Bos’ privatiserings-stop
De kogel is door de kerk: aan de privatisering van staatsbedrijven komt een eind. Een interessante koerswijziging van het kabinet dat breekt met het beleid van Bos? voorganger Zalm. Onder het bewind van Zalm was het parool: staatsdeelnemingen waar mogelijk en wenselijk verzilveren: de staat moet geen aandeelhouder (meer) spelen. Want door middel van privatisering, liberalisering en marktwerking zouden bedrijven beter gaan functioneren, efficiënter worden en zouden, volgens verwachting, de prijzen naar beneden gaan. Zo wees bijvoorbeeld Frits Bolkestein in 2000 nog op de voordelen van liberalisering:
Liberalisering is betrouwbaar. Landen met geprivatiseerde electriciteitsbedrijven voldoen beter aan de publieke eisen dan landen waar deze bedrijven nog in staatshanden zijn. De VS en Groot Brittannië, twee landen met veeleisende consumenten en bedrijven, laten dat zien. (..) Het is voor de nutsbedrijven en de Nederlandse economie van levensbelang dat de Europese trein van liberalisering doorrijdt.
In 2001 bleek dat deze claim toch niet zo valide was als Bolkestein graag had gewild. De ondergang van Enron, de vreemde boekhoudkundige regels en het moedwillig platleggen van energiecentrales in Californië om de prijzen op te drijven, wezen op de zwakke plekken van liberalisering. Niet puur het concept zelf, maar wanneer je een markt zodanig afkadert dat degene die de prijzen van energie bepalen ook degene zijn die kunnen verdienen aan (tijdelijke) hoge energieprijzen, dan kan ieder weldenkend mens op zijn vingers natellen dat dit niet automatisch de laagste prijzen oplevert.

Een pensioen is sparen voor je oude dag. Collectief leg je geld in en wanneer je de pensioenleeftijd bereikt, dan kun je van dit geld gaan genieten. Tenminste, zo hoort het te gaan.
De laatste tijd is er veel 
Max Havelaar is slecht voor koffieplukkers. Greenpeace bedreigt het regenwoud. Organisaties die het moeten hebben van politiek correcte stellingname liggen de laatste tijd onder scherp vuur van een nieuw soort activisten met een meer pragmatische inslag. Geen strijd meer tegen het kapitalistische systeem, maar de instrumenten daarvan gebruiken om de idealen te verwezenlijken. De les van de discussie is vooral dat activistische middelen hun effectiviteit kunnen verliezen als ze grootschalig worden ingezet.
Hoe hebzuchtig kan een mens eigenlijk zijn? De documentaire ‘
Dat ambities, uitgesproken in maart van dit jaar, snel vergeten lijken te worden als er andere principes voorrang blijken te hebben, bleek uit een artikel in het