Zeehondenjagers uitkopen?
Lenie ’t Hart stelde het voor, een Amerikaanse zakenvrouw deed al een concrete toezegging. Het idee is simpel. De jaarlijkse opbrengst van de Canadese zeehondendoodknuppelindustrie is 16,5 miljoen canadese dollars (11,5 miljoen euro). Geef dat bedrag aan de Canadese overheid en de jacht kan worden verboden. Dit geld kan worden besteed aan de robbenjagers en zo kan je dan duizenden zeehondjes van een gruwelijke dood redden.
Een woordvoerder van de Canadese overheid zei het volgende over dit plan: “Het antwoord is nee. We zijn niet geïnteresseerd in het aanbod en zouden liever zien dat zij het geld in een ander goed doel steekt”.
Slim van de regering, zo behoud je een voor het land van levensbelang zijnde industrie in leven (0,00165% van het nationaal inkomen!) én doe je iets voor de natuur!
Politici zijn eigenlijk niets minder dan te sociale mensen. Ze willen o zo graag hun plannen delen met de maatschappij. Dat doen ze dan ook met opgeheven hoofd en een terughoudend hart. Want stel dat je je hoofd stoot door een scheve uitspraak of een vooruitstrevend plan, dan sta je snel buiten in de kou zonder baan. Het veilige pad lijkt dan ook het enige pad, en daarom is de Nederlandse politiek met liefde in de Europese energieboot gestapt. Nederland volgt de Europese energiedoelstellingen in het licht van klimaatverandering op de voet. Als echte rentmeester worden de taken nauwkeurig uitgevoerd. Wanneer de Europese voorzitter van energie, Andris Piebalgs aanstuurt op een aandeel biobrandstoffen in de transportsector van 5.75% tegen 2010, dan gehoorzamen we gretig. Vooruitstrevendheid lijkt een onbekend begrip. In een ver verleden, waren we nog een topper op het gebied van windtechnologie. Vroeger, toen we nog fabrieken voor windmolens hadden. Tegenwoordig lopen Duitsland en Denemarken mijlenver voor ons uit.