De wittebroodsweken van de Tweede Kamer zitten er op. Na hun beëdiging op 30 november hebben ze 100 dagen de tijd gehad om te wennen aan het blauwe stoeltje. 9 Maart jl. liep hun vrijheid-blijheid periode af. Goed moment om eens de kamervragen vanaf dat moment onder de loep te nemen. Een aardige manier om te zien of ze hun controlerende taak serieus nemen. In de korte periode sinds 9 maart zijn er maar liefst 137 kamervragen gesteld. In die zin zijn de dus wel lekker bezig. Maar een nadere bestudering van al deze kamervragen laat zien dat 73% van de kamervragen gesteld zijn naar aanleiding van een publicatie in de traditionele media. Het gebruiken van de media is natuurlijk geen ramp. Maar als de ruime meerderheid van de kamervragen daardoor bepaald wordt, is het slimmer om journalisten wat extra te betalen om de Tweede Kamer te zitten. Slaan we een stapje over. Hier een beknopt overzicht van het aantal kamervragen per partij en het percentage daarvan de media als bron heeft:
“Het feit dat niet langer over een Europese grondwet wordt gesproken is een signaal dat de tekst die Nederland twee jaar geleden in een referendum heeft verworpen kan worden veranderd”, aldus premier Balkenende (Telegraag).
De politiek leider van de Dwarsliggers in de Lage Landen manouvreert behoedzaam naar het licht aan het einde van de tunnel.
Of ziet u dat anders?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Zaterdag maakte ik een gezellig busreisje met wat mensenrechtenactivisten, kritische jongeren en collega-journalisten. Eindbestemming was het politiebureau van de Autofabriekwijk in Nizjni Novgorod, een mooie stad die voor een paar uur in een oorlogszone leek te zijn omgetoverd.
Dat zit zo. De militaire eenheid had tijdens een verboden demonstratie over het hoofd gezien dat ik journalist was. Logisch: ik was foto’s aan het maken, had een persaccreditatie van het ministerie van buitenlandse zaken bij me, had me aangemeld bij de lokale politie op het Gorkiplein en riep dat ik journalist was.
Dus dat busreisje was niet geheel vrijwillig. Na de tralies van de arrestantenwagen en de commando’s van de ME was het echter een prettig onderkomen. Ik kon er zelfs stiekem mijn eerste sms’je versturen aan collega Peter d’Hamecourt, die bezorgd had toegezien dat twee bomen van kerels mij tegen een bus smeten, van achteren sloegen, wegsleurden en in de ME-wagen mikten (zie Peters column).
Maar in de stadsbus die onder politiebegeleiding naar de Autofabriekwijk reed, kwamen de eerste grapjes al los. Iemand las op een opschrift dat een buskaartje 8 roebel kost en stelde voor de chauffeur te betalen.
Anderhalf uur later waren wij, de drie buitenlandse journalisten, vrij. Ze leken zich op het politiebureau niet echt raad te weten met onze aanwezigheid. We werden vanaf dat moment met fluwelen handschoenen aangepakt, hoewel zonder begrip, verklaring of excuses. ,,Heb je klappen gekregen? Dan zul je wel wat verkeerds hebben gedaan.”
Het begint onderhand een cliché te worden; in Afrika (veelal bezien als één land, niet als continent) zijn alleen maar problemen die ook nog eens vaak te maken hebben met spanningen tussen stammen welke uitmonden in geweld. Ook deze week was het weer raak, want niet alleen riep de kerk op tot geweldadig verzet, ook waren er volop gevechten in Congo, waar de privémilitie van senator Bemba de afgelopen dagen een heuse veldslag heeft geleverd met het regeringsleger van het land. Tot overmaat van ramp ontplofte er gisteren een munitiedepot in een redelijk bevolkt gebied in Mozambique, wat vele tientallen doden en gewonden tot gevolg had. En de oorsprong van de munitie was ook niet verrassend; het was munitie uit de burgeroorlog.
Ondertussen zucht het continent onder het juk van bepaalde Westerse instellingen welke zelfs daar hun bureaucratie ten toon spreiden en geld dat hard nodig is over de balk smijten. Maar zelfs instrumenten welke in eerste instatie goed lijken om de economie van bepaalde landen aan te slingeren blijken louter instrumenten te zijn van grote multinationals om zoveel mogelijk mensen met hun product te laten werken om er later grof geld voor te vangen: “…is het voor Google een perfecte manier om miljoenen nieuwe gebruikers te bereiken en om als eerste de potentie van deze nieuwe markt aan te boren.”
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Trouwen is weer heilig. Een door god zelf beklonken verbond voor het leven. Wouter knokt er voor. Schouder aan schouder met de SGP, die de vrouw alleen als denkend wezen erkent als het ze subsidie oplevert. Wouter Bos is nu vóór het duurzame huwelijk en tegen de flitsscheiding die ons in het buitenland zo´n slecht imago oplevert.
Zo hard kan het gaan als je bezig bent met macht en imago. Over twee jaar zien we Wouter in de documentaire ´Dichter Bij God´, waarin hij uitlegt dat alleen een zelfverzonnen schepper hem nog in het zadel kon houden. Op de verkiezingsposter hangt hij aan een houten kruis. Met gel in zijn haar wachtend op een applausmomentje.
Columnist Nico Dijkshoorn interpreteert de Wouter Tapes als een document van een politicus die vooral bezig is met hoe hij overkomt.
Het kleine berichtje was mij ook opgevallen gisteren:
“De politie Amsterdam-Amstelland roept verzekeraars op bij auto-inbraken niet meer uit te keren als er dure spullen uit een auto zijn gestolen. Commissaris Schönfeld vindt het idioot als mensen hun TomTom, laptop en computerspelletjes in de auto laten liggen en verwachten dat bij diefstal alles wordt vergoed.”
Pardon? Moeten we dan ook gelijk maar alle TV’s en computers uit onze huiskamer verwijderen? Waar ligt de grens?
Natuurlijk is het niet slim van mensen om dure spullen in de auto te laten liggen. Maar het is niet aan de politie om hier een dwingende uitspraak over te doen. Het is namelijk niet tegen de wet. De commissaris gaat daarmee buiten zijn boekje.
Gelukkig is de PVV wakker en stelt hier kamervragen over:
“Deelt u de mening dat het op de weg van de politie ligt om zich te mengen in de private rechtsverhoudingen tussen een verzekeringsmaatschappij en verzekerden?”
Heel benieuwd wat de minister hier op gaat antwoorden.
(Gerelateerd eerder bericht alhier)
En ik ga weer over tot de orde van de dag.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Na de roemloze uitslag van het referendum over het Europese Grondwettelijk Verdrag bleef het over Europa oorverdovend stil. De beloofde Brede Maatschappelijke Discussie bleef uit en ook de verkiezingscampagnes voor de Tweede Kamer leken geen internationale paragraaf te bevatten, laat staan dat er gedebatteerd werd over de plaats van Nederland in Europa. Ook het nieuwe kabinet lijkt een weinig visie te hebben over ?hoe het verder moet?, terwijl verschillende maatschappelijke organisaties schreeuwen om een discussie en de Europese trein zonder stoppen verder dendert.
Of het houden van een referendum over het verdrag een goed idee was, laat ik graag in het midden. Dat de burger werd geraadpleegd ná het opstellen en ondertekenen van het GV, was onverstandig en dat er in de opmaat naar het referendum een stroom van desinformatie (?Europa. Best belangrijk?) uit Den Haag kwam, was noodlottig. Nu de nieuwe besprekingen zijn begonnen moet de regering zich niet aan dezelfde steen stoten en de dialoog aangaan met de samenleving.
Het post-hoc-referendum was zo onverstandig, omdat er geen rekening was gehouden met de anti-Europese sentimenten die onder een breed deel van de bevolking leefden. Regelzucht, de weinig democratische werkwijze van de EU als geheel en de snelle uitbreiding van het aantal lidstaten waren veelgehoorde bezwaren. Samen met culturele verschillen tussen de afzonderlijke natiestaten en de daarbijbehorende belangen binnen Europa, leidde dit tot vervreemding. De bezwaren werden van structureel belang voor de gepercipieerde werkelijkheid van de EU: wat was het doel van de EU geworden en welke rol speelde het Grondwettelijk Verdrag daarin? Fenomenologisch onderzoek had dit onbehagen bloot kunnen leggen, waarna het in de Europese onderhandelingen een rol had kunnen spelen. Het resultaat daarvan moest daarna teruggekoppeld worden aan de burgers.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.