Een bijdrage van Hugo Brady, senior research fellow aan het Centre for European Reform. In June, EU leaders arrive in Brussels for a meeting of the European Council, the quarterly summits presided over by former Belgian prime minister, Herman Van Rompuy. Some – Britain's David Cameron and France's Nicolas Sarkozy – are fighting a war in Libya. Others, like Angela Merkel and Silvio Berlusconi, are fighting political upheaval at home. Northern and Southern European leaders alike are watching anxiously as the markets continue to pound the euro. But everyone – apart perhaps from the newer members to the east – is worried about immigration. Hence, if events allow, Van Rompuy wants to leave the troubled currency aside to focus on border control, immigration and refugee policy.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Een bijdrage van Bernard van Praag van de Universiteit van Amsterdam. Het stuk is overgenomen van Me Judice.
De pensioenpremie die we op ons inkomen betalen is lange tijd te laag geweest om de pensioentoezeggingen waar te maken. De schuld van de te lage premiestelling ligt bij de werkgevers, stelt Bernard van Praag. Dat mag niet weer gebeuren. Het nieuwe pensioenakkoord tussen sociale partners lijkt daar wel op uit te draaien.
Het land wordt al maanden in spanning gehouden over een pensioenakkoord. Al enige malen heb ik, en anderen met mij, mijn bezorgdheid uitgesproken over een ophanden zijnde structuurwijziging waarvan gepensioneerden, de actieve beroepsbevolking en nog vele generaties na ons de dupe zouden worden. Het is onbegrijpelijk dat de vakbeweging bereid bleek om zich op deze wijze een oor te laten aannaaien.
Eindelijk is dit besef doorgedrongen tot de vakbonden. Enkele bonden binnen de FNV hebben zich in niet te misverstane termen gericht tot het federatiebestuur van de FNV: „Er moet een uitgewerkt idee komen waarover we wel willen onderhandelen. We moeten daarbij dicht bij ons huidige systeem blijven met oplossingen en financiële toetsingskaders met realistische rekenrentes en beleggingsaannames. En natuurlijk dienen Defined Benefit en de risicodeling tussen werkgevers en werknemers het uitgangspunt te blijven.”
Dinsdagnacht verging een bootje met zeker driehonderd vluchtelingen voor de kust van Lampedusa. Ze kwamen vooral uit de Hoorn van Afrika en konden de oversteek wagen omdat het Libische regime zich niet meer gebonden voelt aan de afspraken met de regering-Berlusconi over het tegenhouden van de vluchtelingenstroom. Een reis van maanden eindigde voor maar 51 van hen aan boord van een schip van de Italiaanse kustwacht. Het lot van de rest laat zich raden.
Ze hebben naar verluid vierhonderd dollar moeten betalen voor het laatste stuk van hun reis. Iemand heeft er dus minstens 120.000 dollar aan verdiend. Het is geld, dat weten we inmiddels, dat door hele families en dorpen is opgehoest om althans sommigen de kans op een menswaardig bestaan te gunnen, en de hoop om iets van de gedroomde vetpotten van het rijke Europa terug te zien komen. IJdele hoop in verreweg de meeste gevallen, dat weten we natuurlijk ook.
Niet alleen mensen uit de Hoorn van Afrika wagen de oversteek – ook mensen uit het veel minder ellendige Noord-Afrika stappen in wrakke bootjes en op Lampedusa vind je de graven van diegenen die het er niet levend van af brachten. Allemaal wagen ze hun leven en een klein fortuin om in Europa terecht te komen. Zoals veel van onze familieleden na de oorlog kapitalen spendeerden aan een oversteek naar Canada of Australië. Met het verschil dat zij legaal, veilig en goed georganiseerd de zee op gingen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
[speld]
Het CDA is fel gekant tegen het invriezen van pizza’s om deze later te kunnen nuttigen. CDA-Tweede Kamerlid Janneke Schermers zegt in de Volkskrant dat het gaat om ‘wensconservering die niet wenselijk is’ en die daarnaast indruist tegen het natuurlijke bederfelijke karakter van de pizza.
Vooral drukke mensen maken vaak gebruik van de mogelijkheid om voedingswaren in te vriezen. Deze worden dan op een later tijdstip ontdooid en opgewarmd. Op deze manier hoeft er minder vaak boodschappen te worden gedaan. Bekendste voorbeeld hiervan is de diepvriespizza.
Schermers wijst het gebruik van diepvriespizza’s af, omdat het gaat om een gewoonte zonder dwingende noodzaak. Schermers: ‘Supermarkten zijn tegenwoordig vaak tot 10 uur ‘s avonds geopend. Er is geen enkele reden waarom je daar dan niet even heen zou gaan.’ Ze noemt het invriezen van pizza’s ‘kunstmatig gedoe’. ‘Dat moeten we niet willen’, aldus Schermers, die er aan toevoegt: ‘Zelf heb ik natuurlijk ook wel eens weinig tijd. Maar dan haal ik gewoon even een magnetronmaaltijd. Dan ben je ook zo klaar.’
De politica noemt de diepvriespizza ‘onnatuurlijk’. Schermers: ‘Als ik zelf een pizza bak, zit na twee dagen de schimmel er al op. Diepvriespizza’s worden soms pas maanden na aankoop opgegeten.’ Ze vindt de pizza een overbodig luxeartikel dat aantoont hoezeer we in deze westerse maatschappij verwijderd zijn geraakt van ‘de essentie’. Alleen wanneer er een dringende medische aanleiding is, zoals bij mensen die slecht ter been zijn, vindt het CDA-kamerlid de diepvriespizza een oplossing.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De Opperpriester schonk het meisje genade. Maar het gedrogeerde Orakel achter hem murmelde dat er alsnog voldoende geofferd diende te worden. Alleen dan zal de God van het Gesundes Volksempfinden weer rustig worden en is er hoop op een goede maïsoogst in de Delta van Apocalypto.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.