Closing Time | Vrijheid van kiezen

Het is weer tijd gebruik te maken van de vrijheid te kiezen. En wat zeggen politiek partijen over popmuziek? https://www.youtube.com/watch?v=1B2tyKfrChQ Hoort u nog bij die grote groep twijfelaars en weet u nog niet op wie u gaat stemmen? Misschien helpt het een beetje als u  weet welke partijen de popmuziek belangrijk genoeg vinden om er een punt van te maken in hun verkiezingsprogramma’s. Treurig maar waar: van alle 37 partijen die in de Tweede Kamer willen plaatsnemen, hebben slechts vier iets te melden over popmuziek. Sterker nog: in de 33 partijen die er niets over melden zit helemaal geen muziek. Welke partijen hebben wel een warm hart voor de popmuziek? We citeren uit de verkiezingsprogramma’s. Op alfabetische volgorde: D66 –"Moderne (pop- en urban)muziek wordt een eigen discipline in de Culturele Basisinfrastructuur. Op deze manier ontstaat een betere balans tussen klassieke en moderne muziekgenres." GROENLINKS – "Het budget voor kunst en cultuur gaat omhoog. Er komt meer aandacht voor talentontwikkeling, jonge makers, popmuziek, en culturele broedplaatsen." Partij voor de Dieren - "Naast popmuziek hebben andere stijlen van muziek onverminderd ondersteuning nodig. Tussen muziekstijlen hoort daarin een evenredige verdeling te zijn." SP – "Eerlijke betaling en sociale zekerheid voor alle makers in de creatieve sectoren. Dat geldt ook voor de popmuziek, die we steunen met een nationaal investeringsfonds." De SP heeft zelfs begin maart een heuse ‘Popnota’ uitgebracht. De initiatiefnemer hiertoe, Peter Kwint, vormt nu samen met Lisa Westervel (GL) de #gitarencoalitie (extra anekdote helemaal onderaan....). Van al die andere partijen die met geen woord over popmuziek reppen, krijgt alleen BIJ1 publiekelijk steun van een groep (underground)muzikanten. Woordvoerder Arie van Vliet van de band Lewsberg (hier op Sargasso): "Hun ideeën over de verzorgingsstaat, en de aandacht voor lage inkomensgroepen en de zwakkeren in de maatschappij,  zijn voor een boel mensen, waaronder veel muzikanten, ontzettend interessant. De meeste muzikanten hebben nou eenmaal niet twee Tesla’s voor de deur staan. Een goeie verzorgingsstaat stelt muzikanten – en cultuurmakers – in staat om te doen wat ze doen." Kijk, makkelijker kunnen we het voor u niet maken. U komt bij onze Closing Time voor de (pop)muziek. Dat er maar vier partijen zijn die daar hun best voor willen doen, maakt het kiezen stukken eenvoudiger. Geen dank. Graag gedaan. En Devo, wat een geweldig bandje is dat. Eerder op Sargasso besprak Klokwerk deze band (zie ook hun website). In het magazine 'American Songwriter' zegt Gerald Cascale, een van de bandleden, over "Freedom of Choice": "Certainly, we were watching the rightward shift to the country leading up to Reagan. And that inspired me to write the lyrics to ‘Freedom Of Choice.’ It was a message certainly consistent with Devo’s worldview and de-evolution.” En: “40 years later, it’s completely contemporary as if time hasn’t shifted at all. We’re right back there. I did say, ‘Freedom of choice is what you got/Freedom from choice is what you want.’ People have used their freedom of choice to vote away their freedom.” Ga stemmen, maar verspil uw stem niet. -o-o-o- Extra anekdote, juni 2019. De genoemde 'gitarencoalitie' bestaat al langer. Het blijkt een appgroepje van Kamerleden te zijn. Behalve Peter Kwint (SP) en Lisa Westerveld (GL), maakt ook Esther Ouwehand (PvdD) deel uit van dit illustere gezelschap. Gemeenschappelijke deler: hardrock, heavy metal en meer van dat soort herrie geluid. In 2019 heeft Rammstein een concert gegeven in De Kuip. En wat lezen we in het AD? De gemeente Rotterdam heeft een groep van vijf Tweede Kamerleden uitgenodigd van wie bekend is dat ze van heavymetalmuziek houden. Maar een gratis concertkaartje moet als gift opgegeven worden in het geschenkenregister van Tweede Kamerleden. Hie is dat afgelopen? Vijf citaten uit het AD: 1.,Ik heb nog nooit zo gebaald van een uitnodiging die ik moet afslaan’’, zegt GroenLinks-Tweede Kamerlid Lisa Westerveld. ,,Want ik hou van Rammstein, het is mijn muziek en ik heb ze nog nooit zien optreden. Maar er moet wel een inhoudelijke reden zijn om zo’n geschenk aan te nemen, hier heb ik geen verhaal bij.’’ 2. Ook Esther Ouwehand van de Partij voor de Dieren gaat daarom niet. ,,Mijn stelregel is: als ik ergens heen ga, betaal ik mijn eigen kaartje. Ik vond de uitnodiging hartstikke lief, maar ik ga niet.’’ 3. Kwint heeft twee uur lang vruchteloos geprobeerd een kaartje voor Rammstein te kopen. ,,Je komt er gewoon niet door voor een kaartje.’’ Hij kreeg alsnog de kans de band te zien toen hij ‘namens het college van B&W van Rotterdam’ werd uitgenodigd. ,,Ik vind Rammstein leuk, niet echt een must’’, zegt Kwint. ,,Het is een mooie mix tussen glam, parodie en metal. Ze brengen veel extra in hun shows. Maar om nou in een skybox naar Rammstein te kijken...’’ 4. Ook CDA-Kamerlid René Peters van stevige muziek. Vorige week was hij nog op eigen kosten bij Metallica, volgende week gaat hij op uitnodiging van Rotterdam naar de Duitse band. 5. Online een kaartje scoren lukt ook VVD-Tweede Kamerlid Martin Wörsdörfer niet. ,,En om een kaartje te kopen via die bureaus die je het dubbele laten betalen, dat vertik ik’’, zegt de liberaal. Hij baalde, want ‘die muziek pompt zo lekker!’ Toch zal VVD’er Wörsdörfer in de Kuip zijn met dank aan Rotterdam. De geste komt gewoon in het geschenkenregister van de Tweede Kamer, zo belooft hij. We kunnen het niet genoeg herhalen Ga stemmen, maar verspil uw stem niet.  

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Little Red Riding Hood Hit the Road

In een Engels muziektijdschrift las ik ‘ns een interview met Robert Wyatt. Het stuk begon met: Interviewing Robert Wyatt is very unlike doing interviews with other musicians, because Robert Wyatt actually thinks before he answers your questions. Spooky.

Little Red Riding Hood Hit the Road is afkomstig van de plaat Rock Bottom uit 1974. En ja, dat is geen doorsnee popplaat. Er zijn vast mensen die na een minuut zullen vragen: zeg, blijft dit zo, gaat dit nog lang zo door? Ja, het blijft 7 minuut en 40 seconden toewerken naar het  einde. En onderweg is de melancholieke, klaaglijke stem van Wyatt te horen (wat zingt hij toch?) en de stuwende, nimmer aflatende percussie die dan ook nog bijgevallen wordt door blazers, op weg naar de kakofonische, verlossende apotheose.

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Closing Time | I think You’re Great

Een liedje dat je gelijk vrolijk maakt, is dat dan een criterium, een kwaliteit? Dan komt er ineens een liedje voorbij, gewoon, een popliedje, doet geen gooi naar eindejaarslijjstjes of naar de eeuwigheid, maar wil gewoon vluchtig, vrolijk en aanstekelijk zijn. Gewoon een wegwerppopliedje, volgend jaar ben je het alweer vergeten, maar dat maakt niet uit. En van de uitvoerende artieste had je ook nog nooit gehoord. Maar het liedje pakt je gelijk. Als je het hoort doe je de radio of je telefoon altijd harder. En je voeten willen bewegen. En ligt dat nou aan die lichte drums? Dat de zangeres je buurvrouw had kunnen zijn? Het nummer heeft niks in de mouwen, whatyouheariswhatyouhear.

Closing Time | Warlock

Warlock was in de jaren 80 de band van de ‘koningin van de heavy metal’ Doro Pesch. Inmiddels doen sommige dingen (zeg: kapsels, de videoclip, misschien zelfs de muziek) een tikje gedateerd aan, maar fuck dat. Niets mis met een beetje gedateerd.

Closing Time | Chris Rea – The Road To Hell

Ik ben niet zo’n fan van Chris Rea, maar The Road To Hell vind ik echt een kunststukje. Het kwam een tijdje geleden voorbij in een willekeurige YouTube-playlist, en ik was meteen verkocht. Ik kende het niet, maar het blijkt een van zijn bekendste nummers te zijn, van zijn meest succesvolle album met dezelfde naam. Dat wel in Nederland is uitgebracht, maar er zijn geen hits uit voortgekomen.

Closing Time | Beds are burning

In 1987 scoorde de Australische band Midnight Oil een hit met het nummer Beds are burning. Het nummer was een aanklacht tegen de wijze waarop sinds de aankomst van Westerse kolonisten is omgegaan met de rechten van de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Tijdens de Olympische Spelen van Sydney speelde Midnight Oil het nummer, geheel gekleed in zwart met in het wit de tekst Sorry op hun kleding. Een verwijzing naar het gegeven dat de toenmalige Australische premier dat woord niet over zijn lippen kreeg richting de Aboriginals. De zanger van Midnight Oil werd later nog parlementariër en minister.

Closing Time | The devil put the coal in the ground

Op 5 april 2010 kwamen 29 mijnwerkers in West Virginia om het leven bij een explosie. Theatermakers Jessica Blank en Erik Jensen maakten een stuk op basis van interviews met de overlevenden en familie van de overledenen. Steve Earl schreef, op basis van de interviews, de nummers voor het stuk. Waaronder het nummer The devil put the coal in the ground. Ter herinnering dat niet alleen mijnbouw in Congo zwaar en gevaarlijk werk is, maar ook mijnbouw voor oude vormen van energie: kolen.

Closing Time | Fight the power

De protesten tegen racisme naar aanleiding van het hardhandige politieoptreden, dat tot de dood van George Floyd heeft geleid, houden wereldwijd aan. Sinds afgelopen weekend wordt in de VS de vergelijking met 1968 getrokken. Een jaar dat voor de zittende macht rampzalig verliep met het Tet offensief in Vietnam, dat liet zien dat de VS niet almachtig waren, en onlusten naar aanleiding van de moord op mensenrechtenactivist Martin Luther King. Daarom als ode aan alle demonstranten een nummer uit de oude doos van Public Enemy: Fight the power. Een nummer dat voorkomt in Do the right thing van Spike Lee. Een regisseur van films die naar mijn mening ook zeker de moeite van het terugkijken waard zijn.

Closing Time | Iza – I Put a Spell on You

Ik hoor ’t je bijna denken: “Heb je haar weer met d’r geile liedjes”. En dat klopt. Ik vind muziek geil en ik ben dol op geile liedjes. En als er dan ook nog wat eye candy bij komt kijken, heb je ’t bij mij wel gemaakt.

Over Iza is niet veel te vinden op internet, tenminste niet in het Engels. Ze is een Braziliaanse schone, veel meer weet ik ook niet. Behalve dat ze een prachtige stem heeft, geweldige covers maakt en in dit clipje des te geiler is omdat ze zo decent gekleed is. Met dat hooggesloten blouseje en die wiegende heupen. Als ik op vrouwen zou vallen zou ik op slag verliefd zijn geworden, denk ik. Wat een wijf! En dat zingt dan I Put a Spell On You. Ga er maar even bij zitten zou ik zeggen. Of juist niet natuurlijk.

Volgende