Shakespeare voor peuters?

Naar aanleiding van de recente familiedrama’s roept de Tweede Kamer de pers op terughoudend te zijn met de berichtgeving over deze gebeurtenissen.

De reden? Het vermeende kopieergedrag van mensen. Stel, je bent depressief en zoekt een goede manier om er een eind aan te maken. Geen nood, want een beetje suïcidaal doet inpiratie op bij de media. Je kijkt het nieuws of slaat een krant open en opeens weet je het, je wordt voor-de-treinspringer. Bij voorkeur met je kroost in de hand. Of je slacht je hele familie af voordat je er zelf een eind aan (probeert) te maken.

Diverse belangrijke mediamensen zijn het eens met dit voorstel, of zeggen zich er al aan te houden.

Maar in hoeverre werkt dit door op andere vlakken? De laatste dagen zijn er opeens opvallend veel steekpartijen op scholen (nog meer). Duidelijk kopieergedrag? Moeten we dus ook deze gebeurtenissen maar minder melden, om de incidentele gekke jongere die het nieuws ziet en denkt: “cool, ik wil ook op het nieuws” niet te provoceren?

En moeten we dan ook maar stoppen met het melden van geslaagde overvallen? Het zou maar eens mensen op een idee kunnen brengen…

En het internet, dat is natuurlijk helemaal een broeinest van slechte ideeën. Afsluiten die hap!

Ik heb niets tegen de ombudsman. Brenninkmeijer is vast een aardige vent, de burger heeft en klankbord en het instituut creëert werkgelegenheid voor menig sociaal wetenschapper. Wie het jaarverslag over 2006 van de Nationale ombudsman gelezen heeft, kan zich namelijk niet aan de indruk onttrekken dat het geschreven is door overwegend sociale wetenschappers. Niemand, op sociologen, bestuurskundigen en politicologen na, kan een jaarverslag met dergelijk quasi-intellectueel proza vullen en het vervolgens zonder schaamte publiceren. Zo is de ?Burger: ongedeeld, [en] één persoon?. Nee, echt? Ik zag mezelf namelijk al langer zo – als een ongedeeld persoon welteverstaan. Wellicht is werken bij de ombudsman nogal verwarrend en zijn de medewerkers zich na jaren van trouwe dienst als groep gaan identificeren met één man, de ombudsman. Een statement als de burger als ?één ongedeeld persoon? klinkt uit hun mond dan opeens ook niet zo vreemd meer.

Maar waar moet ik heen als ik wil klagen over de Nationale ombudsman? Bij wie moet ik zijn? Werkt er een ombudsman bij de Nationale ombudsman waar ik mijn verhaal kwijt kan? En ik heb wat te klagen. Het jaarverslag over 2006 dat gisteren gepubliceerd is, is namelijk van een dusdanig niveau dat een inleidend college in de politieke wetenschappen op zijn plaats lijkt. Bij dezen.

44 procent van de jongeren wil emigreren. Althans volgens Interview/NSS. Zij deden een onderzoek in opdracht van Visie21, een organisatie die vindt dat het anders moet met Nederland.

Wat een verschrikkelijke onzin, dit onderzoek. 44 procent? Wat was de vraagstelling? Geen idee, want ik kan nog niets vinden op de sites van Interview/NSS en Visie21, maar ik denk dat er nogal een grote mate van interpretatie aan te pas is gekomen.
Natuurlijk vinden jongeren het buitenland interessant, dat vond ik toen ik tot de doelgroep kon worden gerekend ook, en ook nu nog heeft het buitenland een flinke aantrekkingskracht op me.

Maar de titel van het persbericht suggereert meer. Het suggereert dat een groot deel van de Nederlandse jeugd weg wil uit Nederland omdat het hier zo slecht is; er moet dus iets gebeuren (hey, is dat niet toevallig het doel van Visie21?).

Iets verder lees ik al dat 60% van de jongeren trots zijn op Nederland. Hm, gek. 44% wil emigreren, 60% is trots op Nederland. Slechts 10% schaamt zich voor Nederland.

Dingen die moeten worden verbeterd zijn ‘criminaliteit’ en ‘milieu’. Goh, verrassend. Het eerste punt komt altijd uit de bus als de vraag is “Wat kan er beter in Nederland”, aan wie je het ook vraagt, terwijl de criminaliteit al jaren daalt. Het tweede punt is traditioneel een jongerenpunt en nu extra actueel is met alle media-aandacht van de laatste tijd.