Een van de bekendste gedichten die Ramsey Nasr schreef tijdens zijn periode als Dichter des Vaderlands was ‘Mi have een droom’, een gedicht uit 2009 dat kolkte van de talen en zo begon: wullah, poetry poet, let mi takki you 1 ding: di trobbi hier is dit ben van me eigen now zo 66 jari & skerieus ben geen racist, aber alle josti op een stokki, uptodate, wats deze shit? ik zeg maar zo Het was een speels gedicht, en belangrijk was dat erboven stond ‘(Rotterdam 2059)’. Inmiddels heet de Dichter des Vaderlands Dichter der Nederlanden, en sinds deze maand wordt dit functie vervuld door Nisrine Mbarki Ben Ayad. Zij mocht gisteren de NRC openen met haar eerste gedicht der Nederlanden. Dat gedicht heet ‘beginselverklaring’, het staat hier en de eerste regels gaan zo: zij op een novemberochtend kijk ik in de ogen d’une face feminine dat het mijne is geworden heb je jezelf ooit van bovenaf gezien de patronen die je achterlaat terwijl je voortbeweegt op aarde dress toujours like je naar een veldhospitaal gaat la parole heeft een prijs dans toutes mes langues اللي ما فهمكش خسرك Anders dan voor Nasr is voor Mbarki de meertaligheid geen gimmick – het zit ook in haar debuutbundel oeverloos en in haar prozadebuut Kookpunt. Ze gebruikt geen inherent vluchtige straattaal, maar Frans, Arabisch en Engels. Het gedicht gaat ook niet over een ‘droom’, maar heet een ‘beginselverklaring’. Waar men in tijden van weleer zo’n beginselverklaring in één taal deed, in ferme taal, kunnen we dat nu niet meer doen. De samenleving en de mens zijn niet meer eentalig. Wel heeft iedere taalleuze als ik het goed zie een eigen functie. Ook dat is een verschil met Nasr: er zijn niet willekeurig woorden genomen om die in een andere taal om te zetten. Het Arabische zinnetje hierboven betekent volgens DeepL ‘Wie je niet begrijpt, verliest je’. Dat zou weleens het allereerste Arabisch ooit kunnen zijn dat NRC afdrukt in Arabisch schrift, in ieder geval op de voorpagina. Dat het precies zo’n uitdagend zinnetje is, is voor de liefhebber even bevredigend als dat het allereerste Nederlandse zinnetje (hebban olla uogala) misschien wel Engels is. Verderop in het gedicht staat nog een stukje Arabisch ingebed in een verder Engelse regel the tones of my ancestors تنبض في دمي Hier zou Nicolaas Beets geschreven hebben ‘de tonen van mijn voorvaderen kloppen in mijn bloed’. Dat Arabisch geeft hier vrij letterlijk de tonen van de voorouders weer, en het is ingebed in het Engels, dat hier geloof ik klinkt als de taal van de moderniteit. Het Frans is dan – Mbarki is van Marokkaanse komaf en heeft als kind ook enkele jaren in Marokko gewoond – de koloniale taal. ‘Beginselverklaring’ is een politiek gedicht in tijden dat beroepspolitici krampachtig naar eenheid zoeken – sommigen door te polariseren tegen alles wat vreemd is, anderen door te verlangen dat we ons allemaal een beetje aan elkaar aanpassen. Mbarki verzet zich tegen allebei die vormen van eenheid, want eenheid is een illusie. ‘La parole heeft een prijs dans toutes mes langues.’ ‘Beginselverklaring’ is daarmee, denk ik, een lyrisch manifest tegen eenduidigheid. Het construeert geen “ik”, maar een bewegend netwerk van stemmen. De centrale vraag is niet ‘wie ben ik?’, maar ‘uit welke stemmen besta ik, en wie hoor ik wanneer ik spreek?;
Ja, lieve mensen, ik verzin die bandnamen ook niet hè? Ik kwam Cemetery Sex toevallig tegen op de socials, en Traitor is een heel aardig liedje. Ook helemaal geen herrie, gewoon wat leuke gothic rock. Geef het een kans!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Satyricon was één van de grootheden uit de Noorse golf black metal die startte in het begin van de jaren 90 – en dat puur op basis van muzikale kwaliteit, zonder publiciteit te krijgen uit kerken in de fik te steken of door bandgenoten te vermoorden.
Nou ja, met Mother North spelen ze een béétje vals, want de naakte deerne die door het beeld dartelt (Mother North, mag ik aannemen?), dat is natuurlijk ook een vorm van niet-muzikale aandachtvragerij. Voor de zedigheid is dit de nette en geblurde versie. Voor de nieuwsgierigen is er ook een ongecensureerde versie, maar zo’n jaren 90 clipje is dermate pixelig dat er nauwelijks verschil te zien is, zeg ik er vast bij.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Jill Scott schreef de tekst in 1991, ze was 19 jaar. Sindsdien zong ze het bij menig gelegenheid. Maar pas op 51-jarige leeftijd, in 2023, leidde haar uitvoering op het Essence Festival of Culture in New Orleans tot ophef. Ze werd bejubeld, ze werd verguisd.
En dat alles omdat ze de geschiedenis van de Verenigde Staten eventjes in een notendop samenvatte:
Oh, say, can you see,
by the blood in the streets,
that this place doesn’t smile on you, colored child.Whose blood built this place
with sweat and their hands.
But you’ll die in this place
and your memory erased.Oh say, does this truth hold any weight?
This is not the land of the free
but the home of the slave
In een interview met ‘Democracy Now’ (Juli, 2014) sprak zangers/rapper Ana Tijoux (in Frankrijk geboren dochter van Chileense vluchtelingen tijdens het Pinochetbewind) onder andere over wat haar inspireerde ‘Antipatriarca’ te maken:
Ik heb me altijd erg onwetend gevoeld over feminisme, en ik denk dat dat te maken heeft met de machistische opvoeding die we hebben gekregen en die in ons DNA zit, diep in het DNA van de samenleving. En soms herhalen we die machistische patronen onbewust. Dus ik zag feminisme altijd als iets heel ver van me af staan, en ik voelde me daardoor zo dom. Toen begon ik boeken te lezen van bijvoorbeeld Gabriela Mistral en Simone de Beauvoir.
We hebben er weer een nieuwe bij! In iedere geval eentje die ik niet kende. Nee, niet de band, de genrenaam natuurlijk. Sorcerer maakt, volgens het internet, ‘epic doom metal’. Wut? Since wanneer is dat een ding? Nou ja, maakt niet uit, ik tag ‘em braaf, zodat als ooit in een verre toekomst iemand hier op Sargasso zoekt naar alle epic doom metal dit gewoon in de zoekresultaten naar boven komt. Vette band trouwens, en mooi clipje al gaat het in dit genre geen originaliteitsprijs winnen, naar ik vermoed.
Een paar oude rockers, die in de jaren 90 eens samen wat liedjes hadden geschreven, besluiten na een jaar of 30 ze alsnog op te nemen en uit te brengen. Puik plan, zeg ik! Als de rest van het materiaal net zo mooi is als Before the Morning Comes, hadden ze ons ook niet zo lang hoeven laten wachten. Maar beter laat dan nooit, enzo.
Over smaak valt niet te twisten. Maar: metal-opera’s zijn vet. Geen kwestie van smaak, gewoon, feit. Ahum, hoe dan ook: wij in Nederland hebben Ayreon, die jullie natuurlijk kennen, maar onze oosterburen hebben Avantasia. Ook leuk, luister zelf!
Ach ja, weer eens wat metacore voor de afwisseling. Dit is van Motionless in White, een Amerikaans gezelschap dat al sinds 2004 aan de weg timmert. Het is niet helemaal mijn genre binnen het brede spectrum van de metalmuziek, maar die afwisseling tussen cleane en vuige vocalen, dat blijf ik ook in deze stijl toch wel erg prettig vinden.
Déjà vu: Het is weer carnaval. Daar is de griep weer. Kabinetten gaan, kabijetten komen. Er is een dolfijn aangespoeld.
Het Onyx Collective en zangeres/celliste Kelsey Lu vragen zich af: de geschiedenis herhaalt zich, maar waar en wanneer?
“Where or When” is een jazzstandard uit de musical Babes in Arms van Rodgers en Hart uit 1937.
It’s midnight in Tokyo, it’s five o’clock in Mali
What time is it in paradise
Amadou & Mariam bezingen samen met Manu Chao de invloed van de westerse cultuur (fastfood) en de ongelijke kansen die migranten hebben in het zogenaamde vrije verkeer tussen het mondiale Noorden en de zuidelijke helft van de wereldbol.
Wij die ons land verlaten,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Wij die in deze situatie verkeren,
in een situatie die niemand van ons kan benoemen.
Wij die in verre landen zijn,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Ik kende ze nog niet, maar kwam vorige week ergens op de socials Maatkare tegen – een Nederlands/Brits gezelschap. Allemaal dames, wat leuk is want vaak is de death metal toch nog een beetje een mannen-scene – zeker als het op de muzikanten aankomt. Leuk liedje, vrolijk en onderhoudend clipje erbij, wat wil een mens nog meer? Live te aanschouwen op 2 mei, in Den Haag. Gaat dat zien!