Closing Time | Between two worlds
Niks mis met een beetje limonademuziek op z’n tijd.
Sargasso’s kunstgalerie geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke eerste zondag van de maand een bijdrage van Krina van der Drift van Kunstdwalingen. Blijf gezond, blijf thuis; dat is het motto van deze dagen, vanwege het coronavirus. Even geen mooie tentoonstellingen dus waarover ik iets zou kunnen vertellen. Een goede reden om eens in je eigen omgeving kunst te kijken of nog eens nader te bekijken. In mijn eigen hometown (Racoon schreef er zelfs een liedje over, want het is ook hun hometown), het Zeeuwse stadje Goes, is genoeg te zien! In 2015 organiseerde De Culturele Raad Goes het evenement "Mural Goes". Tijdens een tiendaags festival zijn tien muren omgetoverd tot kunstwerken. Inmiddels zijn sommige weer verdwenen, omdat een pand soms gesloopt moest worden, maar er komen er regelmatig ook weer een paar bij. De duif die je bovenaan ziet is van Stephan Thelen, een plaatselijke kunstenaar die werkt onder het pseudoniem Super A. Hij maakte een duif op een afbraakpand en dit werk werd in 2012 uitgeroepen tot mooiste illegale kunstwerk van Nederland. Het pand brandde af, maar inmiddels heeft hij deze 32 meter hoge duif gemaakt die boven Goes uittorent.
Niks mis met een beetje limonademuziek op z’n tijd.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Politieke prenten van Fritz Behrendt, Alex Jagtenberg en Max Velthuijs.
De verwachtingen waren hooggespannen na het einde van de Duitse bezetting, 75 jaar geleden. Alles zou anders worden. De oude vooroorlogse politiek had afgedaan. We gaan met een schone lei en nieuwe partijen beginnen aan een progressief en welvarend Nederland. Dat was de stemming, die al in het laatste oorlogsjaar in verschillende verzetsbladen tot uiting was gekomen. Het communistische blad De Waarheid was een van de belangrijkste spreekbuizen van de politieke vernieuwing. De voormalige verzetskrant kwam direct na de bevrijding uit als dagblad en trok onmiddellijk duizenden abonnees uit verschillende politieke groeperingen. Het in de oorlog opgebouwde distributieapparaat maakte het mogelijk om binnen korte tijd uit te groeien tot de grootste krant van het land met bijna 350.000 abonnees.
De Waarheid heeft aanvankelijk een aantal jaren een weekblad uitgegeven: Voorwaarts. Het blad was bedoeld om nieuwe lezers aan te trekken en spiegelde zich aan vooroorlogse bladen als het satirische blad De Notenkraker en vooral WIJ, het weekblad van de SDAP. Max van den Berg, die als jonge vrijgestelde van de CPN voor Voorwaarts heeft gewerkt, zag al snel dat het doel niet werd gehaald en dat de verspreiding van het blad beperkt bleef tot de eigen kring. Het werd in 1950 opgeheven en vervangen door Uilenspiegel, weekblad voor het gezin. Het isolement van de communisten in de Koude Oorlogsperiode was toen al vergevorderd en de politieke vernieuwing waar Voorwaarts in zijn korte bestaan van getuigde was volledig mislukt.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Los Bitchos is een vijfkoppig gezelschap uit Londen dat vrolijke gitaarpop maakt met invloeden van Peruaanse cumbia.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Wat de hemel boven California zo sexy maakt, mag Mylène weten. U kent mevrouw Farmer van het hitje Désenchantée, waarin ze de Generatie X bezong.
Leuke aan dit clipje is de gastrol voor Giancarlo Esposito, beter bekend als ‘Gus Fring’ uit Breaking Bad en Better Call Saul.
Ik zou waarachtig niet meer weten hoe ik de Tindersticks heb ontdekt en waarom ik ooit Curtains heb gekocht. Maar het klinkt nog altijd prettig romantisch.
Het blijft lachen met dictators, zolang je zelf niet onder de plak leeft van zo’n narcistische despoot.
Nou ja, oké, ik zie óók wel dat het geen heel vrolijk plaatje is, maar dat is nou eenmaal de albumhoes van Tortured Existence, de eerste plaat van thrashband-met-death-invloeden Demolition Hammer. En nee, de titel ‘.44 Caliber Brain Surgery’ klinkt ook niet gezellig, is helemaal waar.
Maar het leven is niet altijd gezellig. En soms wordt het gewoon eens stukje mooier van wat rauwe thrash.
De Duitse Sybille Baier nam begin jaren ’70 wat muziek op, speelde in een enkele film van Wim Wenders, en vertrok naar Amerika om huismoeder te worden. In 2006 brak ze onverwacht alsnog door met haar oude huisopnamen.
Als ik u zou vertellen dat Portugal. The Man een bandje is uit hetzelfde gat in Alaska waar Sarah Palin haar politieke carrière startte als gemeenteraadslid en burgemeester, zou u me dan geloven?
Tsja, wat moet je, als scholier, als de scholen dicht zijn. Dan maar aan de muziek. Dit stukje huisvlijt van scholiere Ibi wilde ik u niet onthouden.
Neil Hannon van The Divine Comedy trekt hier een simpel pophitje met een knipoog, een guitaar en een piano even naar een hoger niveau.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.