Het Britse parlement wil noch een Brexit-exit, noch een no-deal Brexit, noch de enige beschikbare yes-deal Brexit. En zelfs die totale besluiteloosheid wordt haar nu ontnomen door een man die voorwendt wél een beslissing te gaan nemen, maar in werkelijkheid onvast aankoerst op één van de drie dingen die het parlement niet wil. Prorogatie is Brexit op zijn best: als het echt spannend wordt gaan de Britten elkaar om de oren slaan met ongeschreven regels uit het tijdperk van Geoffrey of Monmouth. Ergens vaag knaagt het bij mij dat buitenspel zetten van het parlement ondemocratisch is en dus verworpen dient te worden. Maar dan denk ik weer aan de wijze woorden van Alan B'Stard dat het Britse parlement begrepen moet worden als een sitcom, niet als een volksvertegenwoordiging. Prorogatie is een komische plottwist, maar geen fundamentele ingreep in de programmaformule.
Toepasselijk liedje voor één van de grote nieuwsthema’s van dit moment: de Brexit. Gelardeerd met foto’s van de “Led by donkeys” campagne vraagt een kind zich dit liedje van de Undead Musicians Club af aan welke kant de vader stond in de Brexit burgeroorlog.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
COLUMN - We hebben geschokt gereageerd op de verkiezing van Trump. Ons plaatsvervangend geschaamd. Vaak gelachen, soms besmuikt. Rare jongens, die Amerikanen. Maar oh, ironie! Vandaag krijgt Europa met Boris Johnson een kloon-clown in een toppositie.
Maar Johnson is wel slimmer dan zijn oranje equivalent. Hij heeft ook meer humor, zij het van de ruwere variant. Als hij een rottige opmerking maakt, zoals die over vrouwen in boerka’s die op wandelende brievenbussen lijken, schiet je vaak in eerste instantie toch in de lach. En waar je bij Trump vermoedt of gewoon overduidelijk ziet dat hij maar wat aan rotzooit, is dat bij Johnson een ander verhaal. Hij liegt er ook op los en waait vaak met de wind mee, maar van domheid kun je hem niet betichten. Al doet hij zich bij gelegenheid wel zo voor.
Als hij de clown uithangt, dan weet je dat hij probeert de aandacht af te leiden. Want dan gaat het in de media vooral nog over wat voor gekkigheid hij nou weer heeft geblaat of uitgevreten. Dat vinden we prachtig, het is tenslotte veel lolliger én eenvoudiger om grappen te maken over domme (of ranzige, racistische, enz.) uitspraken, dan ons bezig te houden met ingewikkelde vraagstukken zoals Brexit. Nu is die Olifant in de Kamer niet te missen, dus de damage control-functie blijft beperkt. Het is te hopen dat hij zich als prime-minister íets waardiger zal gaan gedragen. Maar ik ben bang van niet.
ANALYSE - Een referendum is alleen zinvol als het duidelijkheid schept
Laten we eerlijk zijn: de grote referenda van de afgelopen jaren zijn allemaal mislukt. Ze hebben chaos, onduidelijkheid, wantrouwen en onvrede opgeleverd.
Neem het referendum over de Europese grondwet. De tegenstanders wonnen, maar gaven totaal verschillende geluiden over of verdrag moest worden aangepast, en zo ja hoe, of dat het helemaal moest verdwijnen.
Zo ook met het Oekraïnereferendum. Hier werd zelfs expliciet duidelijk dat het veel tegenstemmers niet eens om dat verdrag zelf te doen was.
Het Brexitreferendum leidde tot een politieke chaos waar geen einde aan lijkt te komen. Het is zelfs jaren later nog volkomen onduidelijk wat de meerderheid van het volk nu eigenlijk wil, terwijl dat te weten komen toch het doel van een referendum moet zijn.
Wat ging er bij al die referenda nu eigenlijk steeds mis? Eigenlijk is dit vrij duidelijk. Telkens werd één antwoord voorgelegd waarvan volkomen onduidelijk was wat de consequenties waren.
Bij een “Ja” in het EU-referendum en het Oekraïne-referendum was duidelijk wat er zou gebeuren: het ongewijzigd doorvoeren van een compromisvoorstel. Maar bij een “Nee”? Volstrekt onduidelijk. Helemaal geen verdrag? Of toch een ander verdrag? En wat zou er dan veranderd moeten worden om een meerderheid te behalen? Niets was ingevuld.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De regering Johnson is haar meerderheid in het Britse Lagerhuis kwijt. Conservatief parlementslid Phillip Lee liep vandaag terwijl de premier sprak in het Britse Parlement ostentatief over naar de zijde van de oppositie. Hij sluit zich aan bij de Liberale Democraten.
Johnson roept met zijn eigenzinnige en ondemocratische optreden steeds meer weerstand op onder parlementsleden van zijn eigen partij. Eerder deze week dreigde Johnson dat Conservatieve parlementsleden die een no-deal blokkeren, volgende verkiezing niet op de kieslijst zullen worden geplaatst.
OPINIE - Hoe gaat het Europees parlement er uit zien als de Britten contrecoeur mee moeten doen met de verkiezingen eind mei?
Als premier Theresa May er niet alsnog in slaagt haar Brexit-deal over de streep te krijgen (en daar ziet het niet naar uit), en een no-deal kan worden vermeden zit er niets anders op dan het VK een verlenging van de procedure te gunnen tot na de Europese verkiezingen. Dan moeten de Britten op 23 mei weer naar de stembus voor een parlement waar ze in meerderheid niets mee te maken willen hebben. Dat wordt een ramp, schrijft Stephen Collins in de Irish Times, als we weten dat ook uit andere landen flinke delegaties zullen komen die de EU graag zo veel mogelijk willen ondermijnen. De obstructie die we de afgelopen vijf jaar hebben gezien van de kant van UKIP zal zich vermenigvuldigen door het optreden van Franse, Duitse en Italiaanse nationalisten, om nog maar niet te spreken van de Hongaarse partijgenoten van Orbán en de Poolse afgevaardigden van PiS.
De voorzitter van de EU-raad, Donald Tusk, pleitte deze week in het Europees Parlement voor een verlenging in de hoop dat de Britten terug willen komen op hun besluit om uit te treden. Hij verwees naar de bijna zes miljoen mensen die de petitie hebben getekend om het beroep op artikel 50 (de aankondiging van de uittreding) te herzien en de miljoen demonstranten die zaterdag in Londen tegen de Brexit demonstreerden. Brexit-aanjager Nigel Farage, nog een paar weken Europarlementslid, repliceerde Tusk met de vraag aan zijn collega’s in het EP: Willen jullie me hier echt straks weer terugzien? Een massaal ‘Nee’ was het antwoord. “Well, there we are!” concludeerde Farage.
COLUMN - Moet Europa zich nog langer laten gijzelen door de Britten?
Deze week vindt in het Britse Lagerhuis het lang verwachte vervolg plaats van de Brexit-soap. Dinsdag is er een stemming over dezelfde Brexitdeal die in januari met een grote meerderheid is afgestemd. Als dat opnieuw gebeurt, wat iedereen verwacht, volgt woensdag nog een kans voor de voorstanders van een no-deal vertrek van het VK uit de EU. Ook daarvoor zal geen meerderheid te vinden zijn. Op donderdag zal May dan naar alle waarschijnlijkheid een voorstel indienen om in Brussel uitstel van de uittredingstermijn te vragen.
Speculaties over de afloop zijn er genoeg. Uitstel wint het waarschijnlijk bij de bookmakers. Maar dan? Hoe lang moet dat uitstel duren? Is er enige kans dat er na zoveel pogingen tot overeenstemming op een later tijdstip wél een oplossing wordt gevonden voor de backstop? Wat zijn verder de opties na 29 maart: een nieuw referendum? Moeten de Britten eind mei alsnog naar de stembus voor de Europese Verkiezingen?
VVD-prominent Frits Bolkestein, oud-Eurocommissaris, verwacht ‘uitstel, uitstel en uiteindelijk afstel’, zei hij zaterdag in Trouw in een interview over zijn laatste boek. “Ik zie het er nog steeds niet van komen. Groot-Brittannië verkeert in een unholy mess. Ze zijn met niets bezig behalve zichzelf.” Moet de rest van Europa daar dan eindeloos op blijven wachten?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
NIEUWS - De koningin van het VK heeft het advies van Boris Johnson om het Britse parlement te schorsen opgevolgd. Johnson mag het parlement schorsen vanaf 9 of 12 september tot en met 14 oktober. Dat betekent dat tegenstanders van Boris Johnson’s plannen om desnoods zonder afspraken uit de EU te stappen na het zomerreces nog maar een paar dagen hebben om parlementair weerwerk te bieden.
Het schorsen van het parlement is controversieel, omdat tegenstanders menen dat het parlementsleden berooft van mogelijkheden om via democratisch proces invloed te hebben op de Brexit. Een aantal prominenten, waaronder including voormalig premier John Major, heeft gedreigd naar de rechter te stappen om de schorsing van het parlement aan te vechten. In Schotland loopt al een rechtszaak van Joanna Cherry, de justitiewoordvoerder van de Scottisch National Party.
Tja, niet verrassend, wel vervelend (voor de Britten). Als ze buiten de EU om een handelsdeal willen sluiten met de VS, moeten ze het toch ook eens hebben over de chloorkip (zo erg is dat heus niet!). En het privatiseren van de gezondheidszorg.
Het plaatje mag u er zelf bij denken.
Carole Cadwalladr is een Britse journalist bij The Observer. Ze bracht diverse onthullingen over de werkwijze van Cambridge Analytica. Onthullingen die niet enkel leidde tot dreigingen met juridische procedures door de miljardair Robert Mercer, maar ook met soortgelijke bedreigingen door Facebook. Tegelijkertijd weigert Facebook mee te werken aan onderzoeken naar overtredingen van de Britse kieswetten.
In deze Ted Talk gaat ze in op de dubieuze rol van Facebook, Google en andere grote techbedrijven in het ondermijnen van de basisregels van de Westerse democratie. En op de banden tussen de campagnes van Trump, Brexit en Rusland.
“The March 29 deadline is self-imposed, nobody in Ireland or the EU is threatening no deal,” Varadkar said. “This is a situation the United Kingdom has created for itself. We’re not playing chicken, we’re not playing poker. We’re just standing by our position.”
De Ierse premier Leo Varadkar zet de deur nog eens duidelijk open naar een uitstel van Brexit. Twee maanden later is nu duidelijk een optie voor de Britten. De EU heeft al 2021 voorgesteld. En er zijn ongetwijfeld velen die aan Sint Juttemis denken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.