PX-10: Wederhoor of wetenschappelijk debat? Doe mij het laatste maar!

Het verwijt geen wederhoor te hebben toegepast, werkt bij journalisten als een rode lap op een dolle stier. Dus klimt ook Jan Born (EenVandaag) in de pen als het ministerie van Defensie hem verwijt het RIVM geen kans te hebben gegeven te reageren op zijn aantijging: hun onderzoek naar de kankerverwekkende PX-10 (reinigingsmiddel voor wapens) deugt niet. Lang leve internet, want daar kunnen we de achterkant van de scoop keurig inzien. EenVandaag vraagt op 9 oktober om een reactie van het RIVM, herhaalt dat verzoek op 14 oktober en krijgt (pas) op 16 oktober een uitgebreide mondelinge en een dag later schriftelijke reactie. Te laat voor verwerking in de reportage. EenVandaag besluit daarom in de uitzending te verwijzen naar de webpagina van het programma. Daarop plaatst de redactie de reactie van het RIVM integraal. Dus, concludeert redacteur Born:

Door: Foto: Latvian Foreign Ministry (cc)
Waan van de dag

‘Het kabinet ontwikkelt plannen om groei aantal zzp’ers in te dammen’

, door

Aldus het FD:

Het kabinet ontwikkelt plannen om de groei van het aantal zzp’ers in te dammen: fiscale faciliteiten als de belastingaftrek voor zelfstandigen moeten verdwijnen en voor werkgevers wordt het minder aantrekkelijk om zzp’ers in te huren.

Het aantal zelfstandigen zonder personeel (zzp) groeit hard. Van 632.000 in 2009 naar 800.000 dit jaar en bij ongewijzigd beleid naar één miljoen in 2020. Daardoor stijgen ook de kosten voor de schatkist: zzp’ers maken gebruik van fiscale faciliteiten als de zelfstandigen- en startersaftrek, en de winstvrijstelling voor het midden- en kleinbedrijf. Omdat zelfstandigen minder belasting betalen dan werknemers, maar wel beroep doen op een deel van de sociale zekerheid, is de angst dat zij het stelsel steeds meer ‘uithollen’.

Foto: biblioteekje (cc)

Open access: de uitgevers gaan toch weer winnen

, door

COLUMN - Een van de beloftes van het internet, zo’n twintig jaar geleden, was dat het publicatiemogelijkheden zou democratiseren. Ineens kon iedereen zijn eigen krant uitgeven, ineens kon iedere mening gehoord worden, ook al waren er wereldwijd slechts zeven mensen in die mening geïnteresseerd. Ineens konden mensen met heel kleine en gespecialiseerde belangstellingsgebieden met elkaar communiceren. Iets op het internet zetten kostte immers zo goed als niets, en in ieder geval vele malen minder dan iets op papier laten afdrukken.

En dus zou het internet de manier bij uitstek zijn om onderzoeksresultaten – de artikelen en boeken die onderzoekers schrijven, vaak met publieke middelen – gratis voor iedereen toegankelijk te maken. Eindelijk zouden we ons uit de ketenen van de commerciële uitgevers kunnen slaan, die weinig toevoegen aan de producten die we maken, maar daar wel veel geld voor krijgen: uiteindelijk dus ook publiek geld.

Open access heet dat. Maar tot de verbijstering van velen blijkt nu dat begrip twintig jaar na dato eindelijk gemeengoed begint te worden, de commerciële uitgevers daar alsnog een slaatje uit blijken te slaan – en er misschien wel meer geld mee gaan verdienen dan voorheen.

Dat blijkt bijvoorbeeld uit deze financiële evaluatie van het bedrijf Elsevier dat niet voor niets ’the fading threat of open access’ heet.

Foto: Ingmar Zahorsky (cc)

Welkom aan boord van Israëls ‘apartheidsbus’

, door

NIEUWS - De Israëlische minister van Defensie Moshe Ya’alon heeft onder druk van de kolonisten op de Westoever een order uitgevaardigd die tot effect heeft dat Palestijnse arbeiders die in Israël werken, geweerd worden uit de bussen waarmee kolonisten naar de bezette gebieden reizen.

Ya’alon kwam met zijn order ondanks het feit dat de opperbevelhebber van het Centrale Commando van het Israëlische leger (waaronder de Westoever ressorteert), generaal Nitzan Alon, van mening is dat de Palestijnen op die bussen geen veiligheidsrisico vormen. Het is veeleer zo dat de kolonisten er genoeg van hebben dat ze op die bussen niet meer onder elkaar zijn en dat er mensen in zitten die Arabisch spreken.

Om een van hen te citeren: ‘Met deze bussen rijden is niet te doen. Ze zitten vol Arabieren,’ aldus Moti Yogev, die tevens lid is van het parlement voor de rechtse Bayit Hayehudi partij.

De maatregel van Ya’alon gaat volgende maand in.

Om het segregerende karakter van de maatregel te verhullen, wordt het niet expliciet verboden dat Palestijnen met dezelfde bussen meerijden als de Israëlische kolonisten. Het gebeurt op een wat subtielere manier.

Nu is het al zo dat Palestijnen die in Israël gaan werken, zich ’s ochtends door het zogenoemde Eyal checkpoint moeten wurmen. Daar worden ze uitgebreid gecontroleerd en er zijn lange wachttijden. Ook moeten ze er met apart transport naar toe, want de kolonisten op de Westoever die in Israël werken, gaan met de bus door andere checkpoints, waar Palestijnen niet doorheen mogen. De Palestijnen dienen dus vroeg op te staan.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Quote du Jour

Quote du jour | Eigen verantwoordelijkheid

, door

Het concept van meer eigen verantwoordelijkheden spreekt mensen aan als ze denken aan anderen die in hun ogen voorzieningen misbruiken. Maar als de hervormingen dichterbij komen en blijkt dat ze wellicht ook zelf wat moeten gaan doen, wordt het een minder aansprekend verhaal.

Evelien Tonkens verklaart de afnemende populariteit van de participatiesamenleving, nu deze concreet steeds dichterbij komt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Closing Time | Nico

, door

Christa Päffgen (1938–1988) had alles in zich om een wereldberoemd fotomodel en filmster te worden. Ze was lang, blond, gracieus, een klassieke schoonheid; mannen vielen voor haar als een blok. Ze deed fotoshoots voor modebladen als Vogue en Elle, een rolletje in Fellini’s La Dolce Vita (1959) kreeg een kind met de Franse acteur Alain Delon: kortom, ze was goed op weg om haar dromen waar te maken.

In het New York van 1965 koos ze voor een andere carrière, die van alternatieve rockzangeres. Ze leerde Andy Warhol kennen, zong als Nico een aantal nummers op de eerste plaat in van de Velvet Underground, verfde haar haar bruin, raakte verslaafd aan heroïne, begon een solocarrière en maakte een aantal experimentele avant-garde platen.

Laten we het er maar op houden dat je het moet horen om hetzij betoverd, hetzij voor altijd afgeschrokken te worden.

Op haar negenenveertigste brak haar excessieve drugsgebruik en bohemienne levensstijl haar op. Päffgen kreeg een hartaanval tijdens het fietsen, viel op haar hoofd, hield er een hersenbloeding aan over, werd verkeerd gediagnosticeerd met een zonnesteek, en overleed.

In 1995 verscheen de iets meer dan een uur durende documentaire Nico/Icon van Simone Ofteringer. Die is nog altijd de moeite waard:

Foto: copyright ok. Gecheckt 11-02-2022

Midterm 2014 | Verkiezingen te koop

, door

ACHTERGROND - Zijn de verkiezingen te koop? Het lijkt er wel op als je de bedragen ziet die aan de campagne voor de Midterm Elections uitgegeven worden. Een slordige vier miljard dollar wordt er dit jaar stukgeslagen volgens het Center for Responsive Politics.

Het zijn de duurste Congresverkiezingen ooit. Vooral in battleground states ontaardt de campagne in deze laatste weken voor de verkiezingen in een ware advertentieoorlog. Met name zwevende kiezers krijgen een bombardement van poltieke spotjes op radio en televisie om hun oren, honderden robottelefoontjes van call centers en hordes canvassers aan de deur.

Financiering van de duurste Senaatsraces in de tussentijdse verkiezingen van 2014

Regels

Het grootste deel van de uitgaven in de campagne doen de kandidaten niet zelf. De mogelijkheden voor directe donaties aan kandidaten zijn juist beperkt om te voorkomen dat bedrijven of rijke particulieren te veel invloed kunnen kopen. Donaties moeten via een Political Action Committee lopen, die maar een beperkt mogen bedrag aannemen per donateur en alle giften openbaar moeten maken, zodat duidelijk is door wie ze gesteund worden. Sinds 2010 kunnen bedrijven en vakbonden via Super PAC’s echter ongelimiteerd bijdragen aan campagnes, al moeten ook deze donaties geregistreerd en gepubliceerd worden.

Super PAC

Partijgebonden Super PAC’s investeren in kandidaten die in nek-aan-nekraces verwikkeld zijn. Maar dat doen ze alleen als die kandidaten de partijlijn volgen. Er zijn ook onafhankelijke fondsen die kandidaten steunen die hen gunstig gezind zijn; vaak in ruil voor invloed op het programma. Dat werkt eenvoudig. De campagnestaf vertelt in de media wat ze willen en fondsen maken duidelijk wat ze van kandidaten verwachten. Is er een match, dan krijgt een kandidaat steun: doorgaans een spotje met de door beide partijen gewenste boodschap, inclusief zendtijd; de kandidaat onderschrijft de boodschap.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Post-Atheïst

Post-atheïst | Abraham zien

, door

COLUMN - Als u dit leest, ben ik in Libanon. Ik word deze week namelijk vijftig en diende derhalve te beletten dat olijkerds een pop van een oude man voor mijn huis zouden neerzetten om ook de buurt te laten weten dat ik Abraham zie. Wég van huis dus, desnoods naar Beiroet, wat in elk geval het voordeel heeft dat er restaurants zijn die het beste combineren dat Arabische, Ottomaanse en Franse koks ooit hebben bedacht. Als je dan toch vijftig word, doe het dan op een plek waar je lekker kunt eten. En – niet onbelangrijk – waar aardige vrienden wonen.

Uiteraard presenteerde ik in de vorige alinea de redenen voor mijn vakantie in omgekeerde volgorde. Angst voor lolbroekerij was het minst belangrijk, lekker eten is iets belangrijker terwijl mijn vrienden even belangrijk zijn als de behoefte aan rust. Ik heb deze zomer het boek namelijk afgerond waar ik op deze plaats wel eens over heb geschreven, en ik kan u verzekeren: het schrijven van boeken is knap vermoeiend.

Het boek heet Israël verdeeld en gaat over de wereld waarin het christendom en het rabbijnse jodendom zijn ontstaan. Zeg maar de jaren 180 v.Chr. – 70 n.Chr.: de periode waarin de offercultus in de tempel nog het hart van het jodendom vormde. ‘Rabbi’ was nog geen formele titel en de canon van de Bijbel lag nog niet vast.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Anders nog iets? | Digitaal leugentje om bestwil

, door

COLUMN - Nederland is dol op onderzoekjes. Ik ook. Liefst lekker wazig en vooral lekker onbenullig.

En die zijn er genoeg. Zo is er een onderzoek geweest waarbij getest is hoe je beslissingen neemt, terwijl je naar het toilet moet. Of het onderzoek waarbij bekeken is waarom discuswerpers wél duizelig worden tijdens hun worp, en kogelslingeraars niet. En wat dacht je van het onderzoek waaruit gebleken is dat mannen met bruine ogen betrouwbaarder zijn dan mannen met een andere oogkleur? Kijk, dat is nou nog eens materie.

Soms komen er ook onderzoeken aan het licht, die ongeveer de hele natie treffen en er wel degelijk toedoen. Schokkende onderzoeken, die de wereld op zijn kop zetten. Zoals een uitgebreid onderzoek naar het gedrag van de Facebookgebruiker. Het schijnt namelijk zo te zijn, dat de mens achter een Facebookaccount vaak een leugenaar is. Een digitale, notoire leugenaar. Nu is Facebook natuurlijk een afspiegeling van de realiteit in de maatschappij, toch zal dit onderzoek voor velen een klap in het gezicht zijn. Of juist een eye-opener. Want (bijna) niets blijkt te zijn wat het lijkt te zijn in de sociale vriendenwereld die Facebook heet.

Er wordt bijvoorbeeld digitaal gelogen over het wel of niet hebben van een relatie. Facebook is van nature erg nieuwsgierig. Er wordt dus gevraagd om in je account aan te geven of je een relatie hebt of niet. Ook de naam van je eventuele geliefde mag erbij komen te staan. Je bent tenslotte trots op je dierbaarste bezit, en wilt dit dan ook tonen aan je digitale vriendenclub (en de rest van de wereld die meekijkt). Nu blijkt dat 41% van de mannen en 47% van de vrouwen op Facebook liegt over het hebben van een relatie! Lekker ongegeneerd flirten op Gezichtboek zou dat immers in de weg kunnen staan. Wat niet weet, wat wel flirt. Ofzo.

Waan van de dag

CIA rekruteerde minstens 1000 nazi’s

, door

ACHTERGROND - Op de voorpagina van The New York Times vandaag: de CIA, FBI en het Pentagon gebruikten tijdens de Koude Oorlog minstens 1000 ex-nazi’s als informanten en spionnen, waaronder kopstukken en (grove) oorlogsmisdadigers, die in sommige gevallen ook beloond werden met inburgering en beschermd tegen vervolging én journalisten.

Je zou zeggen dat dit allang bekend was, Operatie Paperclip en de Gehlenorganisatie zijn inmiddels bekende namen, maar nee, niet alles hiervan was bekend:

Waan van de dag

Assange: Google is niet wat het lijkt

, door

LONGREAD - Eminent politiek wetenschapper/filosoof Sheldon Wolin stelt in zijn Democracy Incorporated (2008) dat er in de Verenigde Staten al decennialang een soort Gleichschaltung (godwins in origineel) gaande is tussen het bedrijfsleven de overheid waar we ons behoorlijk zorgen over zouden moeten maken.

Dit intrigerende fragment uit When Google Met Wikileaks (2014) van Julian Assange zou je kunnen zien als een treffende illustratie daarvan. De verwevenheid tussen Silicon Valley in het algemeen – maar Google in het bijzonder – met de Amerikaanse overheid en enkele van ’s werelds invloedrijkste NGO’s en ‘denktanks’ overstijgt ieder voorstellingsvermogen, is bijna geheel compleet zou je kunnen zeggen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Vorige Volgende