Sargasso’s kunstgalerie geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke tweede zondag van de maand verbinden M&M een door Maria Willems gemaakte foto aan een gedicht van Michiel van Hunenstijn. Havenhuis Zaha Hadidplein 1 Antwerpen (een gedicht met een mening) Ja lach maar. Kijk maar. Wijs maar. Lach maar. Maar humor ten koste van een ander is niet leuk, ook niet als het een ding is, een gebouw betreft. Ja, ik weet waar ik over praat, want ik heb het nu over mezelf, de Brandweerkazerne aan het Zaha Hadidplein 1 te Antwerpen.
Als tribute aan Chriss Cornell van Soundgarden zingt Norah Jones “Black Hole Sun” in hetzelfde theater als waar hij een paar dagen daarvoor nog optrad.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
LONGREAD - Geen volk dat zijn doden niet herdenkt. Dit kan seculier vorm gebeuren, zoals de nationale dodenherdenking op 4 mei, of in religieuze sfeer. Christelijke dodenherdenkingen zijn niet altijd, maar wel vaak, kersteningen van heidense gebruiken en bevatten dan elementen uit dat heidense verleden. Soms is er sprake van syncretisme, maar ook van ‘dubbelgeloof’: twee tradities blijven naast elkaar voortbestaan en worden door dezelfde personen uitgevoerd. Vooral bij insulaire en Slavische volken komt dit nog steeds voor.
Niet-christelijke dodenherdenkingen zijn vaak een vorm van voorouderverering. Dodenherdenkingen vinden meestal aan het begin van de winter plaats, maar er is een specifieke reden waarom ik nu juist bij de naderende zomer over dit onderwerp begin.
Dit lange stuk gaat over twee onderwerpen, die elkaar snijden: enerzijds dodenherdenking, anderzijds het feit dat het ‘gewone volk’ wars is van abstracte principes en zich vooral bekommert om familie en primaire behoeftes. Hierin herkennen mensen elkaar, ook cultuuroverschrijdend. Deze twee elementen komen bij elkaar in de oosterse ‘donderdag van de doden’, ergens in de paastijd, maar laten we bij het begin beginnen.
Van de christelijke dodenherdenkingen is ongetwijfeld het Rooms-Katholieke Allerzielen op 2 november de bekendste. De herdenking werd in 998 ingesteld door abt Odilo van Cluny om structuur aan te brengen in de diverse destijds bestaande dodenherdenkingen en kreeg haar naam in de dertiende eeuw. Odilo zal voor de datum van 2 november hebben gekozen omdat de herdenking zo een logisch vervolg werd op Allerheiligen, waarbij alle heiligen en martelaren worden herdacht. Van kerstening van heidense gebruiken is hier geen sprake, al zal de formele herdenking aansluiten bij gevoelens die al bestonden.
LONGREAD - Voor het andere blog waar ik voor schrijf (Hoe Vrouwen Denken) ben ik een serie muziekartikelen aan het schrijven over mijn cd-collectie, onder de noemer “Ouwe meuk is ook leuk!”, in alfabetische volgorde. Met het idee dat die verder ongebruikte relieken dan nog enig nut dienen. Het is een leuke kapstok waar ik al bijna een half jaar zoet mee ben, en het eind is nog niet in zicht. Aangekomen op het punt waar ik nu ben, ging ik volledig los, want het gaat over mijn all time favorite band Queen. Daar weet ik wel wat van, zeg maar, en opeens wist ik het: ik ga Queen-les geven. Vast ook leuk voor de Sargasso-lezer.
Ik wil het vooral over de minder bekende nummers hebben. And some fun facts on the side.
A Night at the Opera. De bekende nummers zijn natuurlijk Bohemian Rapsody (11), You’re My Best Friend (4) en Love of my Life (9), ook de Queen-versie van God Save the Queen (12) zul je wel eens gehoord hebben. Er is zeker iets over te melden, maar ik sla ze toch even over.
De opener is meteen een lekkere binnenkomer. Ik zet ‘m wel eens op als ik heul erg pissed off ben op iemand. Freddie Mercury schreef het nummer nadat de band was genaaid door hun manager en platenlabel, of zo voelde hij dat in elk geval. In die tijd tekende je bij een label en die namen vooruitgeschoven kosten op zich, maar pikten ook het grootste deel van de omzet van je muziek in. Hier een aardige reconstructie van het financiële plaatje rond Queen in hun begintijd. Of Freddies gevoelens terecht waren, daar kun je een aardige boom over opzetten. Dat gaan we niet doen. We gaan gewoon lekker luisteren naar dit fenomenale muziekstuk (wat mij betreft een van hun beste nummers), dat we te danken hebben aan dit debacle. Hier de volledige, o zo venijnige tekst.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een uitvoering van het nummer “Boomer’s Stiry” door de Black Crowes. Dit nummer werd eerder o.a. ook opgenomen door Ry Cooder:
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het heeft tot nu toe weinig tot geen aandacht gekregen in de Nederlandse media, maar de afgelopen dagen zijn twee jonge zwarte mannen dood aangetroffen hangend aan een boom in Californië, zo bericht Associated Press. De lokale politie concludeerde al snel dat het om zelfdoding gaat. Nabestaanden en anderen vinden de omstandigheden waarin de doden zijn aangetroffen en de wel heel snelle conclusies van de lokale politie verdacht. De FBI is een onafhankelijk onderzoek begonnen. De vergelijking met de door de Klu Klux Klan uitgevoerde lynchpartijen in de jaren dertig en veertig is snel gemaakt.
In 1939 nam Billie Holiday het nummer Strange fruit op, waarbij het vreemde fruit hangend in de bomen een directe verwijzing is naar de vele lynchpartijen in de Zuidelijke staten van de Verenigde Staten waar zwarte mannen door de Klu Klux Klan werden opgehangen. CBS, de platenmaatschappij waar Holiday onder contract stond en dat haar opnames uitbracht op het ‘mainstream’ label Columbia, wilde het nummer niet uitbrengen. CBS was namelijk bang dat het uitbrengen van dit nummer tot negatieve reacties zou leiden van platenverkopers in het Zuiden en ook dat radiostations in het Zuiden CBS zouden gaan boycotten. 1939 Was nog te vroeg voor het grote CBS om geassocieerd te worden met de burgerrechtenbeweging. CBS gaf Holiday toestemming om voor een keer een nummer uit te brengen op een ander label. Dit werd uiteindelijk Vocalion, een kleiner label gespecialiseerd in het opnemen en uitbrengen van blues, jazz en gospel platen, primair gericht op een zwart publiek en bijna alleen verkrijgbaar in platenzaken die gevestigd waren in zwarte woonwijken. Toeval of niet, CBS had Vocalion eind 1938 gekocht als deel van de overname van het veel grotere label Brunswick.
Op 4 april 1968 werd Martin Luther King vermoord in Memphis. Vrijwel direct nadat dit nieuws bekend werd gemaakt, werd het in veel Amerikaanse steden onrustig op straat. President Johnson riep de noodtoestand uit en in de straten rond het Witte Huis in Washington patrouilleerde soldaten van het Amerikaanse leger. In de ochtend van vrijdag 5 april 1968 evalueerde het stadsbestuur van Boston wat er de nacht ervoor was gebeurd en maakte men zich zorgen over de komende avond en nacht. Die avond stond namelijk een concert gepland van James Brown in de Boston Garden.
Nog maar een keer in de herhaling, want deze cover van Public Enemy’s protestsong uit 1990 mag er nog steeds zijn.
Niet alleen de Amerikaanse politiediensten zijn ingericht op het bedienen van welgestelde witte wijken, ook de ambulancediensten.
In eigen land was Benny Likumahuwa een legende. En Indonesië is een groot land, dus als je daar een legende bent, stel je wel wat voor. Al is jazz dan weer niet heel groot in het eilandenrijk. Sinds 1968 speelde hij op talloze podia trombone, klarinet en trompet, maar ook bas of slagwerk als het zo uitkwam. Wie zijn bands telt, komt al gauw op een dozijn. Cool jazz, dixieland, gospel, allemaal goed. In 1990 1n 1997 was hij in Nederland, op het North Sea Jazz festival. Benny overleed eerder deze week.
Het is echt van alle tijden hè, dat politiegeweld in de VS? Police Truck, van de onvolprezen Dead Kennedys, komt uit 1980 en gaat over een ‘incident’ een paar jaar eerder.
De protesten tegen racisme naar aanleiding van het hardhandige politieoptreden, dat tot de dood van George Floyd heeft geleid, houden wereldwijd aan. Sinds afgelopen weekend wordt in de VS de vergelijking met 1968 getrokken. Een jaar dat voor de zittende macht rampzalig verliep met het Tet offensief in Vietnam, dat liet zien dat de VS niet almachtig waren, en onlusten naar aanleiding van de moord op mensenrechtenactivist Martin Luther King. Daarom als ode aan alle demonstranten een nummer uit de oude doos van Public Enemy: Fight the power. Een nummer dat voorkomt in Do the right thing van Spike Lee. Een regisseur van films die naar mijn mening ook zeker de moeite van het terugkijken waard zijn.
Hoewel de naam Arsenal misschien een herkomst op de Britse eilanden doet vermoeden, komt het duo Hendrik Willemyns en John Roan gewoon uit Brussel, voor zover iets uit de prachtige hoofdstad van België ooit gewoontjes zou kunnen zijn. Ik heb ze één keer zien optreden in de Brakke Grond en heb daar verdomd goede herinneringen aan. Het liedje Longee, gezongen door Ruth Da Costa, kwam uit in 2003.