Shell aangeklaagd om arctische diepzeeboringen

Een brede coalitie van maatschappelijke organisaties in Alaska slepen de Koninklijke Shell N.V. voor de rechter om voorgenomen diepzee olieboringen in de Prudhoe Bay. Het noodplan dat Shell heeft ontwikkeld voor als er een olieramp plaatsvindt noemen ze 'bedroevend slecht'. Ook zegt de US Coast Guard totaal niet voorbereid te zijn op een grote ramp zoals die vorig jaar met het boorplatform Deepwater Horizon in de Golf van Mexico plaatsvond. Het ontbreekt ze aan infrastructuur en equipment. Shell daarentegen beweert dat het het beste noodplan uit de Noord-Amerikaanse geschiedenis is. Het Nederlands-Britse bedrijf heeft tot nu toe 3,5 miljard dollar in het diepzee olieproject geïnvesteerd en wil komende zomer beginnen met boren.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: copyright ok. Gecheckt 04-10-2022

Teerzand campagne verzwijgt Saoedische connectie

Ethical Oil is het antwoord van de industrie op groot maatschappelijk protest in de Verenigde Staten tegen de teerzand oliepijplijn uit Canada. De redenering achter Ethical Oil is dat import van teerzand olie uit Canada de Amerikaanse afhankelijkheid van olie uit Saoedi-Arabië vermindert. In Saoedi-Arabië worden vrouwen onderdrukt en dus minder olie uit dit land is beter, een soort geleidelijke boycot van een slecht regime. Check dat dramatische spotje eens, het lijkt wel uit de koker van een belerende NGO te komen. Maar is deze ethische olie wel geheel Saoedi-vrij? De oliemaatschappijen Shell, Valero en ConocoPhillips hopen teerzandolie door de Keystone XL pijplijn naar Texas te pompen, daar staat in Port Arthur een raffinaderij die deels van Shell is. Deels van Shell, want het andere deel is in handen van het Saoedische Aramco… Wie denkt dat de VS desondanks minder olie uit het vrouwonvriendelijke Saoedi-Arabië zullen importeren komt bedrogen uit: er zijn al plannen om de teerzandolie na raffinage gewoon te exporteren. Deze omstreden pijplijn draagt uiteindelijk dus niks bij aan de Amerikaanse nationale energiezekerheid want ze verkopen het ethische spul aan de hoogste bieder in het buitenland. En dan nu het ‘mooiste’ van de Ethical Oil campagne: aan het eind van het spotje wordt u gevraagd een donatie te doen. U moet geld geven aan de grootste en meest winstgevende bedrijven ter wereld?! Een Ethical Gotspe. (bron: Treehugger)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Embargo is niets voor individueel bedrijf

[qvdd]

Als de poltiek de oliehandel met Syrië willen stoppen, moeten ze met een embargo komen. En dat is niet aan een indvidueel bedrijf.

Shell-directeur Dick Benschop vind dat een bedrijf geen morele verantwoordelijkheid heeft, maar schikt zich naar een eventueel embargo. Heel jovel van de beste man, nooit geweten dat het bedrijven vrijstaat om zich wel of niet aan embargo’s te houden. En sinds wanneer is een massamoord een zuiver politieke aangelegenheid?

Het wordt steeds duidelijker dat grote westerse bedrijven een dubieuze rol spelen in de wereld door misdadige dictatoriale leiders in staat te stellen hun volk te onderdrukken. Waar houdt het recht op zaken doen op en begint de plicht tot moreel handelen?

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het is niet altijd de schuld van Shell

Een gastbijdrage van Emmanuel Mayah. Hij is ook te lezen in de laatste aflevering van Zam Afrika Magazine.

Oliemaatschappijen die actief zijn in de Nigerdelta hebben geen van alle een goed imago. Ze staan bekend als vervuilende graaiers, zonder ethisch besef. Inwoners van de Nigerdelta zijn in de loop der jaren echter steeds meer tot de conclusie gekomen dat het gevaar uit een andere hoek komt. Veelzeggend is een gebeurtenis in Omoku, een poosje geleden. Omoku is een van de duizenden straatarme stadjes in de olierijke Nigerdelta. Agip, de oliemaatschappij in de regio, besloot op een goede dag om Omoku een gratis aansluiting op het elektriciteitsnetwerk aan te bieden. Agip had een eigen centrale die veel te veel stroom produceerde, en Omoku verkeerde nog min of meer in het stenen tijdperk. Het resultaat overtrof de stoutste verwachtingen.

Nieuwe bedrijfjes sprongen als paddenstoelen uit de grond. De werkgelegenheid groeide als  kool – mensen stroomden van heinde en verre naar Omoku, dat binnen een paar maanden veranderde van een slaperig dorp in een regionaal centrum.

Niet veel later was het uit met de pret. Een groepje hoge regeringsambtenaren besloot de stekker eruit te trekken en van het ene op het andere moment zat Omoku weer in het donker. Woedende inwoners gingen de straat op en er braken grootscheepse rellen uit – er moesten ordetroepen uit Port Harcourt worden ingevlogen om de situatie in Omoku onder controle te krijgen. Het licht bleef uit, en Omoku keerde terug naar de armoede.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Greenwash bij Shell

Een gastbijdrage van Eveline Lubbers en Andy Rowell van Buro Jansen.

Vijftien jaar na de executie van Ken Saro-Wiwa zijn er nieuwe documenten boven water gekomen over de PR strategie van Shell ten tijde van de crisis in Nigeria. De stukken maken deel uit van het bewijsmateriaal verzameld voor het proces dat de nabestaanden van Wiwa hadden aangespannen tegen Shell. Net voor de zaak na meer dan 13 jaar juridische touwtrekkerij voor de rechter zou komen in New York, kwam het vorige zomer tot een schikking. Shell kocht de nabestaanden af voor een bedrag van 15,5 miljoen dollar. De schikking had tot gevolg dat het bewijsmateriaal en de vele getuigenverklaringen nooit openbaar gemaakt werden. Tot nu toe.

Een van de meest onthullende stukken, is het tot “zeer vertrouwelijk” bestempelde Crisis Management Strategy and Plan opgesteld voor een geheime vergadering van de Shell top in Ascot in januari 1996. Voornaamste doel is te komen tot “een strategie voor de reputatie van de Groep als een asset.” Shell lag al jaren onder vuur voor de milieurampen veroorzaakt door de operaties van het bedrijf in Nigeria, zoals olielekkages en het continue affakkelen van gas, vrijgekomen bij oliewinning. De crisis werd acuut toen het bedrijf werd beschuldigd van te nauwe betrekkingen met het militaire regime. Volgens velen had Shell niet genoeg gedaan om de executie van Ken Saro-Wiwa en acht andere mensenrechtenactivisten te voorkomen. De focus van het Crisis Plan is desondanks op “The Message”. Niet door oorzaken van de problemen, maar de Public Relations staan centraal in het rapport.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

EU Billions to keep burning fossil fuels

Wederom een gastbijdrage van Corporate Europe Observatory. Het stuk staat ook op zijn site.

Carbon capture and storage (CCS) has been promoted by industry as the solution to tackling climate change. Why stop burning fossil fuels when instead you can capture the carbon dioxide and store it in a hole in the ground?

Defying objections on the grounds of cost, feasibility,the environment and in the face of public opposition , heavy industry has pushed for EU support for CCS. Shell, BP and others representing the industry persuaded UK Liberal MEP Chris Davies to work on their behalf – effectively securing billions of euros in EU subsidies to support the new technology.

Industry had already scored an initial success in 2005 when the European Commission was persuaded to set up an advisory body – the European Technology Platform for Zero Emission Fossil Fuel Power Plants, more commonly known as ZEP. This body, which is dominated by industry, was set up to advise the Commission on public research policies. It is partially funded by the Commission – but has become a vocal and effective industry lobbying vehicle for CCS.

Vorige Volgende