Of iemand van Sargasso een zware jongen uit de "oude" journalistiek wilde interviewen in verband met het jubileum? Welke hoofdredacteur of oud-hoofdredacteur die nog de tijd had meegemaakt dat het Vrije Volk de grootste krant van Nederland was, zou willen praten met Sargasso? EVH had wel een ingang bij Henk Hofland, maar ging binnenkort naar Bosnië. Die viel dus af. Wie dan wel? Andere namen vielen, die van Michiel Maas en El El. Of een van hen misschien het interview kon oppakken? Dus werd het El El, want Michiel Maas was in geen velden of wegen te bekennen. De opdracht was echter nog vaag. Een Sargasso-redacteur mompelde iets als "Hoflands visie met betrekking tot de veranderingen in het journalistieke vak in de 21ste eeuw". Zoiets, ja. Afgelopen week struinde El El het hele internet af op zoek naar het leven en werk van Henk Hofland (1927), alias S. Montag. Ter voorbereiding. Hij vond onder meer een stuk uit De Groene Amsterdammer van wijlen Martin van Amerongen, misschien wel het beste ooit over de man geschreven. "H.J.A. Hofland, courantier", zo heette het stuk, waarin Van Amerongen met allerlei anekdotes strooide. Zo was er de anekdote over de brief, die Hofland in 1953 schreef aan zijn makker Willem Oltmans naar aanleiding van zijn aanstelling bij het Algemeen Handelsblad: "Beste Wim, het Handelsblad is dragelijk. Het werk is niet zo interessant, maar de mensen zijn wel aardig." Ook aardig: mede dankzij H.J.A. Hofland werd de Nederlandse journalist verlost van zijn reputatie als "een enigszins ranzig ruikend individu dat gedoemd is, een vers sigaretje in de mondhoek, zich door de autoriteiten te laten afblaffen".
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Met M. op visite bij mijn ouders geweest. Ze hadden, zoals vaak, weinig nieuws te melden. Ma was weer erg zorgzaam en pa zat weer ouderwets op kleine criminelen te kankeren. Van ma hoorde ik wel een sterk verhaal over een vrouw die een familielid na vele jaren in het verzorgingstehuis was komen opzoeken. En ma had net dienst. “Goh, dat is nou toevallig zeg. Die is net gisteren overleden!”, had ma tegen de vrouw gezegd. Boing! Haar Rotterdamse directheid liet haar nooit in de steek. Voor mij was het wel een aanmoediging om weer eens het graf van oma F. te bezoeken, samen met M. en H. Oma F. was alweer vier jaar dood, rekende H. tijdens de wandeling naar het kerkhof uit. Ik schrok ervan. Vier jaar alweer? En nu ging ik pas voor het eerst naar haar graf?
Het viel me tegen dat er niets op het graf lag. Niet eens een uitgedroogd boeketje. Wie in de familie was er eigenlijk voor het laatst geweest? De hele familie, behalve ik, woonde op nog geen kilometer van het kerkhof. Elders zag ik bloemen liggen op een graf van iemand die al twintig jaar dood was. Twintig jaar! Ik vond het een hele prestatie van die ene man of vrouw die na twintig jaar nog steeds een graf van bloemen voorzag. Die dode persoon moest wel heel bijzonder zijn geweest. Een verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog, gokte ik. In elk geval iets heel dappers.
In februari 2007 verschijnt PopUp, het allereerste “open source”-boek over oude en nieuwe media, geschreven door journalist Henk Blanken en communicatiewetenschapper en publicist Mark Deuze. PopUp gaat over de strijd tussen oude en nieuwe media. Het boek belooft antwoord te geven op de vraag of de gangbare journalistiek bedreigd wordt door internet en burgerjournalistiek. Gaat kwaliteitsjournalistiek ten onder aan arrogantie? Ook op die vraag geeft het boek antwoord. In PopUp worden niet een paar conclusies getrokken, maar alleen maar. Dat journalisten zich veel sterker zullen moeten maken voor eigen talenten en inzichten bijvoorbeeld.
Volgens Mark Deuze (1969) bestaat de oude journalistiek vooral uit “een groep overwegend blanke mannen van middelbare leeftijd”. Journalistiek in Nederland is daardoor een uniforme cultuur geworden. Journalisten missen het vermogen om vrolijk, creatief, innovatief en kleurrijk met alle veranderingen om te gaan. “Het is daarom niet gek dat de meest spannende journalistieke initiatieven allemaal voortkomen uit een context van buitenaf de reguliere beroepscultuur”, aldus Deuze. Als voorbeeld van zo’n spannend journalistiek initiatief noemt hij Sargasso. Deuze is ook een pleitbezorger van burgerjournalistiek. In de media heeft de burger de boel al overgenomen, zo schreef hij op de website van De Nieuwe Reporter. “De scheidslijn tussen professioneel en amateurisme wordt steeds kleiner. Ik weet niet of dat een goede zaak is, maar het is een feit”, aldus Deuze.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Allicht maakte u al kennis met Nashi (de Poetin-jugend). Ondertussen trof ik een politieke jeugdorganisatie die nog een graadje erger is: de Euro – Aziatische – Jeugd – Unie (klik hier als je durft). Het is een clubje opgeschoten jonge semi-neo-fascisten, waarvan veel in maatpak. In een zaaltje van misschien wel het allerduurste hotel in Moskou bediscusseerde men het begrip ‘soevereigne democratie’ – van wat ik er kon maken een soort democratisch fascisme met communistische trekjes. Het werd me allemaal iets te gortig toen een 17 jarig demagoogje een vraag van een journaliste beantwoordde. ‘Hoe zie jij je eigen toekomst?’. Hij zou zichzelf graag zien als leider van een doodsescader dat Rusland zuiverde van al dat gespuis dat er tegenwoordig rondkroop. Ik tikte 3 flessen Pellegrino achterover, en maakte dat ik wegkwam.
In een nachtclub iets verderop zat Kasianov. Ooit premier, tegenwoordig oppositieleider en hier afgeschilderd als de ‘poging van het Westen democractie de exporteren’. Hij moest immers de Russische Yushenko worden. En – hij was al in Washington geweest. Ongeveer 50 volledig bewapende politie-agenten omsingelden de club, en binnen drie keer volledig gefouilleerd. Dat schept een precedent, je zou verwachten dat iets revolutionairs je te wachten staat.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
