U heeft ze wel zien liggen, of misschien zelfs wel gekocht. De luxe zilveren Excellence producten van de Albert Hein, Speciaal Voor De Feestdagen. Kant en klare spulletjes die het werk in de keuken sterk reduceren. Zo zal de varkenshaas met spek in Marsalasaus uw gasten verstelt doen staan, en bovendien snel klaar. Maar bij alle twee de AH's waar ik van de week was, lagen bijna alleen maar vlees en vis-verpakkingen voor de feestdagen met een uiterste houdbaarheidsdatum van ten hoogste 23 december. Waarom hebben de meeste van deze Speciale Feestdagenproducten van de Albert Hein een houdbaarheidsdatum die nog voor de kerst ligt? A: Daar hebben we niet over nagedacht, mijnheer. B: Dat vlees is helemaal niet bedoeld om te kopen, maar om de winkels een gezellige kerstsfeer te geven. Natuurlijk verkopen we er bijna niks van, maar dat schrijven we wel af. C: De mensen eten dit soort dingen vooral in de weken voor kerstmis hoor, op kerst zelf willen ze nog wel eens iets echts koken. En dat halen ze dan bij de poelier ofzo, niet bij ons, meneer. D: Iets anders, nl....
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Ons huis is leuk ingericht, vind ik zelf. De spullen in de woonkamer vormen samen een gezellige mengelmoes van artefacten uit de jaren dertig, veertig, tachtig en negentig. Ik heb aardewerk uit de jaren dertig, kasten uit de jaren veertig, rotanstoelen uit de jaren tachtig en een bankstel en tafel uit de jaren negentig. Uit de jaren zeventig heb ik helemaal niks. Misschien heb ik een paar boeken uit de jaren zeventig, maar die ben ik dan allang vergeten. Qua design waren de jaren zeventig ook niet zo geslaagd. Jaren zeventig design was een ramp, dat kunt u in elk designboek van belang lezen.
De meeste artefacten in huis zijn ouder dan mijn moeder. Een groot deel heb ik vergaard op rommelmarkten en in antiekwinkels, in Nederland en België. Het beste zijn ze te omschrijven als mooi en nostalgisch. Al is niet iedereen het hiermee eens. Sommige vage kennissen zie ik denken als ik ze wijs op een sierlijke oude kast: wat een oude koleretroep! Ik wijs ze op mooi ingelegd beukenhout en palisander, maar het heeft weinig zin. “Moet je het plafond en de deuren niet weer eens witten”, zei A. te B. pas, toen ik hem net wees op mijn fraaie serie mokken met geometrische spuitmotieven. A. is de enige die ik ken, die boeken weggooit als hij ze gelezen heeft. Een rasechte kunst- en cultuurbarbaar!
Vanochtend werd ik vroeger wakker dan normaal, om 13:00 uur om precies te zijn. Juist toen ik me nog een keer gelukzalig wilde omdraaien, bedacht ik me dat ik om 14:00 uur een belangrijke afspraak had. Fier sloeg ik de dekens van mij af, zoals een man dat doet wanneer hij zich realiseert dat hij belangrijker zaken heeft dan slapen.
Voor de spiegel ging ik er eens goed voor staan. Ik keek naar mijn naakte evenbeeld en constateerde dat mijn baard drie knopen rijker was, mijn vlassige haren inmiddels schouderlengte hadden, en alle haargroei daaronder ernstig achterbleef om vanaf de bil- en schaamstreek tot aan de enkels weer een stevige opleving te beleven. Een man zoals Marx de man bedoeld heeft, stelde ik tevreden vast. Op mijn geslachtsdeel na dan, een nogal gemankeerd apparaat. Het zou mij verbazen als Marx dat ook zo bedoeld heeft, maar misschien vergis ik mij daarin.
Eenmaal aangekleed en in de keuken aangekomen kon ik bij de aanblik van drie maanden afwas een zekere treurigheid maar moeilijk onderdrukken. Het is dat ik nu geen tijd heb, zei ik tegen mijzelf, maar anders zou ik het zakie eens grondig onder handen nemen, waarbij ik maar al te goed besefte dat het dit soort excuses zijn die tot drie maanden afwas leiden.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Geen feest dat zich zo goed leent voor het verschaffen van context als kerst. Zo komen Sara en Ammar na een halfjarig verblijf op de Syrische ambassade terug naar Nederland. Dat wordt dus een kerst om nooit te vergeten. Ook Irene van der Laar gaat zalige dagen tegemoet. Wie? Irene van der Laar. Waarom? Dat is niet helemaal duidelijk, maar daar gaat het niet om- het is bijna kerst, ja?! Een 14-jarige croftybommengooier heeft een aanzienlijk minder plezierig vooruitzicht, hij moet kerst in de cel doorbrengen. Dat geldt ook voor een Feyenoord-fan.
Dat is jammer voor ze, vooral nu we weten dat een eenzame kerst extra alleen voelt. Dat is een van die nutteloze onderzoeken waartoe kerst leidt. Zo weten we verder dat 42% van de Nederlanders met kerst uitgebreider ontbijt dan normaal (Schokkend!); Eieren vlak voor kerst iets goedkoper zijn (Voordelig!); minder mensen met kerst naar de kerk gaan (Duivels!); ruim 40% van de werknemers kerst met de baas viert (Gezellig!); in het asiel katten rond kerst geliefd zijn, en honden na oud en nieuw (Logisch!) en Britse kinderen weinig weten over kerst (Ach, gut!).
Ja mensen, het is bijna kerst. En dat zullen we verdorie weten ook. Geniet er nog maar even van.
Hoeveel vluchtelingen uit West-Afrika zijn van plan om naar Nederland te komen? Volgens EenVandaag wacht ons land een invasie van Afrikanen. Afgelopen maandag meldde de nieuwsrubriek dat de op handen zijnde pardonregeling in Nederland ter ore is gekomen van een heleboel Afrikaanse vluchtelingen. In en rond Milaan zou een grote gemeenschap illegalen uit West-Afrika wonen, die van plan is naar Nederland te komen. De koffers staan al klaar! En dus stuurde EenVandaag een verslaggeefster naar Milaan om ter plekke poolshoogte te nemen. En ja, volgens EenVandaag was het dus waar. De invasie van illegale Afrikanen in ons land is aanstaande! “Dit wordt een chaos”, kraaide Edith Schippers (VVD) in de studio.
Zou het echt waar zijn? Op haar weblog schrijft verslaggeefster Caroline van den Heuvel heel iets anders te hebben gezien. Het verhaal over Afrikanen die hun koffers al klaar hebben staan, viel wel mee, schrijft ze. “De context van het verhaal is radicaal veranderd. Vervolgens komt de reportage in een bedding terecht die niet goed is”, aldus de verslaggeefster. Mogen we kortom EenVandaag hierbij feliciteren met de Gouden Zwatelaar van Sargasso?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Mensen.
Sargasso bestaat Vijf, en Crachàt draagt stenen bij, dat spreekt.
Als volgt:
“Kyra, wil je in mijn lifelog?”
“Prrr?”
Klik! Ziezo, die heb ik vast!
Ik check nog even mijn aandelen -gelukkig, weer gegroeid dat wel maar ik kan helaas nog niet verder short op Rita Verdonk- en spring op de fiets.
De trein “komt over tien minuten binnen”, NS-speak voor vertraging. Ik ben nog steeds een beetje van slag van de nieuwe dienstregeling. Niet alleen vertrekken we vanaf een ander perron, met zonder koffiestalletje, maar mijn mede-passagiers die anders net als ik in de aller-achterste coupé zitten, zijn nog verspreid over verschillende treinen op verschillende tijdstippen. Sommigen moeten nu met de stoptrein. Als ik ze niet zie -de Dame van Unicef, de Systeembeheerder; de Dame met het Fietsje, de Aso die altijd zo in zijn stoel hangt, de Nette Mijnheer, de Afrikaanse Jurist van het ICC, dan denk ik altijd dat ik bij de verkeerde trein sta.
Op mijn werk zijn we bezig met de laatste projecten. Vandaag dus een hele dag van jaarplannen goedkeuren. Het moet voor de belastingbetaler een hele geruststelling zijn dat wij het geld zo gedegen wegzetten….zucht. Jaarplan na jaarplan beoordeel ik en lever ik vervolgens af bij de controler, die de begroting doorneemt.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.