In Frankrijk hebben ze gisteren de juiste toon gevonden waarmee de protesten tegen de miserable staat van het onderwijs, de hoge kosten voor levensonderhoud en tegen het fascisme.
De Nederlandse media konden die toon niet vinden. Verblind als ze waren door hun blik die vooral op de politie was gerichten, want je weet maar nooit wanneer die er op los gaan.
De landelijke protestdag verliep desalnietteminn redelijk rustig. Het rumoer kwam bovenal van vrolijke, dansende en zingende mensen die een voor de gelegenheid opgepimtpe versie brachten van J’ai deux amours (Ik heb twee liefdes: mijn land en Parijs), een chanson uit 1930 van Josephine Baker (1906 – 1975).
Sneller ritme, carnavalesk sfeertje, andere tekst en daar gingen ze:
J’ai deux passions (Ik heb twee passies)
La fanfare, la révolution ! (de fanfare en de revolutie!)
Vive les blocages, les sabotages (Leve de blokkades, de sabotage)
Les ZAD et les manifs sauvages ! (de ZAD’s en de wilde demonstraties!)
Het filmpje hierboven komt uit Clermont-Ferrand, maar elders in Frankrijk werd de passie ook vertolkt. In Parijs werd op het Plein van de Republiek, onder begeleiding van het ‘Orchestre du Nouveau Monde’ (Orkest van de Nieuwe Wereld) allereerst vlol overtjuiguing gescandeerd: “Wij zijnallenaal anti0fascisten!” Een kleine anderhalve minuut later zette men het “J’ai deux passions” in.
Een fraai stukje strijdcultuur, waar we hopelijk veel meer van gaan zien en horen [Noot].
Ik heb twee passies,
de fanfare en de revolutie!
Elkaar steunen, de droom verwezenlijken,
dat de hele wereld in opstand komt!
[Noot]:
Aanstaande zondag kunt u aan de ‘Rode Lijn’ ook vocaal meedoen. De manifestatie begint met een ‘publiekskoor’ dat ‘Write My Name’ zal zingen (op een gedicht van Zeina Azzam).