Quote van de Dag: Suu Kyi

"De aanklachten tegen Suu Kyi zijn in strijd met het nationaal en internationaal recht." Staat er in een EU-verklaring. De Birmese Nobelprijswinnares moet zo'n anderhalf jaar extra in gevangenschap doorbrengen omdat ze de voorwaarden van haar huisarrest zou hebben geschonden omdat ze een Amerikaan onderdak had verleend die naar haar huis is gezwommen, naar eigen zeggen om haar te waarschuwen voor een aanslag. De VS veroordeelde het vonnis ook, maar in de VN-veiligheidsraad kwam het nog niet tot een veroordeling. De vertegenwoordigers van Rusland, China, Vietnam en Libië moeten eerst even overleggen met hun regeringen of steun aan deze veroordeling hen politiek en economisch niet al teveel zal schaden. Vooral China investeert miljarden in het arme Birma.

Door: Foto: Eric Heupel (cc)

Artsen zonder Grenzen verbannen uit fors deel Myanmar

Afgelopen vrijdag berichtte Artsen zonder Grenzen dat de organisatie door de autoriteiten in voormalig Birma was gelast al haar activiteiten te staken.

Inmiddels bericht de organisatie de regering na gesprekken heeft toegestaan dat de organisatie haar werk in delen van het land weer hervat, maar niet in Rakhine, het deel waar de overheid al sinds 2012 een campagne van etnische zuivering voert tegen de moslimbevolking, de zogeheten Rohingya.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Eric Heupel (cc)

Huisarrest Suu Kyi verlengd – China bedankt!

suu-kyi“Verbijsterd” is minister Maxime Verhagen over de veroordeling van Aung San Suu Kyi. De Birmaanse vrijheidsstrijdster kreeg vandaag drie jaar huisarrest van een poppekastrechtbank omdat een gestoorde Amerikaan naar haar huis zwom.
Verhagen pleit nu voor aanvullende en gerichte sancties tegen het militaire regime. Maar of dat gaat helpen is de vraag. Birma zucht al een decennium onder een boycot van westerse landen, maar die wordt voortdurend ondermijnd door de grootste handelspartner van generaal Than Shwe, China. Peking investeert enorm in Birma. In het grotendeels vervallen Rangoon worden hotels en kantoren opgetrokken door Chinese bedrijven en China is bijna de enige afnemer van exportproducten.

Voor zover die er nog zijn. Vergeleken met buurlanden India en Thailand is Birma enorm achtergebleven. Auto’s rijden er nauwelijks en zelfs in Rangoon is elektriciteit een artikel voor de rijken. De effecten van de boycot is duidelijk: er is een tekort aan medicijnen, voedingsmiddelen en eigenlijk alles dat geimporteerd moet worden. Behalve aan Chinezen dan. Om succesvol te boycotten, moet China dus wel meedoen. Maar we weten allemaal dat die hoop ijdel is.
Het is daarom de vraag of een boycot wel een oplossing is. De boycot houdt de bevolking hongerig en mak, terwijl de weerstand tegen het regime groot is. Is de bevolking van Birma niet veel meer gebaat bij westerse investeringen, zodat er een middenklasse kan ontstaan?
Of kiezen we voor de Irak-route? Een paar kannoneerboten de Irrawaddy op en een paar welgemikte bommen op de villa’s en paleizen van de junta?

Foto: Eric Heupel (cc)

Bier en Spelen

Vandaag, de dag het Holland Heineken House in Peking is geopend, plaatsen wij een gastbijdrage van Louise Beck over de Aziatische biermeisjes van Heineken.

Nog luttele uren en dan gaan de Spelen van start. Het feest van sportieve verbroedering in de wereldgemeenschap. Een commercieel feest ook. Wat is er leuker voor een bedrijf, dan relaties een mooie sportwedstrijd te schenken. Wat is er, ingeval van Holland, leuker voor Heineken, dan aan één stuk gratis genoemd te worden als hèt (Hollands) sportieve centrum in Beijing. De PR-machinerie van Heineken is overweldigend.

De Sargassolezers zijn zonder enige twijfel sportief van geest. Met Heineken is dat al een stuk minder. Het gaat bij Heineken om de centjes. Ten koste van wat ook.

Neem Cambodja. Ga je daar, bij de tempels in Angkor Wat bijvoorbeeld, op café, dan schuiven een stel jeugdige vrouwen aan, om je over te halen juist hun bier te kopen. Ze zijn gekleed in jurkjes van Tiger Beer, van Stella, van Carlsberg en van Heineken. Heineken is in Cambodja marktleider. De dames krijgen een stukloon uitbetaald. Wijselijk hebben de internationale brouwerijen hen niet in dienst, dat zou te veel verantwoordelijkheid met zich brengen. Ze vallen onder het promotiebudget. Het “loon” (een miezerig bedrag per ingeleverde kroonkurk) is te weinig om opa en oma op het platteland, kinderen, andere familie van te onderhouden. Dus, toch al licht beneveld door het mee-drinken op de werkplek, gaat er wel eens een mevrouw mee naar de achterkamer, of het hotel van de westerse toerist in Siem Reap.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Het meest vergeten volk ter wereld

In Birma vindt een stille genocide plaats. Op moslims. Door de boeddhistische bevolking. Al zestig jaar lang.

Afgelopen zomer kwam het weer tot etnisch geweld waarbij honderden Rohingya’s (moslims) werden vermoord, en tachtigduizend mensen op de vlucht sloegen. Naar buurlanden als Bangladesj, waar ze worden geweigerd.

Gruwelverhalen van vrouwen die werden verkracht, mannen die met kapmessen werden afgeslacht en kinderen die levend werden verbrand, lekken langzaam het land uit en vinden nu hun weg naar de Westerse media.

Zie ook deze indringende reportage van Al Jazeera.

Boeddhisme ies vrede..?

Foto: Eric Heupel (cc)

Burma gaat over op democratie

Monnikenopstand (Foto: Flickr/Jurablog)

Aung San Suu Kyi komt over zes maanden vrij. Normaal gesproken is zo’n toezegging van de Birmese generaals geen cent waard, maar dat ze naar buiten komt na een ASEAN-conferentie is wel bijzonder. ASEAN is namelijk een tandeloze club die doorgaans helemaal niks naar buiten brengt waar ook maar iemand aanstoot aan kan nemen. Kennelijk heeft er iemand met de vuist op tafel geslagen.

Na de monnikenopstand van vorig jaar en de natuurramp eerder dit jaar, was bij sommige landen in de regio het geduld al op. Dat werd netjes verpakt in een statement dat ieder voor gezichtsverlies behoedde. Het zal dan ook geen toeval zijn dat de Singaporese minister van buitenlandse zaken het nieuws naar buiten bracht. George Yeo zei vorig jaar al vrij duidelijk wat hij vond. Singapore is klein maar welvarend en heeft de beste ziekenhuizen van de regio, die ook door de oude generaals gefrequenteerd worden.

Yeo heeft niet alleen de vrijlating van Suu Kyi losgepeuterd bij de Burmese junta maar ook de ondertekening van het ASEAN-charter waarin landen zich committeren aan democratie en mensenrechten (op zuidoost-aziatisch niveau, dat spreekt). Het kan nog steeds een dode mus zijn, maar nu terugkrabbelen betekent ASEAN gezichtsverlies bezorgen. Daar maak je in de regio zeker geen vrienden mee.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Volgende