GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Arnoud Engelfriet, ICT-jurist. Dit artikel verscheen eerder op zijn eigen blog. Jaja, daar zit je dan in je mooie 'You wouldn't download a car' shirt in de rechtszaal bij de Mininova-bodemprocedure. Verder was iedereen zeer keurig gekleed, dus ik detoneerde slechts een heel klein beetje. De zitting kende twee delen: het voorlezen van de pleitnota's (waarom dat moet is me een raadsel) en het vuurwerk. Lees de pleitnota van Mininova of die van Brein online. Hieronder geef ik een impressie van de dingen die me opvielen tijdens de zitting. Ik raad ook het verslag van Anne Jan Roeleveld aan trouwens. Torrentbestandzoekmachine Al vanaf de opening ademde het pleidooi van advocaat Dirk Visser (inderdaad, van mijn favoriete boek) de bekende BREIN-retoriek. Ik hoorde binnen drie minuten al de bekende kreten 'leeuwendeel van het aanbod' en 'faciliteren', en de nieuwste in de stal, het 'verspreiden van entertainmentinformatie' waarmee waarschijnlijk de torrentbestanden bedoeld worden. Dat was overigens meteen de enige keer dat torrentbestanden als zodanig benoemd werden. De rest van het pleidooi had namelijk net zo goed geschreven kunnen zijn voor een site die zelf de content host en verspreidt.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
GC heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag komt P.J. Cokema, zoals beloofd, nog terug op zijn gastlog van vorige week maandag.
Ik had beloofd op het gastlogje van vorige week maandag terug te komen. Uiteraard met de bedoeling een boeiend overzicht van alle creatieve vondsten te presenteren, die Nederland zouden doen schitteren in de internationale schijnwerpers. Op de vraag met welk klimaatvriendelijk en schoon idee Nederland die glansrol kon vervullen, kwam slechts één reactie. Het artikel was ook gelinkt op Nujij.nl en daar reageerden toch nog vier lezers.
Deze ongewoon lage respons kan klimaat-moeheid zijn, of een totaal gebrek aan innoverend denken. Ik hou het er voorlopig maar op dat de lezer van GC de internationale schijnwerpers liever niet op dit land gericht zien. Ook niet als er een goed ideetje wordt gelanceerd. Zo trots op Nederland is men hier blijkbaar niet. Het kan ook zijn dat men gedacht heeft dat internationale belangstelling nergens voor nodig is, omdat het op milieu- en klimaatgebied al erg goed gaat hier. Gewoon doorgaan en verder geen aandacht aan besteden. Dat kan aardig kloppen.
Neem de twee reacties die te maken hadden met de elektrische auto. Hier op GC opperde Mark het idee alvast langs de snelwegen honderd tankpunten voor de elektrieke kar te plaatsen. Op Nujij.nl wees ene Yaerav op het succes die de TU Delft bij de zonne-auto-races weet te behalen. De reacteurs waren misschien geïnspireerd door het testritje dat minister Eurlings met een elektrische auto maakte en, opgelucht dat-ie er geen voetgangers mee had geraakt, uitriep dat hij vele miljoenen wil uittrekken voor Nederlandse bedrijven die de motoren voor elektrische auto?s ontwikkelen. Het idee van Mark moet geen probleem zijn. Een volautomatisch batterijwisselsysteem en oplaadstation, zou consumenten kunnen stimuleren over te gaan tot de aanschaf van een elektrische auto. In Japan staat een model dat in luttele minuten de auto weer oppimpt. De bestuurder kan gewoon in de auto blijven zitten. Makkelijker dus en sneller dan benzine tanken.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals dit stuk van JL, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
Poen, pieken, cash. Gewoon wat woorden, zou je zeggen. Maar deze woorden herbergen een grote, onheilspellende psychologische kracht. Laat ze een paar keer door je mond rollen (geld moet immers rollen) en je wordt een compleet ander persoon. Alleen al nadenken over woorden die men associeert met geld schijnt ons terughoudender te maken om anderen te helpen. En het kan vreemder: het tastbaar in handen hebben van wat geld kan de steek van sociale afwijzing en zelfs fysieke pijn verlichten.
Dit alles is zeer merkwaardig wanneer je nagaat wat geld eigenlijk behoort te zijn. Voor economen is het niet meer dan een ruilmiddel dat het leven efficiënter maakt. Net als een hamer ons in staat stelt een spijker in een plank te slaan, stelt geld ons in staat markten te hebben die de prijs bepalen van praktisch alles, van een pak melk tot een Picasso. Echter: geld wakkert veel meer passie aan dan een hamer ooit zou kunnen. We kunnen er gewoonweg niet rationeel mee omgaan. Maar waarom niet? De realiteit is dat we niet rationeel zijn. In plaats van het te behandelen als een werktuig dat met objectieve precisie gebruikt dient te worden, staan we geld toe in eeuwenoude emotionele delen van ons brein te tappen, vaak met onvoorspelbare gevolgen.
Onze relatie met geld heeft vele verschillende facetten. Hoe meer we ontdekken over het effect dat geld op ons heeft, des te duidelijker komt boven water dat de hersenen van de ene persoon erop reageren als ware het een drug, terwijl het voor een ander als een vriend is. Sommige mensen lijken verslaafd aan het oppotten van iedere cent, terwijl anderen door het gat in hun hand naar de wereld kijken en onmogelijk kunnen sparen voor een appeltje voor de dorst. Een aantal studies suggereren zelfs dat onze zucht naar geld verweven is met onze hongergevoelens. Proefpersonen die honger hadden, waren veel minder geneigd geld te geven aan een goed doel dan proefpersonen die net hun buikje hadden rondgegeten. En omdat het hebben van een grote hoeveelheid geld betekent dat je meer spullen kunt kopen, staat het virtueel synoniem met status – zozeer dat het verliezen ervan kan leiden tot depressie en zelfmoord.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
“Rabobank, a wonderfully dull bank in the Netherlands, is the only bank in the world that can still boast a AAA rating from Standard & Poor?s.”
The Economist maakt de winst- en verliesrekening van de bankencrisis op, met een opmerkelijke winnaar.