Closing Time | Sabine Kabongo en The Zawinul Syndicate

https://www.youtube.com/watch?v=rj_HJX_rA_o&list=RDrj_HJX_rA_o Ook mooi. ‘Cafe Andalusia’ gezongen door Sabine Kabongo (o.a. een van de eerste leden van Zap Mama), en begeleid door Joe Zawinul & The Zawinul Syndicate. ‘Cafe Andalusia’ staat op het live album ‘75’, opgenomen in 2007 en uitgebracht in 2008. Het werd opgenomen in Zwitserland op 7 July 2007, op de 75e verjaardag van Joe Zawinul.

Door:

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Chovu

Ik verzorg al een aantal jaren  op onregelmatige avonden de herrie (en soms ook niet-herrie) voor jullie, mijn beste lezers, maar tot dusver heb ik geloof ik nooit Keniaanse herrie aan jullie voorgeschoteld. Terwijl die er wel gewoon is. Zie Chovu, hoor Ogalo. Muziek kent geen grenzen, enzo.

Closing Time | Cemetery Sex

Ja, lieve mensen, ik verzin die bandnamen ook niet hè? Ik kwam Cemetery Sex toevallig tegen op de socials, en Traitor is een heel aardig liedje. Ook helemaal geen herrie, gewoon wat leuke gothic rock. Geef het een kans!

Closing Time | Mother North

Satyricon was één van de grootheden uit de Noorse golf black metal die startte in het begin van de jaren 90 – en dat puur op basis van muzikale kwaliteit, zonder publiciteit te krijgen uit kerken in de fik te steken of door bandgenoten te vermoorden.

Nou ja, met Mother North spelen ze een béétje vals, want de naakte deerne die door het beeld dartelt (Mother North, mag ik aannemen?), dat is natuurlijk ook een vorm van niet-muzikale aandachtvragerij. Voor de zedigheid is dit de nette en geblurde versie. Voor de nieuwsgierigen is er ook een ongecensureerde versie, maar zo’n jaren 90 clipje is dermate pixelig dat er nauwelijks verschil te zien is, zeg ik er vast bij.

Closing Time | Jill Scot geeft geschiedenisles

Jill Scott schreef de tekst in 1991, ze was 19 jaar. Sindsdien zong ze het bij menig gelegenheid. Maar pas op 51-jarige leeftijd, in 2023, leidde haar uitvoering op het Essence Festival of Culture in New Orleans tot ophef. Ze werd bejubeld, ze werd verguisd.

En dat alles omdat ze de geschiedenis van de Verenigde Staten eventjes in een notendop samenvatte:

Oh, say, can you see,
by the blood in the streets,
that this place doesn’t smile on you, colored child.

Whose blood built this place
with sweat and their hands.
But you’ll die in this place
and your memory erased.

Oh say, does this truth hold any weight?

This is not the land of the free
but the home of the slave

Closing Time | Ana Tijoux – Antipatriarca

In een interview met ‘Democracy Now’ (Juli, 2014) sprak zangers/rapper Ana Tijoux (in Frankrijk geboren dochter van Chileense vluchtelingen tijdens het Pinochetbewind) onder andere over wat haar inspireerde ‘Antipatriarca’  te maken:

Ik heb me altijd erg onwetend gevoeld over feminisme, en ik denk dat dat te maken heeft met de machistische opvoeding die we hebben gekregen en die in ons DNA zit, diep in het DNA van de samenleving. En soms herhalen we die machistische patronen onbewust. Dus ik zag feminisme altijd als iets heel ver van me af staan, en ik voelde me daardoor zo dom. Toen begon ik boeken te lezen van bijvoorbeeld Gabriela Mistral en Simone de Beauvoir.

Closing Time | Sorcerer

We hebben er weer een nieuwe bij! In iedere geval eentje die ik niet kende. Nee, niet de band, de genrenaam natuurlijk. Sorcerer maakt, volgens het internet, ‘epic doom metal’. Wut? Since wanneer is dat een ding? Nou ja, maakt niet uit, ik tag ‘em braaf, zodat als ooit in een verre toekomst iemand hier op Sargasso zoekt naar alle epic doom metal dit gewoon in de zoekresultaten naar boven komt. Vette band trouwens, en mooi clipje al gaat het in dit genre geen originaliteitsprijs winnen, naar ik vermoed.

Closing Time | Lucassen & Soeterboek’s Plan Nine

Een paar oude rockers, die in de jaren 90 eens samen wat liedjes hadden geschreven, besluiten na een jaar of 30 ze alsnog op te nemen en uit te brengen. Puik plan, zeg ik! Als de rest van het materiaal net zo mooi is als Before the Morning Comes, hadden ze ons ook niet zo lang hoeven laten wachten. Maar beter laat dan nooit, enzo.

Closing Time | Afraid of the Dark

Ach ja, weer eens wat metacore voor de afwisseling. Dit is van Motionless in White, een Amerikaans gezelschap dat al sinds 2004 aan de weg timmert. Het is niet helemaal mijn genre binnen het brede spectrum van de metalmuziek, maar die afwisseling tussen cleane en vuige vocalen, dat blijf ik ook in deze stijl toch wel erg prettig vinden.

Closing Time | Senegal Fast Food

 

It’s midnight in Tokyo, it’s five o’clock in Mali
What time is it in paradise

Amadou & Mariam bezingen samen met Manu Chao de invloed van de westerse cultuur (fastfood) en de ongelijke kansen die migranten hebben in het zogenaamde vrije verkeer tussen het mondiale Noorden en de zuidelijke helft van de wereldbol.

Wij die ons land verlaten,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Wij die in deze situatie verkeren,
in een situatie die niemand van ons kan benoemen.
Wij die in verre landen zijn,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende