Oorlog eindigt doorgaans door onderhandeling: alleen de overwinning op Adolf Hitler verliep anders. Met barbaren ga je niet aan tafel zitten en overleggen. Ik had moeite met het volledig door sancties isoleren van Rusland: als onderhandelen de weg naar vrede is, kan dat dan met een witte vlek op de globe? Dus ik vond alle verbindingen met Rusland verbreken wat ver gaan. Genieten van Rachmaninov mag nog. En bedenk hoe de wereld verder moet met Rusland na dit Poetinregime. Maar nu het Russische leger zich de criminele concurrent toont van Nazi’s en IS, verandert er wel iets. Hoe kun je vrede sluiten met terugtrekkende moordenaars? Dat is ook Mark Rutte te gortig. Zouden de Russen beseffen dat ze met de moordpartijen op burgers een doodlopende steeg zijn ingetrokken? Zijn de moordenaars ingehuurde Tsjetsjenen, die zich aan de controle van hun veldcommandanten hebben onttrokken? Of is dit Kremlinbeleid? Oud Generaal Peter van Uum wees nog eens op de moraal, als je een geweer vast houdt De Russen lijken niet van plan hierop te corrigeren. Lavrov had weer zijn gemakkelijk weerlegde praatje over provocatie en fake-news. Het aanvallen van burgerdoelen is al crimineel, maar het in koelen bloede afslachten van burgers gaat toch nog een stap verder. De vergelijking met de Balkan in de jaren negentig dringt zich op: wat heeft de wereld nodig om een grens te stellen aan barbarij? Het fundamentele verschil is alleen dat het Russische machtscentrum nu de tegenstander is. Er zijn een paar reacties te geven. Poetin nog partij? Het ene is de “no fly zone”, waarom Oekraïne nu al elke dag van de oorlog vraagt. Maar de terughoudendheid van de wereld blijft: rechtstreekse betrokkenheid bij gevechtshandelingen brengt ons dicht bij WO III. Er zijn nog wel wat varianten te bedenken van een “no fly zone”, maar eigenlijk is het toch actieve interventie in de strijd. Alleen: een beleefde bespreking over vrede, met een regime dat verantwoordelijkheid draagt voor misdadig handelen, zat er ook al niet in. De uitgebrande woongebouwen en de vernielde ziekenhuizen waren daarvoor een forse blokkade. Destijds hebben de geallieerden ingezet op een “unconditional surrender” als oorlogsdoel. President Biden leek onlangs te improviseren toen hij Poetin een oorlogsmisdadiger noemde: was een oude moralist aan het woord? Poetin gaf al eerder aan dat hij met Biden, wellicht ook met Johnson en Macron wilde spreken, niet met Zelenskyy. Alleen, na de honderden wrede moorden op burgers in Oekraïne is de route naar onderhandelingen afgesloten. Als het Russische regime niet een secuur en eerlijk onderzoek naar de wandaden bij het terugtrekken aankondigt, is er maar één conclusie mogelijk: het regime Poetin moet weg. Dat is regime change. Poetin kan het Biden lastig maken door hem uit te nodigen voor een gesprek, zonder voorwaarden. Als Biden dat weigert, verlengt hij de strijd en het lijden. Impasse of nieuw bewind? De huidige situatie biedt dus weinig hoop: het Poetin regime zit er nog en militair zijn de vooruitzichten matig voor de Russen, maar een eclatante zege voor Oekraïne is niet erg aannemelijk. Een voortdurende militaire impasse is te verwachten. Of en hoe lang de regering Poetin daar tegen bestand is weten we niet. Een nieuw Russisch regime is een politieke uitweg. Dat zou een einde betekenen aan de oligarchie van Poetin. Alleen, wie regelt dat? Over het recht en vervolging van daders is wel gespeculeerd, maar nog weinig over de politieke positie der verantwoordelijken. De Russen zullen die juridische afrekening niet op eigen kracht opmaken. Ze hebben sinds 1917 geen fundamentele wijziging in hun regime aangebracht. Dissidenten zijn opgesloten, (Navalny) op een zijspoor gezet, (Kasparow) vermoord (Nemtsov) of geëmigreerd (Chodorkowski). Hoe is de wereld aan Poetin gekomen? De “glasnost en perestroika” van Gorbatsjov gingen te snel en te geforceerd. Maar de vreedzame “Wende” is zijn prestatie en die van Kanselier Kohl. Zijn opvolger Jeltsin bereikte vrij weinig. De modernisering van de economie bestond er uit dat de ‘oligarchen’ er in slaagden zich meester te maken van de productiemiddelen. Poetin begreep hoe hij zijn macht moest funderen: door zijn gunsten te verdelen onder de steenrijke oligarchen, zolang ze hem gunstig gezind waren. Verder leunde hij op zijn oude vrienden in de wereld van KGB en aanpalende organisaties. Was de overgang van het vermolmde communisme via Gorbatsjov en Jeltsin naar Poetin een revolutie? De vraag is of er veel veranderde. Natuurlijk werd Rusland economisch moderner, maar veel bleef ook bij het oude. Maar er vielen vrijwel geen slachtoffers, de Duitse eenwording vond plaats zonder bloedvergieten, terwijl een groot deel van Stalin’s satellietstaten zich tot het westen bekeerde. Ook dat kostte weinig levens. Dat was voor de oude KGB spion Poetin steeds moeilijker te aanvaarden. Hij noemde het in 2008 precies wat hij er van vond: “een geopolitieke tragedie”. Dat het gevolg er van zou zijn dat hij een herstel wilde van het sovjet imperium, zoals dat tussen Stalin en Churchill was overeengekomen, liet zich raden. De wereld in een fuik Daar zitten we dan: een “would be” Stalin, een V.S. die hem een oorlogsmisdadiger noemt, massamoord in de voorsteden van Kiev…. Kunnen we onderhandelen met massamoordenaars? In de Tweede Wereldoorlog was de keuze helder: alleen ‘unconditional surrender’ van Hitler c.s. was aanvaardbaar. Processen wegens genocide of oorlogsmisdaden duren lang. Het proces van Neurenberg was een prestatie van formaat, maar met de kleinere daders zijn we nog een halve eeuw bezig geweest. Het is een ijzingwekkende fuik, waar Poetin ons heeft verstrikt. Zijn daar uitwegen uit te vinden? Effectievere sancties? De vraag is hoe dan? Kunnen we de Zuid-as oprollen? Of de city van Londen? Kunnen we verhinderen dat India gas koopt van Rusland? Wij hebben een geflopte ex-minister aangesteld als coördinator sancties, dus ik heb geen hoge verwachtingen van nog meer… No fly zone? Kunnen we het risico nemen? Het is de vraag of de tegenkracht in Rusland al voldoende is ontwikkeld om niet in WO III te geraken. Maar kunnen we de barbarij toelaten? Destijds op de Balkan meenden we van niet, maar in Rwanda hebben we niets gedaan tegen de slachtingen. Maar “first use” van tactische kernwapens lijkt niet op de trekker van artikel 5 van de NAVO, alleen lijkt de politieke impuls van het westen voorspelbaar. Kunnen we een regime change in Rusland bevorderen of verwachten? De Russen hebben zich in 1917 ontdaan van het tsarenregime, maar communistische tsaren terug gekregen. Toen die niet tegen de moderniteit bleken te kunnen, verdween de politieke vorm van het systeem. Dappere tegensprekers werden over de hele wereld vervolgd en vermoord (Litwinow, Skripal, Politovskaya, Nemtsov) Maar dat hielp niet: democratie was er maar weinig, de leugen was sterker dan de Prawda, de repressie werd met de oude organisaties en technieken in stand gehouden. Poetin regeert tussen de oligarchen, die hem welgezind zijn en sluit op, vermoordt en vergiftigt wie hem hindert. De keuze is niet het verzamelen van bewijs tegen de criminele commandanten of daders in de frontlijn; dat duurt lang en is te moeilijk. De echte oplossing is de politieke keuze van de Russen voor een ander systeem, voor geloof en vertrouwen in een politiek proces dat zij nog niet kennen. Daar hebben we ons te lang geheel niet mee bemoeid. Maar dat leerproces zal ook tijd vergen en niet alles zal goed gaan. Kunnen wij voldoende tegenkrachten in Rusland opbouwen tegen het Poetin regime? Zo’n tegenkracht is de vrije pers, die ongeremd kan schrijven. De kinderachtige leugens over MH-17, fake news en het weerleggen van de moorden van Boetsja, het moet via krant, media en internet een nieuwe openbaarheid worden. Het brengt geen snelle oplossing, maar ik zie geen uitweg. Er zijn een handvol dappere dissidenten actief, die onze steun en bescherming verdienen. Dat is iets meer dan helemaal niets.
Het duo Myxomy is een samenwerking van Ziúr die we hier al eens in de CT hadden, en een helft van Emptyset, die we hier vast nog wel eens langs zien komen. Ik verwachtte totale chaos maar dat valt best wel mee, wat soms jammer is, maar het is wel goed luisterbaar. Vrijdag te horen en zien op Rewire Festival.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een onderzoekje via de locatiezoeker van het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers) leert dat in slechts 23,5% van de 345 gemeenten COA-vestigingen zijn.
Dat schreven we gisteren hier. Percentages verhullen de harde realiteit. Die 23,5% betekent immers dat in 264 gemeenten géén locatie voor asielzoekers is.. Dat 81 gemeenten wel opvang bieden is dus een erg schamel resultaat.
We hebben 50 van die 264 gemeenten vergeleken met 50 gemeenten die nu wel opvang bieden. Als uitgangpunt namen we de opvangcapaciteit (aantal plaatsen) als percentage van het aantal inwoners van een gemeente.
Voorbeeld: De gemeente Venlo heeft geen COA-locatie(s). Deventer wel. Beide gemeenten hebben ongeveer eenzelfde aantal inwoners. Momenteel biedt Deventer een opvang van 650 bedden. Dat is 0,64% van het aantal inwoners. Als Venlo ook een opvang van 0,64% zou realiseert zou de gemeente 654 bedden kunnen aanbieden.
We hebben van beide groepen (die van 81 en die van 264) de vijftig gemeenten met de meeste inwoners genomen. Resultaat: de capaciteit voor opvang van vluchtelingen zou uitgebreid kunnen worden met ruim 26.600 bedden. De details kunt u hier inzien.
Zo werkt dat niet. Er spelen meer factoren een rol. Zijn er bijvoorbeeld wel geschikte panden? En kunnen er ook genoeg faciliteiten geboden worden als onderwijs aan kinderen en jongeren, taallessen voor alle asielzoekers, medische zorg etc.
Twee nieuwsberichten:
30 maart website Rijksoverheid: De opvang van vluchtelingen uit Oekraïne krijgt steeds meer vorm.
5 april NOS: De asielzoekerscentra (azc’s) zitten overvol. Zeker een derde van de mensen in een azc heeft recht op een huis, maar moet vaak vele maanden wachten op de sleutel.
Het wordt nog erger. Het leger gaat oefenen en wil de kazerne terug waar Afghanen zijn ondergebracht die nog maar kort geleden werden opgevangen. U weet wel: de Afghanen die voor Nederland getolkt, gereden en gegidst hebben en de Taliban zijn ontvlucht. Per 1 mei moet de kazerne leeg zijn.
Op diezelfde dag verwacht Defensie dat ook de opvang in de Harskamp leegstroomt. Daar zijn nu gevluchte Oekraïners ondergebracht. Die kunnen dus meteen wennen aan wat gebruikelijk is in de Nederlandse vluchtelingen opvang.
Is dat overdreven gesteld? Absoluut niet.
In meerdere plaatsen zijn vluchtelingen opgevangen op riviercruiseschepen. Voor een deel betreft het statushouders die verplaatst zijn om de asielzoekerscentra te ontlasten. Hoe het momenteel gaat met de ‘asielboten’ in Huizen, Hellevoetsluis, Zaanstad, Haarlem, Meppel, Rotterdam en Vlaardingen mag u zelf uitzoeken. Maar deze hebben we er uitgelicht:
Hotelschip ‘De Holland’ meerde 19 november vorig jaar aan in Ridderkerk en werd voorbereid om tot uiterlijk 1 februari van dit jaar zo’n 70 asielzoekers op te vangen. Stipt 1 februari voer het schip door naar Krimpen aan den IJssel tot verdriet de vrijwilligers.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Huerco S. maakte in 2016 een album dat volgens velen behoorde tot het beste dat ambient te bieden had, maar met die kwalificatie was hij zelf niet zo blij. Toen The Guardian zijn muziek ook nog eens “ambient for the flat white generation” noemde, was de maat vol. “It really made me step back and… I don’t know, ambient music has just become like ‘beats to chill and study to.’ It’s like productivity music, capitalist music. It’s non-intrusive, it doesn’t get in your way, like you can still work your job. It kinda makes me cringe a bit. And maybe I feel responsible for that…” En daarom klinkt zijn nieuwe album Plonk niet zo chill.
LONGREAD - Sinds de oorlog in Oekraïne begon, heb ik elke dag contact met mijn twee vrienden in Kyiv. Ik schrijf op wat ze meemaken. Dit is deel 9 uit de serie ‘Overleven in Kyiv’.
Bucha – of Boetsja – is nog geen 25 kilometer van waar Viktor en Ada wonen. ‘We kennen een stel dat daar woonde, maar ze zijn in de eerste week van de oorlog al gevlucht,’ vertelt Ada. ‘Hun huis is compleet vernietigd, maar zij leven nog. Ze wonen nu in Wenen.’
Het zijn niet de enigen die Ada en Viktor kennen die de oorlog zijn ontvlucht. Zo’n tien mensen zijn naar het buitenland gevlucht. ‘Ze vinden dat wij ook moeten vluchten,’ vertelt Ada, ‘maar dat zeggen ze omdat ze getraumatiseerd zijn. Hun huizen zijn verwoest, het onze niet. We blijven hier. Samen.’
Op maandag 28 maart schrijft Viktor over een dag vol explosies en geluiden van beschietingen. ‘We liepen buiten en plotseling klonk een luide explosie. Alsof iets uit de lucht werd geschoten, maar er viel niets naar beneden.’ De communicatie is verslechterd: wisten Viktor en Ada eerder nog waar een bom is ontploft, blijft nu alles onduidelijk.
Een paar dagen later, als Ada met hun zoontje Tomko over straat loopt, vliegt er plotseling ‘iets’ over, gevolgd door een luide explosie. Het blijft onduidelijk wat het nu precies was.
Toch lijkt het elke dag rustiger te worden in Kyiv. Halverwege de week schrijft Viktor: ‘Het is bijna kalm. Als er nu knallen klinken, worden die vaker veroorzaakt door het luchtafweersysteem dan door inslagen.’
COLUMN - Dat Kiev niet door de Russen veroverd zal worden is goed nieuws. En nog beter is dat ze verdwenen zijn uit de omgeving van de Oekraïense hoofdstad. Langzaam wordt nu duidelijk wat er onder de rode deken vandaan komt. Wie vermoord is, verminkt, of verkracht, of wie slechts z’n verleden is ontnomen. Met het omkeren van het offensief en het terugtrekken van de Russen kantelt ook het perspectief op de oorlog.
Eerder werd er gesproken over een No Fly Zone en die kwam er om goede redenen niet. Een door de Navo ingestelde No Fly Zone boven heel Oekraïne zou per definitie een inmenging in het conflict betekenen. Je kunt geen gesloten luchtruim handhaven boven het gebied waar de partijen strijden zonder je daar in te mengen of erin te worden betrokken. Bovendien zou het betekenen dat er ook vlakbij de Russische grens gevlogen zou moeten worden. En wat doe je als een Navo-vliegtuig vanaf Russisch grondgebied wordt beschoten? Schiet je dan terug?
Die argumentatie gaat nog steeds op als je het over heel Oekraïne hebt, maar waarom zou een No Fly Zone voor het hele land moeten gelden? De No Fly Zones die ooit boven Irak werden gehandhaafd golden ook niet het hele land. Nu Russische troepen hun posities rondom Kiev hebben verlaten wordt er in het westen van het land niet meer gevochten. Dat betekent dat je daar een No Fly Zone kunt handhaven, terwijl je afstand houdt van zowel de gevechten als de Russische grens.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Wat importeren we het meest uit Rusland? Een lijstje van Politico Brussel: (om over na te denken bij een besluit tot verdere sancties tegen het Poetin-regime)
OPINIE - ‘We zullen iets verarmen’ zei premier Rutte vrijdag. ‘Het kabinet kan de gevolgen van de snelle prijsstijgingen niet voor iedereen verzachten.’ Niet voor iedereen, dat kan ik me voorstellen. Maar dat ‘we’ stoort me. Het stond zaterdag ook weer in een paginagrote advertentie van de Rijksoverheid waarin ‘we’ worden geadviseerd om de thermostaat op 19 graden zetten. Om energie te besparen en minder afhankelijk te zijn van het Russische gas moeten ‘we de knop om zetten‘.
Wat me stoort in dat ‘we’ is het wegpoetsen van de ongelijke startpositie. Dat ‘iets’ dat ‘we’ er op achteruit gaan is niet voor iedereen even zwaar. Voor Rutte en zijn collega’s betekent het weinig meer dan niets. Er zijn ook mensen voor wie het veel betekent. Ondanks de schamele compensatie voor een kleine groep via de gemeenten zal het er weer op neer komen dat de zwakste schouders de zwaarste lasten gaan betalen. Zoals dat al het geval is bij de belastingheffing: de allerrijkste huishoudens in Nederland betalen gemiddeld veel minder belasting dan andere huishoudens, volgens een onderzoek van het CBS. Lagere inkomens betalen relatief juist meer belasting. En die algemene belastingverlagende maatregelen die nu genomen worden vanwege de exorbitante prijsstijgingen (benzine als eerste, gas en elektra pas in de zomer) komen in veel grotere mate ten goede aan midden- en hogere inkomens (en het bedrijfsleven) dan aan de laagstbetaalden die het meest moeten beknibbelen. De snelheid van deze maatregelen staat overigens ook nog in groot contrast met de eindeloos voortkabbelende toeslagenaffaire. ‘Het is zo acuut, het kan. Nood breekt wet’, zei staatssecretaris van Financiën Marnix Van Rij over belastingverlaging. ‘Acuut’ en ‘nood’ zijn woorden die in de afwikkeling van de toeslagenaffaire niet voorkomen. Trouwens ook niet in de crisis bij de opvang van asielzoekers in Ter Apel. En vele andere gevallen van tekortschietend beleid voor minderheidsgroepen.
COLUMN - We beginnen inmiddels een beetje te wennen aan de ‘nieuwe bestuurscultuur’. Mark Rutte lijkt zijn draai daar helemaal in gevonden te hebben.
Stond hij jarenlang te boek als de eeuwige optimist voor wie het glas altijd halfvol is, nu trekt hij soms een serieus gezicht en is zelfs bereid toe te geven dat een glas ook wel eens halfleeg kan zijn. Op de laatste persconferentie na de ministerraad demonstreerde hij zijn nieuwe bestuurdersstijl.
Over de aanstelling van een nationaal coördinator die de sancties op Rusland moet stroomlijnen, stelt een journalist dat “het eigenlijk niet gelukt is om het zelf te doen, als kabinet?”
Hier wil Rutte, oude gewoontegetrouw toch iets zonnigs tegenover zetten.
Ja, daar wil ik zeggen het is wel een genuanceerder beeld dan dat. Er gebeurt heel veel wel
De journalist probeert het nog een keer met “Maar volgens mij was de conclusie van het debat gisteren ook: het loopt nog niet echt lekker”. Rutte laat zich op de eenmaal ingeslagen weg niet van het padje brengen:
Volgens mij was de conclusie het kan echt beter nodig, absoluut. En tegelijkertijd, ook hou staande want er gebeurt heel veel
Donna Blue komen uit Nederland. En ze zijn van nu. Maar als je de zwoele zomerse muziek hoort zou je denken aan de jaren zestig en aan Frankrijk en Italie. Romantici, filmmuziek.
Jimi Hendrix zou dit jaar 80 zijn geworden, op 27 november, als hij niet al op 18 september 1970 was overleden. En dan denk je toch, what if…. Wat als hij nog steeds geleefd zou hebben, wat zou hij dan hebben gedaan de afgelopen 52 jaar? En wat zou hij nu doen? Zou hij nog steeds spelen, zou hij nog optreden? En wat zou hij dan spelen, en hoe? Blues, jazz, soul, hiphop? Of zou hij de politiek in zijn gegaan, gaan acteren misschien?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.