Aangezien het nu reces is in de Tweede Kamer, was het donderdag weer even erg druk. Gebruikelijk patroon, op het laatste moment nog allerlei spoedjes en stemmingen doen. Of dat de kwaliteit van de besluitvorming ten goede komt, is maar de vraag natuurlijk. Alle aandacht in de media ging uiteraard naar het wetsvoorstel om het kraken te verbieden. Maar er was veel meer. Eindelijk is er voor gestemd op het voorstel om abonnementen niet langer automatisch meer te mogen verlengen. Dat gaat een hoop mensen blij maken. Er was ook een hele lange discussie over de betalingsachterstand van de overheid. In tijden van economische crisis is het niet fijn voor veel bedrijven om hun rechtmatige geld te laat te ontvangen. De overheid laat hier nog steeds steekjes vallen. En in deze discussie kwam dhr Brinkman (PVV) met de volgende aanzet tot motie: "Ik heb erg veel moeite met het percentage van Justitie en ik heb al aangegeven waarom: zij verwacht van de burgers dat zij op tijd betalen. Zij gooit er zelfs boetes bovenop. Wij hebben het nu over boetes van 2%. De heer Elias vraag zich af waarom wij daarvan niet 5% maken. Het is zeer terecht dat hij dat vraagt, maar ik vind eigenlijk dat de overheid dezelfde boetes moet betalen die de burgers betalen op het moment dat zij hun boetes voor bijvoorbeeld verkeersovertredingen niet betalen. Vandaar dat ik de volgende motie indien."
Oh, en wij hebben dit. Dan slaat het toch weer door aan de andere kant.
Gelukkig zit Big Brother straks gewoon ordinair zonder stroom.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Kom, laten we alle mannen bespioneren, je weet nooit wanneer ze iemand verkrachten of ineens pedofiele handelingen gaan verrichten.
Kom, laten we alle mensen die alcohol drinken gaan bespioneren, je weet immers niet of ze niet in een auto stappen en iemand doodrijden of misschien gewelddadig worden en iemand per ongeluk een stuk glas door de strot snijden.
Kom, laten we alle vrouwen met jonge kinderen bespieden, je weet immer nooit of ze geen last hebben van Munchhausen by Proxy en hun kinderen dus de meest verschrikkelijke dingen aan gaan doen.
Kom, laten we …….
En zo voort, en zo verder. U begrijpt dat dit soort voorstellen weinig zinvol zijn in een moderne rechtsstaat waar iedereen onschuldig is, tot er werkelijk reden is tot verdenking.
Maar in het VK stelt een denktank het volgende voor: Bespiedt alle moslims, je weet immers nooit zeker wie straks extremist wordt en een aanslag gaat plegen.
Mij rest slechts hoofdschudden.
“Video surveillance is something that scares people, but by turning it into a game, it seems less threatening”. (France24)
Jean-Marc Manach oprichter van de Franse privacy-waakhond: Big Brother Awards reageert op een opvallende ontwikkeling aan de andere kant van Het Kanaal. In Groot-Brittannië zijn er inmiddels zoveel bewakingcamera’s dat men ogen te kort komt om alle beelden te bekijken. Het bedrijf Internet Eyes nodigt nu verveelde F5-ers uit om mee te kijken op bewakingscamera’s en het te melden wanneer men iets verdachts ziet. Volgens het bedrijf zouden meekijkers tot 1000 pond per maand kunnen verdienen. Zie hier: ‘credit crisis meets 1984’. Al die nieuwe werkelozen kunnen nu gelijk thuis aan de slag en de sociale acceptatie van de controlemaatschappij is gelijk een stapje verder!
Maar los van privacy bezwaren leveren al die CCTV camera’s soms best mooie televisie op. Zoals we deze week konden zien op beveilingsbeelden uit het Britse Swansea waar een stel bezopen hooligans zich verslikken in twee als dragqueens verklede professionele kooivechters: artikel en filmpje.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Even een statistisch feit: in 2008 werden in Europa 584 terreuraanslagen opgetekend, waarvan vier door moslimextremisten. De rest kwam van extreem-links, extreem-rechts, separatisten, dierenactivisten. Maar moslims zijn het slachtoffer van de profiling die iedereen blijkbaar heel gewoon vindt.”
Aldus Martijn Delaere in het blad Binnenlands Bestuur. Daarmee legt hij voor een deel de vinger op de zere plek. De rest van het artikel geeft de waan van de dag m.b.t. het inbreken op de privacy van de burgers ten behoeve van de “veiligheid” goed weer.
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen, zeker als het over onderwerpen gaat die ons na staan. Vandaag een bijdrage van Jocelyn die er achter kwam hoe makkelijk het Kadaster te misbruiken is voor het zoeken van personen.
In tegenstelling tot wat je zou denken, fungeert het Kadaster niet alleen als het register van gebouwen en percelen zoals dat bedoeld was (zie hun website), maar ook als een register van persoonsgegevens. Dat laatste staat niet op hun website.
Dat werkt zo: u kunt het kadaster bellen (elke vestiging in Nederland; het Kadaster werkt landelijk) en dan vragen of zij even voor u kunnen kijken of er in de computer hits te vinden zijn voor *voorletters, achternaam en geboortedatum danwel woonplaats*. U krijgt dan te horen of er hits in de computer van het Kadaster staan, oftewel, of de betreffende persoon eigenaar is van een perceel of object (zal meestal zijn/haar eigen woning zijn).
U kunt vervolgens elke willekeurige vestiging van het Kadaster binnenlopen en daar aan de balie vragen om die gegevens. Voor €11,40, contact te betalen, krijgt u een keurige print mee en loopt u, zonder zelf uw naam bekend te maken, weer naar buiten. Ik heb de proef op de som genomen: het werkt uitstekend. Ik heb hier nu de gegevens van een minister en een kamerlid in mijn kast liggen.
Waarom is dit nogal vreemd: bij de gemeente, ook een zogeheten Basis Administratie, is het niet mogelijk dat iedere Jan Doedel andermans adres kan opvragen. En wanneer het adres als ‘geheim’ geregistreerd staat dan is het toch al beperkte aantal mogelijke opvragers nog beperkter (denk aan politie, deurwaarders, belastingdienst).
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.