Closing Time | Iza – I Put a Spell on You

Ik hoor ’t je bijna denken: “Heb je haar weer met d’r geile liedjes”. En dat klopt. Ik vind muziek geil en ik ben dol op geile liedjes. En als er dan ook nog wat eye candy bij komt kijken, heb je ’t bij mij wel gemaakt. Over Iza is niet veel te vinden op internet, tenminste niet in het Engels. Ze is een Braziliaanse schone, veel meer weet ik ook niet. Behalve dat ze een prachtige stem heeft, geweldige covers maakt en in dit clipje des te geiler is omdat ze zo decent gekleed is. Met dat hooggesloten blouseje en die wiegende heupen. Als ik op vrouwen zou vallen zou ik op slag verliefd zijn geworden, denk ik. Wat een wijf! En dat zingt dan I Put a Spell On You. Ga er maar even bij zitten zou ik zeggen. Of juist niet natuurlijk. https://www.youtube.com/watch?v=GzmS4p3jXvs

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time: Ferocious Dog – The Glass

De concerten gaan vergezeld van een ‘food drop’ om lokale voedselbanken te ondersteunen, in hun teksten gaat het over politieke en sociale misstanden en met het meest recente album Fake News & Propaganda richten ze de pijlen rechtstreeks op oa The Sun van Rupert Murdoch.

Onderstaand nummer, The Glass, gaat over broer Lee van front-man Ken Bonsall. Na een periode in Afghanistan, op z’n 18e, is het Lee niet gelukt om over zijn post-traumatische stress (PTSD) heen te komen. Op 24 jarige leeftijd maakt hij een einde aan z’n leven. Dit lied en The Lee Bonsall Memorial Fund voor PTSD-awareness houden de herinnering aan Lee in leven.

Closing Time: Barry McGuire – Eve of destruction

Vandaag sluiten we af met waar we de dag mee begonnen: de uitspraak in de klimaatzaak van jongeren tegen de Verenigde Staten. In hun uitspraak verwijzen de rechters naar een populair nummer uit de jaren 60 dat waarschuwde dat we aan de vooravond van vernietiging staan. Ondanks dat de rechters de zaak van de jongeren afwezen stelde ze wel dat de jongeren overtuigend bewijs hebben geleverd dat door mensen veroorzaakte klimaatverandering die vooravond dichterbij heeft gebracht.

Closing Time | Poep en pies minuet

Afgelopen weekend is Aart Staartjes op 81 jarige leeftijd overleden. Hij was vrijdag betrokken bij een ongeluk met zijn scootmobiel.

Veel mensen kennen Aart Staartjes als Meneer Aart in Sesamstraaat. Mijn eerste herinneringen aan Aart Staartjes gaan terug naar De Stratenmakersopzeeshow, dat hij samen met onder andere Wieteke van Dort en Joost Prinsen maakte. Als klein kind rook ik na het horen van het Poep en Pies Menuet met regelmaat aan m’n handen en lijf om zeker te weten dat ik niet te veel vieze woorden had gebruikt…

Closing Time – Babes in Toyland

Uit de tijd dat de kleine zaal van NightTown in Rotterdam vuige bandjes programmeerde en ik daar op de bonnefooi heen ging. Babes in Toyland met Bruise Violet. Ruige vrouwenrock, een bassiste die de hele avond achter haar haren verborgen zat en drie kwartier raggen op bas, gitaar en drum. Mijn liefde voor gitaarherrie was geboren.

Closing Time | Helloween

Ah, die goede oude tijd, toen je een bandje leerde kennen doordat iemand je een bandje (dus: een cassettetape, voor de jongeren onder ons, dit) gaf. Zo maakte ik ooit kennis met Helloween, in hun absolute topperiode, ten tijde van de twee Keeper of the Seven Keys albums.

Het is een blauwdruk voor wat later (voornamelijk Duitse) powermetal gaat worden: epische, lange en bij vlagen briljante nummers, zoals het pareltje dat u hier kunt luisteren. Afgewisseld met (soms wel erg blije) meezingers. Een prima combinatie.

Closing Time | Janse Bagge Bend

Een tijd terug kwam een verzoek om wat minder Engelstalig en wat minder westers in de Closing Time. Wat dit ook is, het is géén Engels, en het is ook heel zuidelijk, en niet westers – enigszins afhankelijk van je perspectief natuurlijk.

Het is wel lekker. Janse Bagge Bend, De Mek, uit 1983 al weer. En nee, het is niet de eerste keer voor de JBB, maar dat mag de pret niet drukken.

Closing Time | Afflicted

Soms kiest een band opeens voor een dramatische, radicale wisseling van stijl. Zo speel je lekker trage death metal, zoals Afflicted op hun eerste album deed in het begin van de jaren 90, met maatschappijkritische teksten over hoe de mensheid omgaat met het fragiele ecosysteem. En een paar jaar later besluit je opeens om power metal te gaan spelen.

Inclusief de wat clichématige teksten over Vikingen die vallen op het slagveld en dan naar Valhalla gaan. Tja, het kan verkeren. Wat echter mooi is: de kwaliteit van de muziek bleef onverminderd goed. Het is tragisch dat Afflicted muziek maakte in de jaren 90, die notoir onvriendelijk waren voor metalbands. Eerst zakte de scene in elkaar ten faveure van de grunge, en vervolgens werd meer traditionele metal verdrongen uit de mainstream door nu-metal-achtige toestanden. Een revival kwam pas later.

Closing Time | The Offering

Eén van de grootste teleurstellingen van het leven als ‘verantwoordelijke volwassene’ is toch wel dat je je niet dagenlang kan verdiepen in mooie nieuwe dingen die uitkomen; series, films, games, en natuurlijk: muziek. Af en toe kom ik gelukkig toch nog iets nieuws tegen dat zeer de moeite waard is, zoals The Offering. Geen idee in welk (metal)hokje ik ze zou moeten stoppen, en dat is natuurlijk alleen maar mooi. Originaliteit / inventiviteit enzo. Het maakt ook niet uit, want muziek, zang, gitaarsolo’s – alles klopt gewoon. Failure (SOS) komt van het debuutalbum Home, dat recent is verschenen. Ik zou zeggen: luisteren / kopen, niet eens per se in die volgorde.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige Volgende