Martijn Dekker doet als promovendus onderzoek naar datgene wat mensen in conflictgebieden doen om hun eigen veiligheid te verbeteren. Hij reiste hiertoe af naar de Gazastrook, maar door de oorlog is hij gestrand in Jeruzalem. Vandaag deel drie van zijn belevingen, eerder al te lezen op zijn VU-blog. De signalen begonnen vorige week steeds sterker in de goede richting te wijzen, maar toch veroorzaakte de doortastendheid en snelheid waarmee Israël unilateraal een staakt-het-vuren afkondigde een lichte schok. De mededeling van Hamas dat zij zich er niks van aan zouden trekken, zorgde er echter meteen weer voor dat een gevoel van gelatenheid zich meester van me maakte. Maar toen Hamas een dag later alsnog ook een unilaterale wapenstilstand afkondigde, begon ik er zowaar in te geloven dat er echt veranderingen aan zaten te komen. Het wordt rustiger Vanmorgen, na een telefoontje met Ali in Gaza, kreeg het positivisme pas eindelijk een beetje de overhand. Hij vertelde me dat het een rustige nacht was geweest, stiller nog dan die daarvoor, en hij had zowaar weer in zijn eigen slaapkamer geslapen. Toen ik hem vroeg of hij al beweging zag komen in de Israëlische linies, zei hij dat ze zelfs al helemaal weg waren. Het leger heeft zich inmiddels teruggetrokken tot de grensgebieden, zo'n 200 a 300 meter van de grens met Israël. Ali verwachtte dat als het rustig zou blijven, het grootste deel van de troepen de komende drie dagen compleet uit Gaza wordt teruggetrokken, in lijn met wat premier Olmert beloofd heeft.
“Er zijn absoluut slordigheden begaan, ook door de burgemeester, maar ik denk dat de zaken nog wel zijn op te lossen.”
Burgemeester en Wethouders in Den Helder zijn nog niet uitgepraat volgens de Commissaris van de Koningin in Noord-Holland.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“U moet naar mij luisteren.”
Opmerkelijke woorden uit de mond van Balkenende, onze premier. Blijkbaar is zijn mening belangrijker dan die van de andere ministers.
Maar is dat ook zo? Als ik naar de functieomschrijving van de premier kijk, dan zie ik toch echt staan:
“De minister-president, ook wel premier, is voorzitter van de ministerraad. Hij coördineert in die functie het regeringsbeleid. Hoewel hij als ‘primus inter pares’ formeel geen bijzondere macht heeft, heeft hij als ‘gezicht’ van de regering […] een bijzondere positie.”
Daar staat toch heel duidelijk “eerste onder gelijken”, dus nee, we hoeven helemaal niet naar hem te luisteren. Theoretisch zijn de woorden van de premier even belangrijk als de woorden van de minister van Defensie. Wat uiteraard wél een taak van de premier is, is het gezicht van de regering naar buiten zijn. En als een minister voor zijn beurt praat omdat de ministerraad er nog niet uit is, dan mag hij daar best wat van zeggen.
Maar niet met de woorden “U moet naar mij luisteren”. Daarmee eigent onze premier zich presidentiële status toe. En de laatste keer dat ik keek hadden we die niet. Op het moment dat we die willen, dan hoort hij het wel en mag hij een gooi wagen in die verkiezingen.
Op een stapel van drie biljoen dollar
kan je soms God zien en aan hem vragen
of een miljoen lijken onder elkaar
met de beste bedoeling begraven
in hun kisten van aanvaardbaar gevaar
beneden de vierhonderd graden halen
Of de grond brandt tot de lippen, die staat
de hand erin heeft of het water meer
laat zien. – Of soms een duistere straat
slechts bestaat zodat ik weer eens een keer
word geconfronteerd met wat ik nalaat.
Kon ik misschien beter een ander bellen
Of wordt geen precedent echt geschapen
als mijn stemmen tot vijf kunnen tellen
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Op basis van de antwoorden zullen we kijken wat wij nodig vinden. En als een van de coalitiepartners behoefte heeft te overleggen, doen wij dat.”
Aldus het CDA-kamerlid Haverkamp. De partij wacht op de antwoorden op de kamervragen over Irak, maar houdt de opties open voor een onderzoek naar de Nederlandse oorlogsdeelname. Gaat het onderzoek er komen?
Nu in Amerika met de verkiezing van Barack Obama het onmogelijke is gebeurd, kunnen we misschien in Nederland ook wat avontuurlijker worden wat betreft de premierskeuze. Het zou een goed idee kunnen zijn om, als Nederland zijnde, het eerste land in de EU te worden met een islamitische premier. Het heeft, los van het feit dat we hiermee als land onze progressieve credentials waar zouden maken, twee belangrijke voordelen.
In de eerste plaats zou alleen een islamitische premier de autoriteit hebben om echte vooruitgang te boeken bij de integratieproblematiek in Nederland. Ten tweede zou Nederland eindelijk in de wereldpolitiek enig gewicht in de schaal gaan leggen. Elke keer dat er frictie ontstaat tussen het Westen en de moslim-wereld (en dat zal denkelijk nog vaak het geval zijn) heeft de islamitische Nederlandse premier plotseling een belangrijke bemiddelende rol te vervullen.
De vraag is (zonder in dit stadium te speculeren over de precieze identiteit van de politicus of politica in kwestie) echter hoe de verkiezing van Neerlands’ eerste moslim-premier te realiseren. Electoraal hoeft het geen onoverkomelijke kwestie te zijn. Natuurlijk zijn er Nederlanders die onder geen beding op een moslim zouden stemmen, maar deze groep wordt op het moment vertegenwoordigd door ToN en de PVV, en lijkt dus niet in staat te zijn om de vorming van een regering te blokkeren.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Simon van Canards.nl, waar het stuk eerder verscheen.
Inauguration Day is nog drie nachtjes slapen. Dinsdag 20 januari 2009 zal de dag zijn dat we George W. Bush kunnen uitzwaaien. Dat lucht zelfs veel Amerikanen op; Bush wordt door 40% van de bevolking gewaardeerd (bijna 34% is het eens met het beleid van Bush). Laura Bush vertrekt met een dubbel zo hoge waardering van de Amerikanen, 76% van de Amerikanen mag de-vrouw-van wel. Daarmee doet ze het aanzienlijk beter dan Hillary Clinton (67%), maar moet ze haar schoonmoeder Barbara Bush (85%) voor zich dulden.
Peilbureau Gallup peilt sinds 1993 de waarderingen van de Amerikanen voor hun presidentsvrouwen. De peiling wordt uitgevoerd in opdracht van USA Today. De populariteit van Laura Bush hoort bij de manier waarop ze haar rol als First Lady vervult. Ze zwaait vooral en zal daarom niet veel kritiek te verduren krijgen. Hillary Clinton stak wel haar nek uit. Ze maakte zich hard voor de hervormingen van de gezondheidszorg in de VS. Daarmee heeft ze zich niet favorable gemaakt, het maakte haar niet populairder, vooral omdat de hervormingen niet echt een succes werden (tussentijdse verkiezingen gaven de Republikeinen voor het eerst in 40 jaar een meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden).
De rol van de First Lady is louter ceremonieel. Ze krijgt geen geld, geen macht. De First Lady is gastvrouw van het Witte Huis. Het hoeft niet perse de echtgenoot van de president te zijn. Als de president weduwenaar is, vrijgezel of als zijn vrouw de rol van gastvrouw niet kan vervullen, kan een vriendin (nee, niet Miss Lewinsky) of familielid van de president de plek overnemen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Vandaag plaatsen we een eerste gastbijdrage van Hoite Vellema, oud-student Internationale Betrekkingen aan de UvA.
Volgende week dinsdag treedt Barack Obama aan als commander-in-chief van de Verenigde Staten. Direct na zijn aantreden staat hij voor een aantal dringende beslissingen over met elkaar samenhangende kwesties in het Midden-Oosten. Obama krijgt te maken met Irak, waar zich een overbelast Amerikaans leger bevindt, met Iran dat waarschijnlijk zeer binnenkort nucleaire capaciteit kan verkrijgen, met zwakke regeringen in Libanon en de Palestijnse gebieden (die bedreigd worden door militante islamitische groeperingen), met een geëscaleerd Israël-Palestina conflict en met het eigen verlies van geloofwaardigheid in de regio, door jaren van falen en wanbeleid.
Al deze kwesties vergen Obama’s onmiddellijke aandacht. En hoewel ze apart aangepakt moeten worden, beïnvloeden ze elkaar direct en indirect.
Allereerst moet Obama een echte dialoog met Iran aangaan, waarbij het voorwaarde is dat Iran zijn verrijkingsprogramma tijdelijk stopzet. Als Iran hiertoe bereid is dan kunnen de VN-sancties worden opgeheven en anders verscherpt. Een genormaliseerde relatie met het Westen en nieuwe economische stimuli zijn de andere bargaining chips tijdens de onderhandelingen. Ook de militaire optie mag niet van tafel, maar mag alleen gebruikt worden als laatste redmiddel. De kosten zijn te hoog en de risico’s te groot. Koste wat kost moet wel voorkomen worden dat Iran in de huidige machtsbalans de beschikking over kernwapens krijgt.
Binnenlands Bestuur bracht deze week het jaaroverzicht van de gevallen wethouders. Altijd weer interessante kost. Wat het tijdschrift niet doet, is een correctie maken voor partij-omvang. Dat hebben wij dus maar voor u gedaan, door deze cijfers van de VNG (pdf-alert) ernaast te leggen. Aan 2008 begonnen 1534 wethouders, als volgt verdeeld over de partijen:
Uit de cijfers van Binnenlands Bestuur valt op te maken hoeveel wethouders vertrokken en hoeveel vielen. De laatste categorie bevat alleen degenen die met een politiek conflict opstapten, de eerste groep omvat ook wethouders die burgemeester werden, met pensioen gingen of een andere niet-politieke reden hadden om de pijp aan Maarten te geven.
Uit de grafieken blijkt vooral hoe conflictmijdend CDA-wethouders zijn. Als ze vertrekken heeft dat relatief vaker niet-politieke redenen dan bij andere partijen. Het plaatje wordt nog gunstiger voor het CDA bij correctie voor het aantal geleverde wethouders:
Het CDA levert op de PvdA na percentueel de meeste wethouders, maar er worden het minste weggestuurd – met uitzondering van SP’ers, die in 2008 allemaal op het pluche bleven zitten. Kortom, wie rust en stabiliteit in zijn wethoudersbestand wil, kieze een CDA’er. Al kun je er natuurlijk ook andere theorieën op na houden, waarom juist deze partij blijvertjes levert.
“Politici die zich daarvan niet distantiëren, maken zich de leuzen eigen.”
Volgens Bram Mozkowicz liggen er vandaag honderd aangiften tegen de SP-kamerleden Harry van Bommel en Sadet Karabulut bij de politie wegens het aanzetten tot haat, discriminatie en geweld.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Vandaag plaatsen we een eerste gastbijdrage van Ari Bragg
Van Bommel begint de brekebeen van de SP te worden. Hij en de SP tekenen voor de eerste grote politieke mediahype van dit jaar. Zijn bijdrage aan een demonstratie tegen Israël (“intifada, intifada, Palestina vrij”) is in twee filmpjes te zien op Youtube. Meer dan 140.000 mensen hebben de moeite genomen om die te bekijken en de filmpjes zijn eindeloos herhaald in diverse tv-programma’s.
Een rel dus die maar niet weggaat en die woensdag extra voeding kreeg in Pauw & Witteman. Advocaat Bram Moszkowicz kondigde aan een aanklacht tegen Van Bommel in te gaan dienen, omdat er in de betreffende demo ook “Joden aan het gas” werd geroepen. Gisteren zat Harry zelf bij P en W en bleef daar ontkennen, dat hij die gescandeerde woorden had gehoord. Al eerder was ‘dirty Harry’ in opspraak over het lastig vallen van een ambassademedewerkster in Jordanië.
Van Bommel is hierdoor een probleem voor de SP geworden. Zijn optreden doet afbreuk aan het zuivere imago van de partij. De SP is voor veel mensen namelijk de partij van ‘geen woorden, maar daden’; duidelijk, anti-Haags en linkser dan de PvdA. Dat imago staat onder druk sinds de verkiezingen van november 2006. Het wordt de partij kwalijk genomen dat ze geen poging wilde doen om in de regering te komen en er waren relletjes op lokaal, provinciaal en landelijk niveau…