Nu de Schotten ‘nee’ hebben gezegd tegen onafhankelijkheid, moeten Britse politici lastige keuzes maken over de Britse staatsinrichting. Ze hebben Schotland meer autonomie beloofd en dat zal ook gevolgen hebben voor het bestuur van Engeland en Wales. Zelfs na te zijn ontsnapt aan een nederlaag in het onafhankelijkheidsreferendum is de Britse premier Cameron nog niet van dit hoofdpijndossier verlost. Sinds de overdracht van bevoegdheden aan Schotland, Wales en Noord-Ierland kent het Verenigd Koninkrijk een asymmetrische (verticale) structuur. Dat wil zeggen dat niet alle regionale overheden even veel macht hebben. Het Schotse parlement is bijvoorbeeld machtiger dan het parlement van Wales. En er bestaat helemaal geen Engels parlement. Vergelijk dat met Nederland: hier hebben alle provincies precies dezelfde taken en bevoegdheden, net als gemeenten. In het Verenigd Koninkrijk ligt dat dus anders.
Met een toename van 28 tot meer dan 130 bedrijven in 10 jaar tijd is de martelbranche een groeimarkt in China, volgens [Amnesty International].
De Chinese bedrijven verdienen geld met de verkoop van elektroshockapparatuur, knuppels met metalen pinnen, zware voetboeien en kettingen met halsringen aan Afrikaanse en Aziatische landen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Komt een moslim bij een christen. Vraagt ’ie: ‘Hoe komt het toch dat jullie zo rijk zijn?’
Antwoordt die christen: ‘Ach, God heeft een cheque uitgeschreven aan Maria, die heeft hem doorgegeven aan Jezus en die betaalt hem uit aan ons.’
Vervolgt die christen: ‘Hoe komt het eigenlijk dat jullie zo arm zijn?’
Zegt die moslim: ‘Wij kregen ook een cheque, maar God gaf die eerst aan Mohammed, die gaf hem aan Ali, die gaf hem aan Hasan, die gaf hem aan Huseyn, die gaf hem aan Ali, die gaf hem aan Mohammed, die gaf hem aan Jafar, die gaf hem aan Musa, die gaf hem aan Reza, die gaf hem aan Mohammed, die gaf hem aan Ali, die gaf hem aan Hasan en die gaf hem weer aan iemand die ermee is verdwenen.’
Vult een andere moslim aan: ‘Ze zeggen dat die laatste nog eens terugkomt, maar je zult zien dat het op vrijdag is en dan zijn de banken gesloten.’
Ik beken dat ik dit niet het hoogtepunt van humor vind. Dat ligt niet aan de pointe: de islamitische cheque wordt doorgegeven in de rij van de twaalf imams, de sjiieten verwachten de terugkeer van de verdwenen laatste imam en het is een grappig contrast de verheven imams te presenteren als mensen die een cheque zoekmaken. Het feitelijke probleem is dat ik dit contrast wel herken maar geen dijenkletser vind. Humor is cultureel bepaald. De Irakees die me de geciteerde mop vertelde, begrijpt weer niet wat zo grappig is aan een Wiedergutmachungsschnitzel.
COLUMN - Onderzoeken hebben bewezen dat de gemiddelde mens zo’n twee jaar van zijn of haar leven wacht. Dat komt neer op zo’n half uur per dag. Minstens drie uur in de week. Minimaal twaalf uur per maand. Zonde van de tijd. Maar vaak ook zonde van je geld én gemoedstoestand. Want de hel van het moeten wachten anno nu, is toch wel het immens gehate ‘commerciële wachten.’
Met de groei van de populariteit van het Internet en het mobiele altijd-en-overal-bereikbaar-zijn, is het commerciële wachten toegenomen. Je komt er tegenwoordig namelijk niet meer onderuit om soms een ‘helpdesk’ te moeten bellen. Dit soort vriendelijke hulptroepen, mogen wat mij betreft, om meerdere redenen, alles behalve ‘help’ voor hun desks plaatsen. Hier viert het commerciële wachten namelijk hoogtij! Is het al eens iemand gelukt om meteen een desk’helper’ aan de lijn te krijgen en direct geholpen te worden? Mij niet in elk geval.
Wanneer je zo’n hulpnummer belt, krijg je eerst een staccato robotstem te horen, die je vertelt hoe duur het gesprek per minuut zal zijn. Een weinig hoopvol, ergerlijk en bloeddruk verhogend begin. Dan treedt het betaalde (commerciële) wachten officieel in werking. De meest zouteloze liftmuziek wordt gestart om mij het wachten zogenaamd zo aangenaam mogelijk te maken. Tussendoor wordt ik gerustgesteld, dat ‘de medewerkers mij zo spoedig mogelijk te woord zullen staan.’
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De nazaten van John D. Rockefeller, die zijn fortuin vergaarde met oliewinning, stappen uit fossiele brandstoffen. Daarmee sluiten ze zich aan bij desinvesteringsbeweging die een paar jaar geleden op Amerikaanse universiteiten begon. De filantropische stichting van de familie, Rockefeller Brothers Fund, heeft een belegd vermogen van $860 miljoen. Daarmee komt het totaal aan desinvesteringen volgens Arabella Advisors (pdf) op $50 miljard aan fondsen en $1 miljard van individuen.
OPINIE - Wat is het nou, die hoofddoek? Een symbool van een specifieke eigen keuze of toch een embleem van patriarchale en misogyne onderdrukking?
De hoofddoek is allebei. Soms zelfs tegelijkertijd.
Hetzelfde geldt voor Zwarte Piet. Meestal is Zwarte Piet geen racisme, maar soms ook wel.
Het probleem van zowel de hoofddoek als Zwarte Piet is dat het symbolen zijn. En symbolen horen iets te betekenen. En dan is het nogal verwarrend als zo’n symbool meerdere, soms tegengestelde dingen betekent.
En dat is precies waarom discussies over dit soort onderwerpen eindeloos kunnen duren. Want beide partijen hebben feiten aan hun zijde. Erger nog, beide partijen staan er doorgaans op dat hun waarheid de enige waarheid is.
En dat levert tegenstellingen op als ‘Zwarte Piet is racisme’ versus ‘Zwarte Piet is niet racistisch’. Beide uitspraken zijn waar en beide zijn niet waar, want alleen soms is Zwarte Piet racisme.
De discussie zou dan ook niet moeten gaan over de vraag of Zwarte Piet wel of niet racistisch is, maar wat het betekent dat dit af en toe het geval is.
De verwarring in de discussie over de hoofddoek is zelfs nog groter. Daar gaat het namelijk niet alleen over de aan- of afwezigheid van een bepaalde betekenis (‘Is dit wel of niet racistisch?’), maar kan de vraag ook zijn welke van twee diametraal tegengestelde betekenissen aanwezig is.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Gaat deze enorme opkomst iets betekenen voor de Amerikaanse (of VN-)politiek?
Dat zat er dik in:
De SP voelt niets voor lijstverbindingen met de PvdA bij de Provinciale Statenverkiezingen van volgend jaar. ‘Het is niet logisch dat de SP de regering aan een meerderheid in de Eerste Kamer gaat helpen’, zegt SP-Kamerlid Ronald van Raak.
Om een aanslag te plegen op het gebouw van de Europese Commissie.
UPDATE: Het Belgische OM ontkent echter zowel dat er explosieven zijn gevonden als dat er concrete plannen voor een aanslag op het kantoor van de Europese Commissie bestonden.
Leuk hoor, als gevestigde media als het AD (waar ook de Volkskrant dit nieuws vandaan haalde) onzin de wereld in helpen.
De Europese Commissie scherpt de beveiliging aan rond haar gebouwen in Brussel. Dat heeft eurocommissaris Maros Sefkovic laten weten, meldt persbureau Belga maandag.
De strengere maatregelen werden getroffen nadat een aanslag door islamitische terroristen op het hoofdkantoor van de commissie zou zijn verijdeld.
Meer dan honderdduizend Koerden vluchtten het afgelopen weekend naar Turkije.
El Negro is ons eigendom,’ zegt een gemeentewoordvoerder. ‘Hij is onze zaak, en daar heeft niemand zich mee te bemoeien.’ Bouwvakkers dragen t-shirts met het opschrift ‘Handen af van El Negro’. Nette heren prikken El Negro-speldjes op de revers. “In Barcelona versierde een van de bekendste banketbakkers zijn paasetalage met een vijf kilo wegende El Negro van chocola, waarna al gauw ook doosjes met El Negro-bonbons in Catalonië hun intrede deden.”
De bevolking van Banyoles gaat zo ver dat ze zich tijdens carnaval 1992 uitdost in stereotype “negervermommingen, met raffiarokjes, botjes in de haren en zwartgeschminkte gezichten. Met de boodschap op de meegevoerde ballonnen: HIJ BLIJFT!”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
