoofdpersoon vooral in het begin wat lastig is.
De film toont, in documentaire-stijl, het levensverhaal van een mier die anders is dan de rest. We zien hoe hij verstoten wordt door de groep, alleen op pad gaat en op tragische doch heldhaftige wijze aan zijn einde komt. Saillant detail is dat de regisseur, die uiteraard onbekend blijft, want dogma, uiteindelijk zelf zo meeleefde met de mier dat hij het niet over zijn hart kon verkrijgen hem te laten sterven voor de camera. Daarom is er op het laatste moment gekozen voor een stand-in stuntmier, die wordt opgeofferd voor de slotscène, en daarbij de hartverscheurende kreet laat horen waaraan de film zijn titel dankt.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op het Filmfestival Rotterdam zien Waa & Arianne films die nooit vertoond zijn en leveren daarbij zelfs een affiche.
Na the Sound of Music (niet op het iffr) en naast the Sound of Silence (Iraanse film over de muziekindustrie in Iran, wel op het iffr), is er nu ook Sounds of Sand. Een film over geluid, zonder geluid. Als je een film kunt maken over geuren, zonder geuren te laten ruiken -a la The Perfume, de film naar het boek van Patrick Suskind- moet het ook mogelijk zijn om een film te maken over geluid zonder geluid te laten horen, zo moet de regisseur geredeneerd hebben. En dus zien we tijdens de drie uur durende film zandkorrels. Heel veel zandkorrels.
Zandkorrels die met z’n velen uit een vrachtwagen vallen, zandkorrels die met razend tempo over een, op een enkele boom na lege, zandvlakte razen, zandkorrels die worden weggespoeld door de zee. Afwisselend zien we de zandkorrels vanaf grote afstand en extreem close-up; soms zoomt de camera zo ver in dat we slechts een paar zandkorrels zien, andere keren zien we een volledige woestijn. Ook experimenteert de regisseur er lustig op los, door zandkorrels achterstevoren te laten vallen, ze te versnellen of juist te vertragen, het beeld in vieren te delen of twee minuten zandkorrels ‘by night’ te laten zien, wat neer komt op zwart beeld. En dat alles uiteraard zonder geluid.
Mensen staren verbaasd omhoog. Op het terrein van het Wereld Sociaal Forum torent een houten kruis met een levensgroot vrouwenlichaam boven de mensenmassa uit. Ook al snapt niet iedereen meteen wat het betekent, toch zijn de uitlopende reacties heftig.
Na navraag bij de maker van het ‘kunstwerk’ blijkt het een protest te zijn tegen de anti-condoomcampagne die gevoerd worden door de Paus en President Bush van de Verenigde Staten. Volgens de maker een beleid dat niet gebaseerd is op de realiteit.
Hij is naar het Wereld Sociaal Forum gekomen om een debat aan te wakkeren, niet alleen in de westerse landen, maar ook in Afrika zelf, waar de Aids problematiek het grootst is.
Het is gewaagd om hier een beeld als dit neer te zetten. De bevolking van Kenia is overwegend christelijk. Maar juist daarom wilde de maker een statement neerzetten. Na het WSF zal het meisje aan het kruis nog in Rome voor het Vaticaan worden geplaatst om het debat nog verder te doen oplaaien. Kijk hier voor filmpje over het kruis .
Het WSF wordt op internet gevolgd op lokaalmondiaal, onzeWereld en globalisering.com.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Proloog, scène 14
(De dreigende filmmuziek van Taxi Driver, gecomponeerd door Bernard Herrmann. Op een bureau een schaalmodel van een New Yorkse gele taxi, made in China, broembroemend voortbewogen door de glunderende premier. Dan herpakt hij zich en gaat hij, alsof er niets gebeurd is, verder met waar hij aan bezig was, een brief aan de schrijver Harry Mulisch. Terwijl hij schrijft, leest hij hardop voor wat hij aan het schrijven is.)
De premier: ‘Ik heb een hoge dunk van cultuur. Vandaar mijn oproep aan kunstenaars, schrijvers en intellectuelen om niet met de rug naar de maatschappij, naar de politiek, naar de wereld te staan.’ Punt. (tevreden) Dan denk ik toch van: nou laat ik ze een aardig poepie ruiken, al zeg ik het zelf. Ook van die mensen mag je vragen iets voor een ander te betekenen. Niet de hele tijd van ‘heb je het tegen mij’ maar iets doen, iets positiefs. Een bijdrage leveren. En daar gaat het om. Wedden dat ze weer en masse over me heen zullen vallen? De intellectuelen in de gordijnen en mijn natuurlijke achterban dik tevreden. Toch? Hahaha! (Hij pakt het autootje weer op en kijkt bewonderend naar het reclamebord op het dak: een afbeelding van het Vrijheidsbeeld met daarnaast de tekst: Welcome. De muziek van Bernard Hermann zet weer in. Daaroverheen: broembroemgeluiden.)
(changement.)
Proloog, scène 15
Unit 3AG van de Immigratie- en Naturalisatiedienst op de begane grond van een IND-kantoor in Zevenaar.
Een teamlid: Heb je dat gelezen over Sir Paul en Heather Mills? Hij wou niet dat zij hun baby de borst gaf. ‘Het zijn mijn tieten,’ zou hij gezegd hebben.
Een ander teamlid: Schrijnend.
Een derde teamlid: Nog naar De Gouden Kooi gekeken? Wordt steeds postmenselijker, schijnt. Ik sta voor de webcam, dus ik besta. Mensen leven alleen nog maar als ze op tv zijn. Moeder Natasia leest haar kinderen verhaaltjes voor en bidt het Onze vader.
Het tweede teamlid: Ook schrijnend, maar daar kijk ik niet naar.
Een vierde teamlid (een van de uitzendkrachten): En heb je die foto van Marco Borsato in de Gelredome gezien? Stond op de voorpagina. Het hele publiek in het rood. Deed me denken aan dat schilderij met die rooie duiveltjes in Antwerpen of Gent, ergens in België in elk geval. Met Marco als de waarlijke Beëlzebub in het midden.
Het eerste teamlid: Je bedoelt die met die witte engeltjes en rode duiveltjes en de madonna met de tieten.
Het tweede teamlid: Hou toch eens op over die tieten.
Het vierde teamlid: Schrijnend!
Een vijfde teamlid (ook een uitzendkracht): Spelletjespresentator en roddeljournalist Albert Verlinde meent: ‘De redding van Lingo toont eens te meer aan dat er iets goed mis is met ons Publieke bestel.’
Een zesde teamlid: Hear, hear.
Het tweede teamlid: Wat moet ik hiermee? Een succesvolle Ethiopiër die altwaalf jaar in Nederland is.
Het eerste teamlid (behulpzaam): Je moet het met je hart doen, staat in de instructie. Dat betekent: zorg dat de minister niet al te veel uitzonderingsgevallen op haar bureau krijgt. Ze heeft het al zo druk.
Het tweede teamlid: En deze dan? Deze mensen wonen al jaren in Nederland en hun kinderen zijn hier geboren. Moeten die vertrekken?
Het zesde teamlid: Kijk je ook niet naar Jensen dan?
(changement.)
