Omdat de Moldavische volksvertegenwoordigers er gisteren voor de tweede keer niet in slaagden een nieuwe president aan te wijzen, komen er nieuwe verkiezingen voor het parlement. De leiders van de oppositie dwongen hun backbenchers de zitting te boycotten uit vrees dat iemand van hen zich zou laten omkopen en in de geheime stemming toch op de regeringskandidaat voor het presidentschap zou stemmen. Die kandidaat kwam daardoor één stem tekort. De oppositie vindt nog steeds dat de verkiezingen van deze april niet eerlijk zijn verlopen en dat ze recht heeft op meer dan de huidige 41 zetels (de andere 60 zijn voor de regerende communisten). Na lange en gewelddadige protesten bemoeide de internationale gemeenschap zich ermee, maar de oppositie weigerde zich neer te leggen bij de nederlaag. Waarnemers hadden geconstateerd dat de verkiezingen niet volgens het boekje waren verlopen, maar dat de uitslag klopte. In de aanloop naar de nieuwe verkiezingen dreigt nu een machtsvacuüm. Bovendien is het nog maar de vraag of nieuwe verkiezingen iets oplossen, want het land blijft verdeeld over de koers van het land: oost of west? Het Moldavische hooggerechtshof heeft een klacht van de oppositie afgewezen tegen een wet die bepaalt dat dubbele paspoorthouders niet in het parlement mogen. Meer dan de helft van de oppositievertegenwoordigers heeft ook een Roemeens paspoort, iets wat overigens niet erg bijzonder is in het kleine Moldavië. Wellicht is de hoop van de communisten erop gericht met wat duwen en trekken dat ene extra zeteltje in de wacht te slepen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het familiewapen van de Duponts was een op één poot staande vogel, terwijl het wapen van de Spenglers een geknotte stam was met een distel en een roos. Hollandse braafheid ja, bij Gabriella bestond het familiewapen uit een man te paard in volle galop die met één hand het afgehakte hoofd van een Ottomaan in de lucht hield en in het andere een kromzwaard. De bloedrruppels vlogen vanonderen het besnorde hoofd in het rond. Ik werd altijd vrolijk als ik haar familiewapen zag: een beetje heroïek en dynamiek, dat hielp je de dag door.
De wet van Spengler (Jaap Scholten) beschrijft de excentrieke familiegeschiedenis van Spengler-broers. De Spenglers waren ooit rijke textielindustriëlen uit het Twentse dorpje E. maar tegenwoordig rest vooral vergane glorie. Een van hen trouwt eind twintigste eeuw met de Roemeense Gabriella. Samen met deze post-aristocratische vrouw betrekt hij een oud familiehuis in het post-communistische Roemenië.
In de film ‘Darwin’s Nightmare’ is een bijrol weggelegd voor een viertal Russische piloten. Ze vliegen met een Iljoesjin 76 de halve wereld over met schimmige handel. Aan het Viktoriameer laden ze vis in, en soms brengen ze daarvoor wapentuig mee terug. “In Europa krijgen kinderen met Kerst verse vis uit het Viktoriameer”, zegt Dimitri. “En hier krijgen de kinderen met kerst tanks. Ik heb er geen woorden voor”.
Eerder in de film zit een van de vier piloten in de schaduw van het vliegtuig wat onderdelen op te poetsen. Hij haalt een cilinder uit de straalmotor en sleutelt wat aan een paar onderdelen. De meegebrachte radio speelt een deuntje dat de mechanicus meefluit. Uw correspondent in Rusland, die zelf nog regelmatig met dergelijke vliegtuigen de voormalige Sovjet-Unie doorkruist, dook voor u de deuntjes op.
Tumanno na Dushe In de vrije vertaling: ‘Krassen op de ziel’
Eh drug guitara ‘He, vriend gitaar!’
Wat de oorlogsjaren betekenden voor Pjotr en zijn restaurant, vermelden de hoesteksten van de cd’s helaas niet. Wel dat hij in 1942 “gewoon” voor volle zalen optrad in zijn geliefde Odessa,dat inmiddels was bezet door het Roemeense leger, die aan de kant van de nazi’s tegen de Sovjet-Unie vochten. Daar ontmoette hij zijn tweede echtgenote Vera. Waar Zinaïde en hun kind gebleven waren, vermeldt de geschiedenis niet. Het restaurant in Boekarest bleef draaien, ook nadat de stad in 1944 in handen van het Rode Leger viel. De Sovjet-bezetters bleken zijn muziek te kennen en met name generaal Boelganin was er dol op. “Chez Lechtchenko” werd wederom een trefpunt, ditmaal van hoge Sovjet-officieren en hun dames. Ze zongen de weemoedige zigeunerliederen uit volle borst mee en dansten tot diep in de nacht op zijn tango’s. Maar in het voorjaar van 1951 sloeg het noodlot toe. Generaal Boelganin viel uit de gratie bij Stalin en verdween uit Boekarest. Kort erna werd Lesjtsjenko tijdens een optreden in zijn eigen restaurant bruut gearresteerd en afgevoerd naar een concentratiekamp buiten de stad. Daar overleed de Koning van de Oekraïense tango op 16 juli 1954, 56 jaar oud.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.