Kunst op Zondag ontdekt Pixy Liao

[caption id="attachment_357534" align="aligncenter" width="500"] Bed Wrestling (2019-2024) © Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] De Chinese fotograaf Pixy Liao heeft de lachers op haar hand in haar eerste solotentoonstelling in ons land. In de Tuinzaal van Museum MORE in Gorssel maak je in de expositie Between Us kennis met Pixy Liao en haar partner Moro. Haar Liefdesrelatie met Moro is al jaren een vast thema in Liao’s werk. In haar beelden ontdek je een flinke dosis humor, spel, intimiteit en erotiek. Liao bevraagt in haar werk bestaande genderrollen, relatiedynamieken en verwachtingspatronen. Je hebt nog tot en met 30 maart 2025 om Between Us zelf te ontdekken. [caption id="attachment_357537" align="aligncenter" width="450"] Between Us © Pixy Liao © fotocollage Wilma Lankhorst[/caption] Wie is Pixy Liao? Pixy Liao is in 1979 in Shanghai, de grootste stad van China geboren. Na de middelbare school studeert ze grafische vormgeving in haar geboortestad. Nadat ze enkele jaren werkt als grafisch ontwerper raakt ze gedesillusioneerd door het werkveld. Na het zien van de film Blow-Up (uit 1966) van de Italiaanse regisseur Michelangelo Antonio gooit ze het roer om. Ze verhuist naar de Verenigde Staten. In Memphis/Tennesse begint ze in 2005 aan de Master of Fine Art in fotografie. Aan de universiteit van Memphis ontmoet ze de vijf jaar jongere Moro, hij studeert er muziek. In de korte film in de tentoonstelling vertelt ze hier meer over. [caption id="attachment_357543" align="aligncenter" width="500"] Zaalimpressie van Between Us Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Experimental Relationship In het China waar Liao is opgevoed, is het een ongeschreven norm dat vrouwen trouwen met een wat oudere partner. In de Chinese traditie wordt de man geacht de leiding te nemen binnen het huwelijk, De man vervult in de relatie de rol van mentor. Zowel op financieel gebied als wanneer het gaat om levenservaring neemt de man traditioneel getrouw de leiding. Liao zet zich af tegen dit gevestigde beeld, zij neemt zelf de rol van mentor op zich. Zij heeft, zoals wij dat vaak zeggen, de broek aan. In de fotoserie Experimental Relationship (vanaf 2007) creëert  Liao de kaders, zij bepaalt de composities en regisseert de poses. Liao geeft haar vijf jaar jongere partner de instructies. [caption id="attachment_357539" align="aligncenter" width="500"] Sfeerbeeld Between Us © Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst[/caption] For Your Eyes Only De naam doet het al vermoeden. Na de eerste fotoserie volgt een tweede, meer intiemere serie met als titel For Your Eyes Only. In deze serie met daarin meer gevoelig werk neemt Liao deel aan verschillende groepstentoonstellingen in de Verenigde Staten, Australië, Europa  en Azië. Haar eerste solo heeft ze in 2010 in het Amerikaanse Woodstock: Arist Reseidency in het center for Photography Woodstock. Ze heeft verschillende fotoprijzen gewonnen zoals de NYFA Fellowship in Photography, de Santo Foundation Individual Artist Award en de Madame Figaro Women Photographers Award. Pixy Liao heeft ook deelgenomen aan artist residencies bij instellingen zoals Light Work, de Lower Manhattan Cultural Council, het Center for Photography in Woodstock, de University of the Arts London, de School of Visual Arts, Pioneer Works en de Camera Club of New York. Liao woont en werkt, met haar partner Moro, in Brooklyn, New York. “Wij beschouwen onszelf als performers voor de camera”. Pixy Liao (uitspraak in interview Empower Artists.) [caption id="attachment_357536" align="aligncenter" width="450"] Collage sfeerbeeld Between Us © Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Belangrijke thema’s voor Pixy Liao Thema’s die steeds weer terugkeren in het werk van Liao zijn genderrollen, relatiedynamieken en culturele tradities. Ze onderzoekt en bevraagt deze onderwerpen steeds weer opnieuw. Ze doet dit op persoonlijke wijze: haar relatie met de Japanse Moro is daarbij haar uitgangspunt. In Liao’s werk is geen sprake van onderdrukking of machtsuitoefening. We zien hier foto’s van experimentele situaties in de kamers van hun privé woning. Het lijken soms spontane acties, maar vergis je niet. Liao heeft alles tot in detail doordacht en geregisseerd. De houdingen van Moro en haar zijn met grote zorg gekozen, de soms wat rommelige opstellingen zijn bewust zo gecreëerd. Liao houdt de controle over de details. [caption id="attachment_357544" align="aligncenter" width="500"] Openingsbeelden in Between Us, l. Balancing on a Tripod Stool © Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Between Us In Between Us ontdek je werk uit verschillende van de hier boven genoemde fotoseries. Curator Sito Rozema had de keus uit een groot aanbod aan foto’s. Kenners van Liao’s werk weten dat haar oeuvre ook foto’s bevat waarin Liao zichzelf en Moro explicieter, naakter en in meer uitdagender houdingen afbeeldt. Voor dit type werk heeft Rozema niet gekozen met het oog op de bezoekers van Museum MORE. Al hoewel… een van de eerste foto’s ‘Balancing on a Tripod Stool 2910’ (2022) roept regelmatig reacties op van bezoekers. Ik kijk naar een foto van een man die zijn balans zoekt op een statief. Je kijkt naar hem op zijn rug. Achter deze man staat een vrouw, zij staat met beide voeten stevig op de grond. Zij voert de regie en hij zit in een gevoelige afhankelijke positie. Met meest bijzondere aan deze foto is dat man volledig naakt is. [caption id="attachment_357540" align="aligncenter" width="500"] Sfeerbeeld van Between Us, Forefinger © Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Let op de vele details Dana Dijkgraaf Design, de vormgever van deze tentoonstelling heeft een scherp oog voor de details in de foto’s. Zo kreeg de wijzende, onderzoekende rood gelakt vinger de hoofdrol in de achterwand van de serie…. Ik hoor mensen lachen bij ‘Home-made sushi Roll’ (2010). Op deze foto is Moro ingewikkeld in een aantal dekbedden als een sushi rol. Op het eerste gezicht het lijkt dit grappig bedoeld. Wie zelf thuis al eens sushi heeft gemaakt weet dat dit een zeer precies werkje is. Zowel de juiste ingrediënten als de volgorde waarin je de ingrediënten met de rijst in het zeewierblad rolt zijn van groot belang. Het is een precies werkje dat is contrast staat met de grappige weergave op de foto die je hier ziet. https://youtu.be/JV-3agcE8-g?si=KocHkPAdHABLEteN  PIMO, Bear The Stoker Om de context van deze tentoonstelling beter te begrijpen, is de video  PIMO - Bear the Stoker, ontworpen door Dana Dijkgraaf Design, een goed medium. De muziek in de video is gecomponeerd en uitgevoerd door Moro, Pixy Liao zelf is de zangeres. Liao laat zich voor haar werk inspireren door voorbeelden uit de kunstgeschiedenis en de media. Ze laat zich zowel door omslagen van modetijdschriften als door werken van klassieke schilders inspireren. In de video POMO (in de Tuinzaal) vertelt ze dat ze vaak begint met een idee voor een compositie en zich daarna al werkend laat leiden door spontane ingevingen. Ook de inbreng van haar partner Moro speelt in dit proces een rol. In de uiteindelijke fotoseries krijgen zowel (historische en hedendaagse media) referenties als persoonlijke inventies hun vorm. [caption id="attachment_357535" align="aligncenter" width="500"] Between Us in Museum MORE © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Between us van Pixy Liao is nog tot en met 30 maart 2025 te zien in Museum More in Gorssel. Kijk hier voor de details. MK = geldig. [caption id="attachment_357543" align="aligncenter" width="500"] Zaalimpressie van Between Us Pixy Liao © foto Wilma Lankhorst.[/caption] @ tekst en foto’s Wilma Lankhorst. © gebruik van de afbeeldingen met dank aan en met toestemming van Museum MORE, de genoemde kunstenaar en alle bruikleengevers. [caption id="attachment_357547" align="aligncenter" width="500"] Reality Check, King Steph (2022) © Maudy Alferink © foto collectie kunstenaar.[/caption] Nu ook te zien in Museum MORE Reality Check │10 jaar MORE │ 10 jaar realisme. Kijk hier voor de details.  MK = geldig.

Door: Foto: Between Us © Pixy Liao Museum MORE © foto Wilma Lankhorst.

Closing Time | Funk de viool

Je staat als solist op het programma, dan wil je ook solo. Dat er een heel orkest zit te wachten tot je klaar bent, ach, het orkest wordt toch wel betaald.

Maar violist Josef Špaček speelde ‘Funk the string’ niet zomaar. Om te beginnen natuurlijk om zijn virtuositeit even alle ruimte te geven. Maar ook om duidelijk te maken dat er aardig wat overeenkomsten zijn met het ‘grotere werk’ dat hij diezelfde avond moest spelen: het eerste vioolconcert van componist Bohuslav Martinů.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: keith ellwood (cc)

Kunst op Zondag | B(l)a(a)smuziek

Na de ode aan schuifmuziek en de trompet maken we vandaag een drieluik compleet met de tuba.
En om niet meteen met al te “moeilijke” muziek te komen: als een vioolstukje van Paganini op trompet kan (in onze vorige KoZ door Alison Balsom vertolkt), waarom dan ook niet op tuba? Hier in een uitvoering door de in 2006 overleden Griekse tubaïst Giannis Zouganelos.

Behoorlijk virtuoos en toch niet beroemd geworden als de “Paganini van de tuba”. Als zodanig zijn de Amerikaan Harvey Philips en de Fransman Thomas Leleu wel bekend. Harvey Philips speelt tuba achter de paarlen poorten.

Thomas Leleu, toch al wat jaartjes bezig, wordt geafficheerd als `de jonge wereldster op tuba`. Tja, wie op zijn 17e naar het conservatorium gaat, op zijn 19e al een baan in een orkest heeft en op zijn 25e een leuke prijs wint, mag op zijn 30e inderdaad verschrikkelijk jong worden genoemd. Maar goed, luister naar zijn kwaliteiten in:

Finale – Rondo alla tedesca: Allegro uit het Concert voor Tuba, gecomponeerd door Ralph Vaughan Williams.

De in Oostenrijk wonende en werkende jazzmuzikant Jon Sass is minder jong maar kent eveneens een schitterende carrière. Hier een improvisatie met live electronica en video projecties.

Foto: Chris Beckett (cc)

Kunst op Zondag | Toeter

Ter aanvulling op onze dagsluiters, dé muziekhoek van Sargasso, wat meer kunst en muziek (waar we hier slechts een enkel keertje over schreven).

In vervolg op de Closing Time met trombone brachten we vorige week een ode aan schuifmuziek. Vandaag nog wat koperen blaasmuziek. Gewoon uit bewondering voor wat er uit een pijp metaal kan komen.

Lucian Berio heeft bewezen prachtige solostukken te kunnen componeren (de Sequenzas). Hij heeft voor de meeste orkestinstrumenten een Sequneza gecomponeerd. Uit de strijkersgroep is er een Seqenza voor viool, een voor altviool en een voor cello (die later is bewerkt voor contrbas). Voor alle houtblazers is er een Seqeunza.

Voor de koperblazers is er dus de Sequenza voor trombone. Maar niet voor hoorn, niet voor tuba. En voor trompet kwam er pas een Sequenza na lang aandringen van de directeur van het Los Angeles Philharmonisch Orkest.

In Sequenza X wordt de trompet begeleid door de piano, die tot klinken wordt gebracht door de trompet. In de ‘jijbuis’-filmpjes is het slecht te horen, maar de trompet toetert af en toe in de open vleugel en brengt zo de snaren aan het trillen. Voor een fraaie analyse, tekst en uitleg klikt u hier.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time | Carribean Sunset

Ik weet nog dat eerste keer dat ik deze song hoorde, dat was op mijn wekkerradio, om 06.30 uur. En ik dacht, nog half in slaap: ‘Is dit wel muziek, dit getik?’ Ik hoorde geen drums, waar kwam dat ritme vandaan?

Later kocht ik deze plaat, Carribean Sunset  van John Cale en kon ik die subtiele percussie juist erg waarderen. En als tegenstelling zit er verderop juist een overdadige pianowaterval. Het was vreemd wakker worden toen, dat is me bijgebleven.

Foto: Chris Beckett (cc)

Kunst op Zondag | Schuifmuziek

Onze dagsluiters vormen dé muziekhoek van Sargasso en in Kunst op Zondag weiden we daar een enkel keertje over uit.

Maar ik hou van blaasmuziek, bekende ik in deze Closing Time met trombone. Eerder had ik van dezelfde componist (Berio) al een stukje fagot en hobo doorgegeven.

Ik hou bovenal van koperen blaasmuziek en dus kom ik, zoals in die Closing Time verkondigd, terug op de trombone. Het klinkt heel goedkoop als ik zeg: laat die maar schuiven, maar de voor die schuiftoeter zo karakteristieke, deuntjesoverstijgende kwaliteiten, tref je weinig bij andere instrumenten aan.

Met de juiste muzikanten is duidelijk te maken wat die eigenaardige kwaliteiten zijn. Met de uiterst selectieve concerten hieronder doe ik zoveel andere schitterende trombonisten te kort, maar de ruimte is nu eenmaal beperkt,

Om meteen op deze reactie door te gaan: Hier Conny Bauer, solo tijdens de Groninger Zomer Jazz Fietstoer 2017.

Dat doet me denken aan een andere Duiste trombonist.

De in 2005 overleden Albert Mangelsdorff. Beroemd geworden met zijn multiphonics (door een toon te blazen en tegelijk te zingen ontstaan boventonen).

Albert Mangelsdorff – Do Your Own Thing,

Wordt u er wat nerveus van? Dan klinkt u zo:

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time  | The Swimming Pool Song

Op mijn werk had iemand een Groene Amsterdammer (een soort Sargasso, maar dan van papier) achtergelaten. Vreemd genoeg eentje van bijna een jaar oud. In de rubriek Kunst & cultuur bespreekt daar de sympathieke Leon Verdonschot de nieuwe muziek. In november 2020 was dat dus Laura Jane Grace. Zijn recensie begint zo: ’Laura Jane Grace schreef met Transgender Dysphoria Blues in 2014 niet alleen een van de beste punkrockplaten van de afgelopen decennia, maar ook de gedroomde combinatie van een persoonlijk verslag en een universele strijdkreet: veel nummers behandelen haar eigen transitie.’ De plaat was met band, en vooral live schijnt dat erg opwindend te zijn geweest.

Closing Time | Antarctica Starts Here

Je moet er maar opkomen en je moet het maar durven, een heel nummer fluisterend zingen. John Cale deed het. En met een geheimzinnige, bezwerende, breekbare sfeer als resultaat. Dat, als je de plaat thuis beluistert, dat je dan steeds, ssst, moet zeggen tegen huisgenoten, stil nou, hoor je niet dan John Cale aan het zingen is, wees nou rustig, dit gaat ergens over. Vast over iets droevigs, iets pijnlijks, iets ergs, moet je niet doorheen gaan lopen te kletsen. Dan gaat het kapot. Dus nee, leg die chips nou even weg. En die krant ook, dat geritsel,  je kunt ‘m toch ook op de tablet lezen? Waar zijn je pantoffels? En je kunt die piepjes van je telefoon toch uitzetten? Luister nou even naar John Cale, ssst, daar beroert hij weer een toets.

Closing Time | The Right Side Won

Ik sta met mijn fiets voor het verkeerslicht te wachten. Iets verderop staat een auto waarin de chauffeur, een mid-vijftiger schat ik, helemaal los gaat op de muziek die uit zijn openstaande raampje stroomt. Hij danst met zijn bovenlichaam, rolt met zijn schouders, hij schudt met zijn hoofd en zijn handen klappen op het stuur het ritme mee. Het nummer dat uit de speakers knalt komt me bekend voor, maar van wie is het? Ik onthoud het refrein, dat is niet moeilijk, want dat ging gelijk in mijn oor zitten om daar te blijven: That we’re in the right, That we’re in the right. Thuis wist google het meteen: That we’re in the right, was van het Nederlandse (Haarlem) bandje What Fun! Het was een hit in 1983. De pakkende saxofoonsolo en het heerlijk houterig bewegende dameskoortje maken dit reggae-liedje extra leuk.

Closing Time | Will You?

Will You?, een song van Hazel O’Connor. Zeker, haar stem brengt de tekst goed, je gelooft het. Maar de ziel van dit nummer is toch ingeblazen door die saxofoonsolo van Wesley  Magoogan. En de klappen van de drum op de juiste plek mogen er ook zijn.

Het nummer is oorspronkelijk uit de soundtrack van de film Breaking Glass uit 1980, met Hazel zelf in de hoofdrol.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volgende