De waanzin die religie heet

In de tweede helft van de vorige eeuw leek religie definitief op zijn retour. Samen met Fukuyama’s ‘eind van de geschiedenis’ was ook de georganiseerde godsbelevenis een gepasseerd station. Exit de hocus pocus van wonderbaarlijke verschijningen en blinde gehoorzaamheid aan onzichtbare machten die onzinnige handelingen en rituelen vereisen om gunstig gestemd te worden. Niets van waar. Religie is ‘hot’, alom en vooral dwingend aanwezig. In het Midden Oosten proberen bebaarde, gemaskerde en met Kalasjnikovs zwaaiende boze mannen een heus middeleeuws kalifaat te vestigen, waar de rechten van wie niet tot de eigen groep hoort systematisch vertrapt worden en vrouwen onzichtbare, tweederangs burgers zijn. Maar ook in de Verenigde Staten timmeren christenfundamentalisten naarstig aan de weg. Daar vinden we meer neoliberale varianten van het geloof. De religieuze component lijkt vooral ingegeven door de financiële behoeften van de predikant en de belangen van de conservatieve en ultrarijke elite. Van buiten ziet het er soms uit als Disneyland, maar die façade verbergt extreme dwingelandij en ultieme bekrompenheid. Volgelingen deinzen niet terug een abortuskliniek op de korrel te nemen, of een daar werkende arts om te leggen.

Door: Foto: copyright ok. Gecheckt 04-10-2022

Standbeeld Lenin alsnog omvergehaald in Kharkov

Nadat een eerdere poging in februari nog werd verhinderd, is het er gisteravond dus toch van gekomen.

Hoewel het zichtbare enthousiasme groot was, zet het de lokale verhoudingen op scherp.

Bij de eerste poging in februari maakte Trouw-journalist Fleur de Weerd deze reportage. Enkele (veelzeggende) fragmenten daaruit:

“Hebben jullie geen standbeelden van Lenin dan?”, vraagt Olga Sergejovitsj. Haar mond valt open als ze hoort dat Lenin in Nederland niet populair is. “Maar wij communisten hebben Europa toch bevrijd van Hitler?”

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Dan Kamminga (cc)

Geef levensvaardigheden een plek in het onderwijs

OPINIE - Tijdens de algemene beschouwingen zette de regering in op het bieden van kansen aan iedereen, terwijl de oppositie wees op de ouderen en andere kwetsbaren voor wie dit geen soelaas zou bieden. Volgens Ad Bergsma en Jacqueline Boerefijn kan aan dit bezwaar van de oppositie tegemoet worden gekomen door meer te investeren in het vergroten van levenskunst.

Achter de politieke schermutselingen tijdens de algemene beschouwingen speelde de vraag: Hoe staat Nederland ervoor? De PVV ziet een oudere generatie die als ‘oud vuil’ wordt behandeld en de SP treurt vanwege de lange rijen bij de voedselbanken. Rutte wijst op zijn beurt op de welvaartsgroei van de oudere generaties en het sociale vangnet van de verzorgingsstaat. De staat biedt een aanvaardbaar minimum.

Een afspiegeling van dit debat woedt onder geluksonderzoekers. De een schrijft boeken over het verlies van geluk in de moderne markteconomieën en de ander zegt dat het leven nog nooit zo goed is geweest als op dit moment (pdf).

Beide partijen kijken, zoals Rutte het ooit uitdrukte, door een rietje naar de sociale werkelijkheid. Veel Nederlanders zijn angstig, terneergeslagen, overbelast of eenzaam. Tegelijkertijd geven Nederlanders zichzelf een rapportcijfers van 7,7 voor hun eigen geluk.

De blijmoedige en sombere statistieken spreken elkaar niet tegen, omdat mensen die hoge niveaus van onbehagen rapporteren, vaak ook vaak gelukkige momenten kennen. Andersom hebben gelukkige mensen geen rimpelloos leven.

Foto: michael loadenthal (cc)

Israël elimineert verdachten van de ontvoering van ‘Joodse tieners’

NIEUWS - Israëlische troepen hebben afgelopen dinsdag twee Palestijnen geëlimineerd die ervan werden verdacht in juni de drie Joodse tieners Gilad Shaer, Naftali Fraenkel en Eyal Yifrah te hebben ontvoerd en vermoord. De twee mannen, Marwan Qawasmeh (29) en Amar Abu Eisha (32) hielden zich verborgen in een huis in Hebron, waarin een timmerbedrijf was gevestigd.

In een operatie waaraan de geheime dienst Shin Bet, speciale eenheden van de grenspolitie en het leger deelnamen, werd het huis even na middernacht omsingeld Vervolgens werd de zogenoemde pressure cooker-methode toegepast. Dat is een methode die Israël vaker inzet als het zegt Palestijnen te willen arresteren.

De methode bestaat eruit dat het vuur wordt geopend op het huis of de schuilplaats van de verdachte, dat er eventueel een raket op wordt afgeschoten, dat het huis gedeeltelijk wordt gesloopt met behulp van een bulldozer of graafmachine (zoals ook in dit geval) en dat de verdachte uiteindelijk wordt gedood. (Er zijn mij geen gevallen bekend van personen die na het toepassen van de pressure cooker-methode levend in handen van het leger vielen).

Volgens de Israëlische legerwoordvoerder, Peter Lerner, waren Qawasmeh en Abu Eisha naar buiten gekomen en hadden zij teruggeschoten, nadat het leger was begonnen op het huis te schieten. Qawasmeh werd vervolgens gedood door een handgranaat. Naar Abu Eisha werden eveneens granaten gegooid. Diens lichaam was echter woensdagochtend nog niet gevonden.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

DG Buitenlandse Zaken: ‘IS is niet islamitisch’

Et tu, Wim Geerts?

Islamitische Staat (IS) is niet islamitisch en ook geen staat, hoewel de letters dat wel zouden veronderstellen. Dat stelde Wim Geerts, directeur-generaal politieke zaken op het ministerie van Buitenlandse Zaken, maandag tegen Tweede Kamerleden tijdens een briefing over de komende Nederlandse militaire missie in Irak.

En gisteren schreef Bas Heijne dat om westerse jihadi’s te begrijpen, je beter naar Scarface kunt kijken dan de Koran te lezen.

Foto: Cassidy Curtis (cc)

Afstand van Karskens

OPINIE - ‘Afstand nemen’ is de nieuwste pseudo-beschaafde vertaling van het rechtspopulistische gedachtengoed en daarmee zijn mensen die eisen dat moslims afstand nemen van de terreurbeweging die zich de Islamitische Staat noemt, niet anders dan mensen die vinden dat alle moslims schuldig zijn aan de daden van een minieme minderheid.

Het zijn de fellow travellers van Wilders, en dat zijn er heel veel, die met dit soort verhuld taalgebruik de gedachte verspreiden dat er iets moet zijn met die moslims, dat er gevaar dreigt uit de moslimhoek, en niet van een aantal losgeslagen idioten maar van elk van hen. Dat is honderd procent PVV-ideologie, perfect in lijn met angstvisioenen over islamisering en sharia.

Anders gezegd: zogenaamd beschaafde en redelijke Nederlanders die ’toch’ vinden dat het nodig is dat moslims afstand nemen van een terreurorganisatie, zijn gewoon propagandisten van Wilders – niet anders dan de schreeuwende, intens racistische, anonieme PVV-meute op Twitter. Wat ze zeggen, klinkt beter, maar dat is maar schijn.

In al hun zogenaamde redelijkheid vraagt geen van hen zich af hoe je het in je harses kunt halen om bijvoorbeeld een bier zuipende dronken lor uit Turkije te verdenken van symapthie voor de meest strikte van alle fundamentalistisch islamitische terreurgroepen die er zijn. Want dat is het: de eis dat iemand afstand moet nemen, volgt uit de verdenking dat deze persoon géén afstand genomen heeft. Het is geen onschuldige vraag. Het is een keiharde beschuldiging.

Quote du jour | Great disappointment

But I could still see value in discarding religion — it is one factor that contributes heavily to world-wide ignorance — and simply saw that the struggle was going to be harder than I had hoped. […]

There is the great disappointment. The movement, whose whole premise demands a sweeping change of the culture, has discovered that it is far easier to defend the status quo than to change it. We’re willing to ask other people to think long and hard about their beliefs, to question and change, but all that other stuff that our culture planted in our heads, like beliefs about the sexes and races, like the rigid gender binary, like the suitability of women to thinking critically, like the automatic conferral of status by wealth, like the dehumanization of people who look like they might have had different great-grandparents than us, like the utility of simply killing people who disagree with us…oh, no, don’t ask us to change.

Quote du jour | Hype

Het gevecht tegen Islamitische Staat lijkt wel een hype.

Boris van Westering van ontwikkelingsorganisatie Hivos beklaagt zich erover dat de strijd tegen IS vooralsnog wordt gevoerd als een kip zonder kop:

Er ligt verder helemaal geen strategie klaar. Islamitische Staat is een afschuwelijke organisatie, daar zijn we het allemaal over eens, maar die komt niet zomaar uit de lucht vallen. Er is in Irak zoveel ongelijkheid, onveiligheid en corruptie dat mensen, ook als IS zou zijn verslagen, de wapens zomaar weer kunnen oppakken waarop er weer een nieuwe groepering ontstaat. Als de misstanden niet worden aangepakt, kun je het gevecht tegen extremisme nooit winnen.

Quote du jour | Vrijheid

Vrijheid moet niet het ideaal zijn om te kunnen doen wat je maar wilt maar de ruimte om te doen wat je behoort te doen.

‘Conservatief denker’ Bart Jan Spruyt beklaagt zich over de ‘apocalyptische nachtmerrie’ waarin wij terecht gaan komen, omdat mensen niet langer begrijpen dat echte vrijheid het opgeven van zelfbeschikking is.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende