Al tijdens een zwaar en niet onomstreden ministerschap bleek de VVD met Rita Verdonk een potentiële stemmentrekker, maar ook een eigengereide persoonlijkheid binnengehaald te hebben. Als kandidaat-lijsttrekker van de VVD legde Rita Verdonk het in 2006 nipt af tegen Mark Rutte, maar Verdonk leek geenszins van plan de tweede viool te spelen. Een eigen verkiezingscampagne ("stem VVD, maar wel nummer twee"), een café-coup en een continue stroom interviews met kritische geluiden over het leiderschap van Rutte en de koers van de VVD, het leidde tot de wanhoopmaatregel van Rutte om zijn collega's aan hun portefeuille te binden ("luisteren of ophoepelen"). Met de recente publicatie in de Telegraaf (die Rutte nog heeft geprobeerd tegen te houden) was voor Rutte de grens overschreden: Rita Verdonk moest het veld ruimen. Voor Rutte een keuze tussen Scylla en Charybdis, aan de ene kant de collega die zich als een monster gedroeg, aan de andere kant een gegarandeerde stemmenmagneet. Rutte bewees zich gisteren misschien als leider, maar de aanleiding voor Verdonks excommunicatie en de timing ervan geven te denken over zijn strategische capaciteiten. Het is misschien niet eens meer de vraag óf Rutte fractieleider blijft, maar of hij dat volgende week nog is.
“Vindt u het goed dat Verdonk uit de fractie gezet is?”
“Nee. Uitzetten moet je niet doen, nooit.”
Prachtig commentaar van een VVD-lid tijdens NOVA (op een Wassenaarse partijbijeenkomst in jachtcafé ’t Ruime Sop) getipt door Baron E. Het fragment is te zien alhier vanaf ongeveer 13min25.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Vanochtend kwam Eimert van Middelkoop op de radio met de mededeling dat volgens hem de soldaten in Afghanistan meer waardering verdienen. Om even de situatie te schetsen: Hij deed deze uitspraak bij een kranslegging op een Amerikaanse begraafplaats bij het monument voor de Onbekende Soldaat en zijne Excellentie is in de VS om de verlenging van de missie in Uruzgan te bespreken.
Helaas kwam het bij de journalist niet op om te vragen waaruit dan blijkt dat de Nederlandse soldaten te weinig waardering krijgen. The Dutch approach, of hij nu effectief is of niet, wordt volgens mij wel gewaardeerd en jaagt de neutrale bevolking niet tegen “ons” in het harnas. En bij iedere gesneuvelde soldaat gaat er wel een golf van ontzetting door het land. Ik ben in ieder geval van mening dat wij geen “baby moordenaars” en “voordeurintrappers” naar Afghanistan hebben gestuurd en dat die jongens (ja-ja: en meisjes) de missie waar ze op uitgezonden zijn, goed uitvoeren.
En zo komen we op het punt wat ik wil maken: Zover ik kan nagaan zijn de enige in Nederland die soldaten tekort doen, politici. Zij geven politieke steun aan dubieze invasies en sturen er soldaten heen (Irak) en soms worden ze erop uit gestuurd met te weinig mandaat, onderbewapend en geven geen “back-up” als dat nodig is (Srebrenica).
De woensdagmiddag is op Geencommentaar.nl Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland
Heftige politieke discussies (ook bij Geencommentaar) eindigen vaak met het wanhopig in twijfel trekken van de de breincapaciteiten van de opponent: “Je bent niet goed bij je hoofd”, “Je kan het maar niet begrijpen” etc. Tot voor kort leek er weinig reden om aan te nemen dat de hersenen van diegenen met een afwijkende politieke mening ook echt anders in elkaar zaten. Maar nieuw neuropsychologisch onderzoek werpt daar nu een heel ander licht op. Onderzoeker David Amodio doet onderzoek naar de neurofysiologische oorzaken van menselijke vooroordelen, stereotypering en nu dus ook politieke voorkeur.
Amodio liet 43 Amerikaanse proefpersonen eerst op een tienpuntsschaal aangeven hoe conservatief/liberaal ze zichzelf achten. Vervolgens onderwierp hij ze aan een zogenaamde Go/No-Go test. Bij deze test moeten proefpersonen gezeten voor een beeldscherm zo snel mogelijk een knop indrukken als de letter ‘M’ getoond wordt. Soms wordt de M vervangen door een ‘W’ en dan moet de knop juist niet ingedrukt worden. Omdat de M veel vaker voorkomt dan de W treedt er een gewenning op om op de knop te drukken. Als de W zich dan toch voordeed moeten de hersenen het conflict tussen drukken (gewenning) en niet drukken (nieuwe stimulus) snel oplossen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De vergroving van het taalgebruik in de Tweede Kamer stond deze week in de belangstelling. Geheel in lijn met “ik zeg wat ik denk” wordt alles er tegenwoordig maar uitgefloept. Is het wenselijk en/of haalbaar enige beperkingen aan te brengen in het gebruik van woorden door onze volksvertegenwoordigers?
Waren de Chinese studenten die op het Plein van de Hemelse Vrede hun leven waagden voor vrijheid en democratie, te beschouwen als fanatici? Was Vaclav Havel, die telkens van zijn vrijheid werd beroofd, een fanaticus?
De belachelijke vergelijking die Afshin Ellian, columnist van Elsevier, trekt tussen Ehsan Jami en mensen die geleefd hebben onder druk van een dictatuur geeft precies aan waar de schoen wringt in het hele debat over geloofsafvalligheid. Nog los van de vraag of afvalligheid überhaupt een probleem is (wat nog nooit iemand in cijfers heeft uitgedrukt), is het de vraag wie Jami nu precies aan het bevechten is.
De valse vergelijking van Ellian doet vermoeden dat het comité van ex-moslims de Nederlandse staat aan het bevechten is. Maar iedereen in Nederland is vrij om te geloven of niet geloven wat hij of zij wil. Ellian geeft ook zoveel toe dat het onzin is om de overheid te bevechten, want hij richt zich na zijn vergelijking opeens op moslims:
Het comité vraagt, nee eist tolerantie van moslims: tolerant zijn voor degenen die de islam willen verlaten, tolerant zijn voor homo?s, voor andersdenkenden, voor joden en christenen.
Het komt op mij even absurd over als eisen van iemand dat hij of zij van je houdt. Dat lijkt me niet iets wat je onvoorwaardelijk van iemand kan eisen zonder dat daar een bepaalde wederkerigheid vanuit gaat. Ik eis dat je van me houdt, want anders? Het is natuurlijk wel redelijk om te eisen dat iemand zich aan de (Grond)wet houdt, maar dat mogen we van alle Nederlanders verwachten. Daar hebben we geen steunverklaring voor nodig. Dat vraagt om handhaving van de wet als er zich problemen voordoen. En waar zijn die problemen precies? Jami wordt mijn inziens niet bedreigd omdat hij niet meer moslim is. Hij moet kunnen zeggen wat hij wil, maar geloofsafvalligheid is niet de oorzaak van zijn beschermde status.
Frankrijk lijdt aan een ernstige ziekte. Het is nog niet bekend of het is te genezen, maar verslavend is het in ieder geval wel: Sarkozitis. Vandaar ook dat de Franse media worden opgeroepen om één dag niets te berichten over hun president.
Het is sinds het aantreden van Sarkozy ook wel erg druk geweest. De man was steeds overal op het juiste moment om handen te schudden, vrouwen te zoenen, vrede te stichten en goed te doen. Wie heeft Superman, The A-team of de Terminator nog nodig?
Gisteren in de column van Ephimenco in Trouw bleek dat de Fransen zelfs bij de bosbranden in Griekenland zeiden: bel Sarko. Grapje? Welnee! Cynisme is een humorsoort die de Fransen niet echt kennen. Ze hebben bewondering voor de man die nog zo kort geleden boze gezichten opleverde omdat juist híj als president was gekozen. Terwijl, als je ergens bewondering voor moet hebben is het wel voor het team dat voor zijn publiciteit zorgt.
En dus wordt 30 november een Sarko-vrije dag. Het is maar te hopen dat hij op die dag niets doet wat Echt Belangrijk is. Of net die dag niet onder de tram komt.
Overigens, ik ben er ook wel voor om dagen te introduceren waarop er niets in de Nederlandse media wordt bericht over… ik noem een Jami, een Wilders. Maar ja, dan heb je vast wel weer mensen die het woord demonisering gaan gebruiken. Ach, ik trek zelf wel een dag de stekker uit mijn radio, tv en internet.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Het nieuws dat Rita Verdonk uit de VVD is gezet slaat in als een bom.
Wat zijn de gevolgen? Zoals het er nu naar uit ziet gaat ze zelfstandig verder. Maar volgen er meer?
Om de schok een beetje te verwerken, stellen we het Sargasso Café open. De eerste consumptie is van ons.
Update: De eerste verkiezingsposter is binnen
“De minister moet weten dat het boek het meest haat zaaiende uit de wereldgeschiedenis is. Door de ideologie ervan zijn miljoenen mensen omgekomen. Het is heel bewust verboden.”
Aldus Tweede Kamerlid Sybrand van Haersma Buma. Vrij vertaald kan je dus stellen dat dhr van Haersma Buma de stelling van dhr Wilders steunt. De Koran en de Bijbel, beide boeken die ten grondslag liggen aan een ideologie, hebben mede bijgedragen aan het sterven van miljoenen mensen.
Aan dhr van Haersma Buma is via mail een reactie hierop gevraagd.
,,Er is op schokkende wijze in mijn verleden gewroet”, zegt Wijffels, namens Nederland bestuurder bij de Wereldbank. ,,Bij mij was niets te vinden, maar bij collega-bestuurders van de Wereldbank ontstond consternatie. Er waren heel duidelijke pogingen tot diskwalificatie.” (NederlandsDagblad)
Herman Wijffels beweert vandaag in het Nederlands Dagblad dat ‘derden’ inspanningen hebben gepleegd om uit zijn verleden zaken boven water te halen die hem in een kwaad daglicht zouden kunnen stellen. Dit zou zijn gebeurd toen de voormalig topman van de Rabobank en formateur van het huidige kabinet Balkenende bij de Wereldbank onderzoek deed aan de affaire Wolfowitz. Wijffels is een waardig man die zich niet verlaagt tot openlijke speculaties wie die ‘derden’ wel zouden kunnen wezen. Maar wij weten wel beter: dit waren onmiskenbaar de haviken en aasgieren van de Amerikaanse neocon beweging. Wie anders? Roept u maar!
“Misschien moeten we daar maar eens mee ophouden, met Mein Kampf te verbieden. Laat het vrij verkrijgbaar zijn – en dat zeg ik dan maar als minister van media en literatuur.”
Aldus Minister Plasterk in een interview met het tijdschrift Hollands Diep.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.