Politiek maakt zich druk om onze privacy
Ik zie u al opveren naar aanleiding van deze kop! Wordt de identificatieplicht afgeschaft? Komt het Electronisch Kinderdossier er toch niet? Worden al onze gegevens niet alvast doorgegeven aan de VS als we daarheen op vakantie gegaan? Kan de regering niet meer nagaan welke boeken we lenen in de bibliotheek? Wordt er geen database meer aangelegd van hangjongeren?
Nee, niets van dat alles. Staatssecretaris Heemskerk van Economische Zaken verlost ons van de telefoonterreur! Vanaf begin volgend jaar wordt het voor callcenters verplicht om een database te raadplegen waarin staat of mensen gediend zijn van telefoontjes of niet.
Waarom hier opeens zo bezorgd om onze privacy? Nou, uit onderzoek blijkt dat 90 procent van de consumenten ongewenste telefoontjes beschouwt als een hinderlijke inbreuk op hun privacy.
Ah, hinderlijk! En daar moet dus wél wat aan gedaan worden. Al het andere hindert niet, dus is niet erg. Maar dat is natuurlijk logisch…
Dat de regering Bush er nog steeds niet voor terugschrikt om politieke tegenstanders aan te vallen en daarbij patriottisme als stok om mee te slaan gebruikt
Onze moraalridder en
´Ik kan beslissingen van het bestuur niet in mijn eentje overrulen.´ Aldus een licht teleurgesteld klinkende Jan Marijnissen eerder deze week in Nova. De fractievoorzitter van de Socialistische Partij in de Tweede Kamer én de SP-partijvoorzitter bakte ze nog bruiner door te stellen dat de SP de meest democratische partij van Nederland is.
8 jaar zitten ze inmiddels vast, die ene Palestijnse arts en de vijf Bulgaarse verpleegsters. Gisteren kregen ze te horen dat ze toch
Afgelopen weekeinde heeft u hier in de serie
Van de journalistieke geweldenaar
Rouvoet kwam met het onzalige plan van elk kind
Het werd gisteren enigszins overschaduwd door zijn oproep om het dragen van boerka’s verplicht te stellen, maar ook over zijn
In Europa voelde ik me een Nederlander. Ik stoorde me aan dronken Engelsen, chauvinistische Fransen, uitsluitend Duitssprekende Duitsers, Italianen die aan mijn vriendin zaten en teveel Polen in een te kleine auto. Het gevoel een Nederlander te zijn in zomaar een continent, het toeval wil Europa, bleef. Totdat ik naar Amerika vertrok om daar vier maanden stukjes te schrijven. Na een tijdje ontstond een raar bewustzijn, een vreemde gewaarwording, die tegelijk vertrouwd aanvoelde. In het everything bigger Amerika liep ik rond.., als een Europeaan.
Het leek even goed te gaan. Rutte had zijn padvinderskleding uitgedaan en