Het dak gaat er af in Madagascar. Het eiland in de Indische Oceaan is een democratie, maar dreigt bij voortduring richting dictatuur af te glijden. De ontwikkelingen zijn interessant, omdat veel van wat er gebeurd bijna een parodie lijkt op wat zich zoal in westerse staten voordoet. De presidents- verkiezingen van 2001 zijn een mooi voorbeeld. Een jaar eerder waren de Amerikaanse verkiezingen in het bekende 'recount scandal' geëindigd. De twee kandidaten ontliepen elkaar in Florida maar een paar honderd stemmen, en dus ontstond er onzekerheid over de telling van de stemmen. In december 2001 vonden er verkiezingen plaats in Madagascar, waarbij uitdager Marc Ravalomanana 46% van de stemmen won, hetgeen een tweede ronde noodzakelijk maakte. Ravalomanana toog echter naar het Hooggerechtshof om een hertelling te eisen. De hertelling bracht zijn percentage (in een land met meer inwoners dan Nederland) van 46 naar 51,5 procent van de stemmen. Nu de volgende akte in deze tragikomedie. Verkiezingen zijn in Madagascar een wassen neus, dus een politicus die zich daar nog van probeert te bedienen is een idioot. De populaire burgemeester van hoofdstad Antananarivo, radio-dj Andry Rajoelina, heeft nu, met de volgende verkiezingen pas over twee jaar (Ravalo- manana werd in 2006 herkozen), verklaard dat het volk hem als president wil, en daarom eist hij nu het hoogste ambt gewoon maar op. Het zou toch wat zijn als Job Cohen of Ruud de Wild dat zou proberen, denkt een Nederlander dan. Maar de situatie is ernstig. Het land ligt plat, en bij rellen zijn tientallen doden gevallen. De angst lijkt reëel dat op Madagascar de democratie spoedig definitief zal eindigen, of zelfs dat het land door een burgeroorlog overspoeld zal worden.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
In Newsweek staat een artikel dat wijst op de mogelijkheid dat Afghanistan het Vietnam van Obama wordt. Je moet het natuurlijk zelf lezen, maar hieronder parafraseer ik wat citaten om je interesse te wekken.
“In Afghanistan geldt, net als in Vietnam, bij twijfel, escaleren.”
“In Afghanistan nu is, net als in Vietnam toen, de regering vaker een willekeurige kracht die je moet vrezen dan een welwillende beschermer.”
“Wat heeft het volk van Afghanistan gemerkt van de inspanningen van de coalitie? Zij leefden voor de oorlog in bittere armoede, en leven nu nog steeds in bittere armoede, maar worden nu soms per vergissing gebombardeerd.”
“Er zijn zo’n 37.000 NAVO troepen in Afghanistan, maar zij zijn meer bezorgd met ‘leger bescherming’, oftewel het niet lijden van verliezen, dan het opzoeken en bevechten van de vijand.”
“Holbrooke is een natuurkracht, maar kan nog steeds eindigen zoals Robert ‘Blowtorch Bob’ Komer in Vietnam in de late zestiger jaren; briljant, capabel en te laat.”
“In Afghanistan gaan krijgsheren er gemakkelijk toe over elkaar te bevechten. Een plaatselijk gezegde luidt: Je kunt ze huren, niet kopen. En wie wil een Taliban-soldaat doden als het resulteert in bloedwraak?”
Kolonel Muammar al-Ghadaffi werd afgelopen week voor een jaar gekozen tot voorzitter van de Afrikaanse Unie en besloot meteen maar even door te pakken: gans Afrika moet één regering krijgen volgens een Libisch politiek model en een koning der koningen aan het hoofd die Muammar al-Ghadaffi heet. Dat viel niet helemaal goed bij de andere 52 landen.
Ghadaffi kreeg zelfs een veeg uit de pan van zijn goede vriend Yoweri Museveni, de president van Uganda die hij zelf nog in het zadel heeft geholpen. Of hij voor- taan de mening van de Afrikaanse Unie wil verkondigen in plaats van zijn eigen. Bij wijze van compromis wordt er nu een commissie ingesteld. Sommige commenta- toren vermoeden dat dit een manier is om het plan op de lange baan te schuiven, maar Ghadaffi zelf ziet grote vooruitgang in de strijd tegen de democratie, een desastreuze erfenis van het kolonialisme.
Het tij zit natuurlijk niet mee voor Ghadaffi’s plan. Afrikaanse landen hebben momenteel namelijk eerder de neiging uiteen te vallen (Somalië, Sudan, Congo) dan zich te verenigen. Maar dat komt juist door de democratie, die Afrikanen in de verleiding brengt op tribale partijen te stemmen en elkaar vervolgens langs die lijnen de hersens in te slaan. Allemaal de schuld van het westen, dus terecht dat die Somalische piraten wat aan de indringers proberen te doen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Als constipatie ontspant
probeer dan niet met blote
handen de komende vlaag te
breken laat staan vangen
Als de vraag niet is welke
steen je onder zoekt, als
maar de onderste boven
komt drijven
Dan is vandaag de beurt
aan de kleren morgen
waar om je bleef staan
waarom je bleef staan
waar je bleef staan
omdat je bleef staan
dat je bleef staan
wie handen wast
laat ieder plassen
in glazen
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Na aanslagen in wereldsteden als London, Bali, Madrid en natuurlijk New York is er onder Duitse politici onlangs opgemerkt dat Duitsland volledig buiten schot lijkt te blijven. Klaus Wowereit, burgemeester van Berlijn, heeft in een interview aangegeven ’teleurgesteld te zijn’ in het gebrek aan serieuze aanslagpogingen op zijn stad.
“Begrijp me niet verkeerd,” aldus de burger- vader, “terreur is iets verschrikkelijks, en wij proberen het koste wat het kost te vermijden. Maar toch steekt het. Er is hier nog niets geprobeerd. Nog niets! Berlijn is toch een wereldstad? Een politiek epicentrum? Behalve een wat tegenvallende incident in 2000 hebben we in dit opzicht weinig om trots op te zijn. Nu wil ik niet zeggen dat we op een aanslag hopen, absoluut niet. Maar aan de andere kant zien wij ook het belang van het hebben van een invloedrijk profiel. En dit zegt toch iets over ons.”
‘Wowi’, zoals de eerste burger van de wereldstad ook wel liefkozend genoemd wordt, ziet naast de bekende nadelen een aantal potentiële voordelen. “Iedereen weet dat Berlijn financieel niet al te lekker draait. En je staat verbaasd hoeveel middelen er ineens vrijkomen als je alleen al een terreurdreiging hebt.”
Crosspost: Het nu volgende stuk van Steeph verschijnt simultaan op Sargasso en GeenCommentaar.
Het land in rep en roer! PvdA heeft eindelijk een integratienota waarmee ze lijken te breken met de softe, tolerante houding van de laatste twintig jaar. Andere partijen waren hun al voorgegaan in de ‘omslag’, mede gedreven door het succes van wat meer uitgesproken politici op rechts. Dus nu gaat iedereen zich verheugen op de mogelijkheid het probleem van de integratie nu eens werkelijk aan te pakken. Jammer alleen dat dit komende debat waarschijnlijk al achterhaald is voor ze straks goed en wel vruchten begint af te werpen. Over een jaar interesseert het helemaal niemand meer hoeveel nieuwkomers een inbur- geringscursus hebben gedaan of hoeveel woordjes een derde generatie allochtoon toch minimaal moet beheersen voor groep 5 van de basisschool. Over een jaar is men bezig om een opstand te onderdrukken die men nu al aan kan zien komen. Maar waarom gaat die opstand er dan komen? Het antwoord is in de basis eenvoudig: De kredietcrisis. Maar om het goed te duiden moeten we ook kijken naar de recente geschiedenis.
Eerst maar eens de relevante ontwikkelingen de komende tijd schetsen om uit te leggen waar het pijn gaat doen. De kredietcrisis begint er stevig in te hakken. Een van de belangrijkste effecten is die op de werkgelegenheid. Bedrijven grijpen snel het wapen van ontslag om de kosten te reduceren. In diverse landen is de stijging al stevig ingezet. In Nederland komt het wat langzaam op gang. Maar omdat wij voor een stevig deel weer afhankelijk zijn van het buitenland voor onze export en handel, is het niet onwaarschijnlijk dat ook wij over een jaar minimaal 50% meer werklozen zullen hebben, als het geen verdubbeling wordt.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“We moeten blijven concurreren, dus zorgen dat Schiphol stevig doorgroeit.”
Minister Camiel Eurlings geeft aan in welk een spagaat Neder- land zit betreffende Schiphol. Schiphol moet groeien, maar ook weer niet gezien de overlast. Nu de luchthaven minder vluchten te verwerken krijgt moet er “iets” gedaan worden. Over twee maanden weten we meer, en ook de vliegtax is niet heilig.
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukken zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Eddy Bonte.[/i]
In de Vlaamse pers wist Michaël Freilich, hoofdredacteur van het blad ‘Joods Actueel’, te vertellen dat veel protest tegen het optreden van Israël in Gaza blijk geeft van ‘selectieve verontwaardiging’. Dat begrip klinkt lekker in een demago- gisch stukje, maar is verder even onbruikbaar als ‘disproportioneel geweld’. Het helpt de discussie dus geen meter verder.
Wanneer iemand als Freilich beweert dat de verontwaardiging van sommige per- sonen en groepen over Israël in Gaza selectief is, dan wordt hiermee aangegeven dat deze personen en groepen ook verontwaardigd dienen te zijn (of hadden moeten zijn) over andere toestanden. En dat dus niet zijn of geweest zijn. Freilich verwijst naar het NAVO-optreden in Kosovo en vraagt zich af waarom ‘men’ dààrover niet verontwaardigd heeft gedaan?* Hierdoor wordt gesuggereerd dat die andere toestanden vergelijkbaar zijn, dermate vergelijkbaar dat het niet correct is ze buiten bedschouwing te laten. Freilich e.a. insisteren op het ‘com- paratieve’, maar deze (veronderstelde) vergelijkbaarheid is nu precies de zwakke plek van het argument ‘selectieve verontwaardiging’.
Geen conclusie mogelijk
Want hoe luidt Freilichs conclusie nu eigenlijk? Blijkt uit de vergelijking dat de selectieve verontwaardiging over Israël in Gaza onterecht is en Israël vrijuit gaat? In dat geval zou men beter niet van selectieve verontwaardiging spreken, maar argumenteren dat de aanklagers van Israël ten gronde fout zijn, punt. Of leert de vergelijking ons dat Israël in Gaza even afkeurenswaardig is als de NAVO in Kosovo? Anders gezegd: dat de selectieve verontwaardiging over Israël in Gaza alléén onterecht is, omdat wel méér vergelijkbare toestanden bestaan waarover men zich beter evenzeer verontwaardigd zou tonen? Kortom, dat de verontwaardiging over Israël misschien een proces op gang kan trekken dat nog wel meer inter- venties veroordeelt?
“Is er echt iemand die serieus denkt dat deze mensen, die allemaal een carriere achter zich hebben en een goede reputatie te verliezen, is er echt iemand die denkt dat zij zich zouden lenen voor vriendjespolitiek?” (minister van Financiën Wouter Bos op z’n blog Bosblog).
Wouter Bos steunt Balkenende en zijn commissie-Davids door en door. Sterker: hij prijst de minister-president voor zijn genereuze houding tegenover de PvdA in het Irak-debat. Lees verder hier hoe Bos denkt over parlementaire enquêtes.
Zou hij dan toch achter de schermen gepiepeld worden door JPB? Of is het: door JPB’s broer, de geheimzinnige Roland van dat geheimzinnige bedrijf Tenaris?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.