De Wouter Tapes
Documentaire-makers Rudi Boon en Kees Brouwer volgden Wouter Bos een jaar lang, van de aanloop naar de Tweede Kamer verkiezingen tot en met de afwikkeling van de formatie. Dat levert een diepgaand en intrigerend portret op van de PvdA en haar leider, maar roept ook vragen op over hoe verstandig het is om als politicus de buitenwacht in je ziel te laten kijken.
De Wouter Tapes, een documentaire in twee delen, handelt over PvdA-leider Wouter Bos en zijn strijd om die partij de grootste van het land te maken en zelf premier te worden. VPRO’s Tegenlicht kreeg alle vrijheid en de docu levert daarom ook een zeldzaam kijkje in de krochten van een politieke partij. Bos hield zelf ook een dagboek bij middels een recordertje, en deze fragmenten ondersteunen het beeldmateriaal.
In deel één zien we hoe Bos bezig is met zijn imago en met de boodschap van de PvdA. Er is veel optimisme, in de peilingen staat de PvdA er goed voor. Opvallend is dat het continu gaat over hoe het CDA aangepakt moet worden; andere partijen spelen geen rol in de strategie. (Zoals de kijker al weet een pijnlijke misser gezien de groei van de SP.) Wat moet Bos zeggen als de “rat” Verhagen naar de fiscalisering van de AOW vraagt? Hoe moet Bos zich “staatsman-achtig” tegenover Balkenende gedragen en onderwijl Verhagen fel van repliek dienen? In een vergadering worden de sterke en zwakke kanten van Bos en Balkenende volgens de publieke opinie tegenover elkaar gezet. En hoewel Bos op de meeste punten beter scoort, krijgt hij het verwijt “onecht” te zijn, een gladjakker die het vooral voor zichzelf doet.
Ook in de documentaire weet Bos het beeld van onechtheid niet helemaal van zich af te schudden. Hoewel hij op mij overkomt als een man met veel goede bedoelingen, is hij zich gewoonweg te bewust van de camera’s om me het gevoel te geven dat ik de “echte” Wouter Bos zie. Slechts in één fragment weet ik heel zeker: dit kan niet gespeeld zijn. Dat is wanneer hij in een moeilijke discussie over zijn visie voor Nederland zegt: