Twee coups en waarom de laatste mislukt is

De couppoging in Turkije vertoont overeenkomsten met de eerdere staatsgreep door het Egyptische leger in 2013. Evert te Winkel vraagt zich af waarom die destijds wel gelukt is, en de huidige Turkse coup niet. We kunnen inmiddels wel vaststellen dat de Turkse coup d’ êtat mislukt is. De enige mogelijke uitkomst hiervan is een AK-partij die de touwtjes nog strakker in handen krijgt, waarmee toch al autoritaire tendensen versterkt worden. Ik lees bij sommigen op Twitter dat Erdoğan die poging tot een staatsgreep zelf heeft geïnitieerd om zo zijn machtspositie te versterken. Ik durf niets uit te sluiten, al vergt zo’n plan wel heel veel planning en geheimhouding. Voor mij vielen een aantal verschillen op met de coup in Egypte in 2013 tegen toenmalig president Mohamed Morsi en die verschillen kunnen deels de mislukking van de staatsgreep verklaren.

Poging tot staatsgreep Turkije

Laagvliegende straalvliegtuigen, bruggen die zijn afgesloten door het leger, social media en de staatstelevisie zijn afgesloten.

Volgens de Turkse premier, Binali Yildirim, gaat het echter maar om een klein groepje ‘muiters’ binnen het leger, en is de regering nog steeds in controle over het staatsapparaat.

Yildirim says “it would be wrong to call it a coup” but that there has been an attempt by “part of the military”.

He describes it as an “illegal attempt” to seize power.

Turkey would never allow any “initiative that would interrupt democracy”, he said, and promised the perpetrators “will pay the highest price”.

Foto: Uitsnede 'Syrian Civil War, detailed map' (Wikimedia Commons)

De oude grenzen van Syrië komen niet terug

IS lijkt zowel in Syrië als in Irak aan de verliezende hand. Maar hoe zullen Syrië en Irak er bij een steeds verder afkalvend IS uit komen te zien?, vraagt freelance journalist Evert te Winkel zich af.

Het is jammer dat Nederlandse media vooralsnog weinig aandacht hebben voor de op handen zijnde verovering van Manbij, één van de grotere steden in noord-Aleppo, Syrië, en een belangrijk bolwerk van IS. De verovering van deze stad zou niet alleen IS verder isoleren, maar kan de toekomst van de hele regio veranderen.

Troepen van het SDF (Syrisch Democratisch Leger, een groep milities van Koerdische, Arabisch-soennitische, Turkmeens-soennitische en christelijk signatuur waarvan de Koerdische YPG veruit de grootste is) zijn zelfs volgens de meest conservatieve bronnen bezig met een opmerkelijk snelle opmars aan de westkant van de Eufraat, waarbij Manbij de hoofdprijs zou zijn die het goed georganiseerde SDF bijna niet meer kan ontgaan.

Bij een eventuele verovering van Manbij, worden IS-hoofdstad Raqqa en de grensovergang Jarabulus van elkaar gescheiden, waardoor beide meer geïsoleerd raken en het moeilijker wordt voor IS om nieuwe strijders aan te trekken en aanslagplegers vanuit het zogenaamde kalifaat naar Europa te laten reizen.

De context van de strijd om Manbij

Foto: Opgelet, onderstaande tekst kan sporen van ironie bevatten

KRAS | Hi ha Erdogan

Een Duitser maakte een flauw grapje over Recep Tayyip Erdogan. Erdogan boos. Een andere Duitser, aangemoedigd, maakte een smakeloos grapje over Erdogan. Erdogan nog bozer. Niveau kleuter allemaal, maar de positie van Angela Merkel zou erdoor ‘onder druk’ komen te staan, zo stond in de krant. Dat vond ik dan weer wel een goede grap.

Maar goed, de trend is verontrustend. Alsof er niet al genoeg landen in Europa (Rusland, Hongarije, Polen) zijn waar een democratisch gelegitimeerde regering de instituten van de staat naar zijn hand zet en de pers muilkorft. De revolutie is niet de enige die soms haar eigen kinderen opeet.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Aanslag luchthaven Istanboel

Drie aanvallers, minstens 28 doden, 60 gewonden, 49 ambulances zijn uitgerukt naar de plek des onheils, aldus de Turkse autoriteiten.

update 7:48 Inmiddels is het aantal doden en gewonden naar boven bijgesteld. De stand van zaken is nu: 36 doden en 147 gewonden.

Foto: Opgelet, onderstaande tekst kan sporen van ironie bevatten

KRAS | Knieval

Dankzij de dreigende revolte van Wilders en Pegida moesten Merkel en Rutte op de knieën naar Erdogan of hij alsjeblieft wat aan die vluchtelingen kon doen. Zo leverden de nationalisten aan Turkije het breekijzer om meer toegang tot de Europese Unie te forceren. Maar goed, diezelfde nationalisten willen de EU natuurlijk liefst opblazen. Ze hebben het tenslotte niet zo op ander volk.

Misschien – hier is uw complottheorie van vandaag – vinden ze in Erdogan wel een bondgenoot. Dat is tenslotte het soort leider dat ze bewonderen (denk ook: Poetin, Orban): lekker autoritair, de pik op minderheden en de vrije pers (want links, jakkiebah, etc), maar wel soort van democratisch gelegitimeerd. De Europese deal met Turkije is een knieval, niet zozeer voor Erdogan als wel voor de kleingeestige zielen van heel Europa.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Boris Johnson pleitte in 2006 nog voor toetreding Turkije tot de EU

Op 23 juni houden de Britten een referendum of Groot-Britannië in de EU moet blijven.

De voormalig burgemeester van London, Boris Johnson, heeft zijn politieke toekomst inmiddels verbonden aan het populistische kamp, en pleit ijverig voor uittreding.

Acht jaar geleden nog zong Johnson een heel ander toontje. BuzzFeed wist een oude BBC-documentaire op te duikelen waarin Johnson pleit voor een verenigd Europa en toetreding van Turkije.

Quote du Jour | Weinig kanalen

“Er zijn in dit land al zo weinig kanalen overgebleven om politiek te bedrijven. Als het parlement ook nog wegvalt, zullen de mensen die nog in vrede geloven al hun vertrouwen erin kwijtraken.”

Het Turkse parlement stemt deze week over een grondwetswijziging die de onschendbaarheid van parlementariërs opheft. Dat maakt de weg vrij om oppositieleden zoals Selahattin Demirtas te vervolgen en gevangen te zetten.

Turks consulaat Rotterdam roept op namen beledigers Erdogan door te geven

Het Turkse consulaat in Rotterdam heeft Turken in Nederland opgeroepen ”beledigers” van president Recep Tayyip Erdoğan aan te geven bij het consulaat.

In een mail dat naar tientallen Turkse organisaties in Nederland is gestuurd roept het consulaat op ”beledigende” en ”denigrerende” opmerkingen aan het adres van president Erdoğan, Turkije en/of het Turkse volk die de organisaties via de mail hebben ontvangen of op social media zijn tegengekomen, te melden aan het consulaat met vermelding van de namen van de ”beledigers” via het mailadres ”[email protected]”. Dat kan tot het einde van de middag vandaag, aldus het consulaat.

Dit mag je dus in Duitsland niet zeggen

Wat is dat toch met dictatortjes, dat ze geen kritiek kunnen velen?

Dat de Turkse president Erdogan in eigen land journalisten en intellectuelen bij bosjes op laat pakken als ze zijn beleid bekritiseren of zijn corruptie blootleggen, is al erg genoeg.

Dat de greep van de dictator van de Bosporus nu ook gevoeld wordt in het hart van Europa, is echter onduldbaar.

Maar we hebben hem nodig om ons honderdduizenden vluchtelingen van het lijf te houden, hè?

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende