"Ik heb begrip voor de mening die veel mensen hebben over excessieve beloningen." Zijn eigen beloning had echter niets met grote bonussen voor te hoge risico's te maken, stelt hij. "Dat is niet te vergelijken. Daarbij raakte mijn regeling ABN niet, zij werd uitbetaald in aandelen die waren betaald door de aandeelhouders van Fortis, Santander en RBS. Onder die omstandigheden had ik er geen moeite mee het geld aan te nemen." Voormalig ABN AMRO-topman Rijkman Groenink in de Financial Times (vertaling in het NRC Handelsblad). Hij meent het ook nog. De beste man kreeg 30 miljoen mee bij de verkoop van de Nederlandse bank en snapt niet dat dat alle bonussen voor iedere normale Nederlander een pot nat zijn. Hoe heeft zo iemand een bank kunnen leiden?
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“With Google books, any student anywhere in the US will have the books in the greatest libraries of the world at their fingertips.”
Wade Henderson, voorzitter van de Leadership Conference on Civil Rights, is een groot fan van Google Books, dat boeken wil digitaliseren, als een soort Napster van het geschreven woord. Anderen zijn minder enthousiast.
Sommige Nederlandse auteurs kregen deze week een brief van hun uitgever dat die tegen Google ten strijd zal trekken, mocht het bedrijf hun werk online gooien.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
De problematische invoering van de ov-chipkaart kostte staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat Tineke Huizinga al veel hoofdbrekens. Lange wachtrijen, defecte in- en uitcheckstations en enorme boetes voor jaarkaarthouders leidden tot een stortvloed aan klachten. Vandaag presenteert ze echter een baanbrekende nieuwe oplossing: de zogeheten ‘stempelstrook’.
Het plan behelst papieren strookjes, die meteen na gebruik weggegooid kunnen worden. De kleur wordt waarschijnlijk blauw, wie recht heeft op korting onderscheidt zich met een roze strook. Het revolutionaire nieuwe vervoersbewijs gaat laagdrempelige vervoersmogelijkheden combineren met een overzichtelijke manier van betalen.
Het nieuwe systeem zal volgens de initiatiefnemers uitblinken in gebruiksgemak. Buschauffeurs en tramcontroleurs krijgen een apparaatje waarmee ze de kaart met inkt kunnen bedrukken. Waarschijnlijk wordt de kaart opgedeeld in verschillende vakjes, waarbij er bij een langere reis meer vakjes kunnen worden bestempeld. Volgens staatssecretaris Huizinga is het een solide en rendabel systeem: “We zijn niet meer afhankelijk van computers, het is een stuk minder storingsgevoelig.”
Ook is de kaart moeilijk te hacken. “Er zit geen USB-aansluiting op. Daarnaast is het besturingssysteem niet van Windows, maar gaat het om gewoon papier.” Hoe het papieren strookje zal gaan heten, is nog niet definitief bekendgemaakt. “We gaan een prijsvraag uitschrijven. Stempelstrook is een erg mooie naam, maar misschien vinden we nog wel iets beters. Vakjesticket, reispapier, busbewijs, tramticket, afdruk-kaart…. ideeën genoeg,” aldus een positief gestemde Huizinga.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“Een van mijn zorgen is dat in Nederland beide partijen steeds meer met de rug naar elkaar toe zijn gaan staan. Politici vinden zakenmensen graaiers en andersom hoor je in de zakenwereld dat politici er niets van begrijpen.”
En dat wederzijdse dédain is slecht voor de Nederlandse economie, denkt voormalig DSM-topman Peter Elvering.
Het kapitalisme mag dan uit de mode lijken, volgens The New York Times is Adam Smith helemaal terug van weggeweest. Keynes and zijn apostel Paul Krugman worden reeds onder vuur genomen en de enige twijfelachtige eer die hen toekomt is dat de ‘Grote Recessie’ waarschijnlijk geen Grote Depressie wordt. Ondertussen zit de Amerikaanse staat opgescheept met een stuntelige verzameling halve staatsbedrijven en een torenhoge schuld. Maar, “Big Goverment heeft ons, wel degelijk, gered!” roept Krugman schamper.
Dan liever terug naar Smith. “Hij was geenszins zo doctrinair een pleitbezorger van de onbelemmerde vrije markt als velen van zijn twintigste-eeuwse aanhangers hem hebben voorgesteld,” beweert econoom Alan B. Krueger. “Hij erkende dat het menselijk beoordelingsvermogen niet onfeilbaar is.” De ‘onzichtbare hand’ die de markt behoort te sturen wordt in The Wealth of Nations welgeteld eenmaal genoemd. Smith geloofde wel degelijk dat er een rol voor de overheid was weggelegd om bijvoorbeeld minimumlonen te garanderen en excessen tegen te gaan. Waar Smith echter niet voor pleitte was een overheid die de markt als zodanig beheert. Dat is precies wat de Keynesianen van na de Tweede Wereldoorlog wel trachtten te bewerkstelligen: door de juiste samenstelling van overheidsuitgaven, regulering en de rentestand te vinden poogde zij de economie aan te sturen om een einde te maken aan werkeloosheid.
“Dit was hoogmoed,” geeft zelfs Krugman toe in zijn boek, The Return of Depression Economics and the Crisis of 2008. De statistische technocraten van Keynes dachten banen te kunnen creëren zonder de inflatie aan te wakkeren. Iedereen die de zeventiger jaren heeft meegemaakt weet wel beter.
“We worden links en rechts ingehaald door landen die met hun nationale stimuleringsprogramma?s wel investeren in kennis. Ik zie geen enkele ambitie. Dit kabinet heeft de aandacht voor wetenschap alleen maar laten verslappen.”
Sylvester Eijffinger, hoogleraar economie in Tilburg, is niet erg tevreden met het kennisbeleid van dit kabinet. Er is weinig ambitie, er is geen visie en er is ook nog eens te weinig geld: volgens Eijffinger moet Nederland de investeringen in onderzoek en ontwikkeling minstens verdubbelen.
In februari had de werkgroep Kennisinvesteringsagenda van het Innovatieplatform een soortgelijke kritiek (pdf, p.9):
“Maar we verliezen terrein. […] Om niet verder achterop te raken, zal ook Nederland in de versnelling moeten.”
De vraag is natuurlijk of dit tandeloze kabinet iets met deze aanbevelingen zal doen. Wat het innovatieplatform zegt, vindt maar nauwelijks politiek gevolg, zelfs met (of misschien juist door) Balkenende als voorzitter. Tenzij het om een eiland in de vorm van een tulp gaat natuurlijk.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Had these banks tried to raise money any other way, they probably would have had to pay quite a bit more than the government received.”
De eerste grote Amerikaanse banken zijn noodleningen aan het terugbetalen. Dat levert de belastingbetaler vier miljard dollar op. Leuk, maar wel drie keer minder dan wanneer de banken hun leningen commercieel hadden moeten afsluiten, denkt analist Espen Robak.
De werkelijke reden dat president Ahmadinejad steun lijkt te verliezen uit conservatieve hoek is volgens Rana Foroohar zijn economische beleid.
“Zijn slecht doordachte energie- en monetaire politiek alsmede op hol geslagen publieke subsidies hebben meercijferige inflatie, stijgende werkeloosheid en stroomuitvallen teweeg gebracht.”
Ondanks de grote voorraden aan fossiele brandstoffen en ondanks de zeer hoge olieprijs gedurende de afgelopen jaren heeft Iran onder Ahmadinejads bewind gas moeten importeren. Waar al het geld dat met de export van aardolie is verdiend is gebleven, is erg onduidelijk. Vermoed wordt dat Ahmadinejad de olieopbrengsten heeft verdeeld onder bondgenoten binnen de Revolutionaire Garde en voormalige officieren die nu in zaken zitten. Corrupte en inefficiënte bedrijven vormen daardoor nu de belangrijkste economische spelers in Iran, “met verstrekkende invloed op sleutelsectoren als fabricage, de bouw en banken”.
Grote binnenlandse politieke verdeeldheid en toenemende ongerustheid in het buitenland zijn het gevolg. Ahmadinejad mag dan door de ayatollahs wederom benoemd zijn tot president, de komende jaren zal hij geenszins een onafhankelijk beleid kunnen voeren. Tegelijkertijd wantrouwen buitenlandse investeerders het regime meer en meer waardoor het moeilijker wordt om het land economisch stabiel te houden. De politieke gevolgen voor de regio en voor de internationale handen in olie zouden hiervan bijzonder ongelukkig kunnen zijn.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
De economische situatie in Nederland neemt een onverwachte wending. Het ingaan van een nieuwe Europese variabele dividendbelasting en het daaruit voortvloeiende first-mover effect zorgt voor een sterke afzwakking van de depositobalans, mits de derivatencontracten minder verliesgevend worden. De zeer gestage daling van de teruggang van de neerwaartse spiraal lijkt daarmee gestuit: waar de verwachting was dat de afnemende verliesstijging in de tweede helft van 2009 zou afvlakken, wordt die prognose nu bijgesteld. Voor veel Nederlanders blijkt dit maar moeilijk te begrijpen.
Hoogleraar econometrie Bert Bokhoven zegt dat het economische onbegrip van veel Nederlanders te wijten is aan gebrekkige berichtgeving in de media. “Het stoort me mateloos dat economisch nieuws vaak zo onhandig en onduidelijk wordt gerapporteerd.” In werkelijkheid is de huidige situatie vrij eenvoudig, aldus Bokhoven. “Door de verhoogde investeringen vanuit Japan en de kapitaalinjectie vanuit Zuid-Amerika wordt de afname van de invloed van de renteverhoging het best beschreven door een logistische functie. Tegelijkertijd trekken de economische tijgers, en dan kijk ik vooral naar India, heel erg hard aan de technologiefondsen. Onze tweede orde conditionele ballistic accumulator modellen laten zien dat het bruto nationaal product in landen met een variabele stimuleringsaftrek dan, althans ten opzichte van de demand pull, afvlakt.” Bokhoven vervolgt: “Als je het zo uitlegt is het voor iedereen helder wat we er mee aan moeten. Maar de dagbladen maken er een potje van. Dan weet de gewone man niet waar hij aan toe is, en dat is doodzonde.”
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De Liberaal Democratische Partij van Japan lijkt af te stevenen op een flinke verkiezingsnederlaag eind deze maand. De partij regeert Japan vrijwel onafgebroken sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog en in deze periode wist het land zich op te werken tot de tweede economie van de wereld. De afgelopen jaren echter bleef de groei achter. Japan lijdt nog altijd zeer onder de deflatie die begin jaren negentig het land raakte en alhoewel het nog altijd voorloopt op het gebied van technologische innovatie hinderen de enorme overheidsuitgaven van de voorgaande tien jaar de economie nog evenzeer. Een hoge staatsschuld in combinatie met een erg lage rente hielp Japan maar weinig.
De stedelijke elite is al langer ontevreden met de regering, nu brokkelt echter ook haar aanhang op het platteland af waardoor de voornaamste mededinger, de Democratische Partij, een erg goede kans lijkt te maken om de aankomende parlementsverkiezingen te winnen. De Democraten verzetten zich tegen de grootte van het Japanse ambtenarenapparaat en beschouwen marktwerking als optimaal. De voornaamste taak van de overheid ligt volgens hen in het creëren van de randvoorwaarden waaronder ‘een maatschappij van zelfstandige individuen kan samenleven’. Ondanks de liberale leest waarop de LDP geschoeid zou moeten zijn toonde het zich de afgelopen jaren maar zelden een voorstander van individualisme en de vrije markt. De Democraten springen nu maar al te graag in het gat dat de regeringspartij heeft opengelaten en gedijen erbij.