Af en toe filosofeer ik wel eens over het beginnen van een nieuwe politieke partij. Het onderwerp komt hier ook wel eens voorbij. De grootste uitdaging zit in het formuleren van een een beginselprogramma. Daar hoort een filosofie achter te zitten waar de basisbeginselen uit volgen. Maar naast een door een filosofie ingegeven beginselprogramma zal er ook een reeks uitgangspunten geformuleerd moeten worden die veel meer te maken hebben met hoe je nou met een staat omgaat. Tijdens de recente begrotingscyclus vroeg ik me ineens af of partijen eigenlijk wel een principieel punt hadden bij het opstellen van begrotingen. Dat blijkt tegen te vallen. Wel wordt er af en toe in verkiezingsprogramma's iets over geroepen, maar verder gaat het voornamelijk over lastenverlichting of belastingen. Terwijl ik er toch voor zou kiezen een heel duidelijk uitgangspunt hierin te kiezen. Bijvoorbeeld als volgt geformuleerd: Een overheid mag nooit meer uitgeven dan zij ontvangt (per jaar).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Geen verrassing natuurlijk, geheel in de traditie van het CDA. Ook al hadden ze nog in hun verkiezingsprogramma de volgende zin opgenomen: “De afspraken met noord-Nederland over economische structuurversterking door een snelle Zuiderzeelijn-spoorverbinding dienen te worden nagekomen (inclusief de toegezegde rijksbijdrage van 2,7 miljard)“. Maar uiteraard met een voorbehoud er achter.
Waarom zou je ook een spoorlijn aanleggen? Daar maak je immers veel minder bedrijven gelukkig mee dan met bredere snelwegen. Welke directeur wil er nou in de trein zitten vanuit zijn tweede huisje in Friesland?
Een Nederlandse Tweede Kamerdelegatie was op bezoek in Guantanamo Bay. Veel aandacht in de media gaat uit naar het verzoek van de Amerikanen om gedetineerden uit Guantanamo die niet langer een “bedreiging” vormen maar die ook niet terug kunnen naar hun eigen land op te vangen in landen in Europa. En natuurlijk veel aandacht voor de uitspraak van Wilders dat Nederland best een eigen Guantanamo kan gebruiken.
Maar de uitspraak van democratisch congreslid Tom Lantos, voorzitter van de commissie voor Buitenlandse Zaken, in gesprek met de kamerleden is veel opzienbarender:
Europe was not as outraged by Auschwitz as by Guantanamo Bay.
…
You have to help us, because if it was not for us you would now be a province of Nazi Germany,
Hierop viel het gesprek dood.
Het congreslid is overigens niet tegen Guantanamo Bay, maar wel voor betere juridische regels.
Maar dat maakt de uitspraak er niet minder vreemd om. Vraagt hij nou in verkapte bewoordingen dat de VS zijn eigen Auschwitz heeft en dat Europa de VS moet binnenvallen om te voorkomen dat het dezelfde weg gaat bewandelen als Nazi-Duitsland nu alweer zeventig jaar geleden? I’m lost.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op Sargasso is ook plaats voor gastbijdragen. Hier een korte, actuele gastbijdrage van vaste reaguurder De Kaasploeg.
Dat nieuws subjectief is wisten we al. Dat u wordt bedonderd met de berichtgeving uit het Midden-Oosten en andere dictaturen is ons fijntjes uitgelegd door Joris Luyendijk. Maar dat het bij binnenlandse berichtgeving niet anders is, viel mij vanmiddag ineens op in de berichtgeving omtrent de kosten van de pardonregeling.
Nebahat Albayrak, staatsecretaris van Justitie presenteert een rapport met daarin wat cijfermateriaal omtrent het generaal pardon. Haar conclusie: het kost minimaal 329 miljoen euro, maar levert ook een besparing op van enkele honderden miljoenen.
Kopt het ANP: Pardonregeling kost 329 miljoen. Binnen de kortst mogelijke tijd roepen de Wildersen en de Verdonks van deze wereld dat het bedrag schandalig hoog is, dat het ten koste gaat van de lelieblanke überhollanders. Dat geld kunnen ze ook in de zorg pompen, dat werk. Over de besparingen hoor je niemand en dat een heleboel van die mensen gewoon een baan gaan hebben, belasting betalen en zodoende een
bijdrage aan zowel economie als staatsfinanciering wordt kennelijk niet doorberekend. Wie kopt er “Pardonregeling levert honderden miljoenen op“?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Vorige week vielen twee zeer verschillende zienswijzen op het politieke spel in de media op. De eerste was de door Rita Verdonk aangehangen “Recht door zee” benadering. Niet gekleurd door partijpolitiek een standpunt bepalen op basis van door burgers aangedragen zaken en daar dan keihard op sturen. De tweede was de door Wouter Bos beschreven Compromissen aanpak. Een beschrijving van de noodzaak om tot elkaar te komen middels compromissen om zo een deel van de doelen waar een partij voor staat te kunnen bereiken.
Deze laatste benadering schijnt niet meer bij deze tijd te horen.
Maar beide aanpakken worden momenteel nog wel gehanteerd in de politieke arena. Hoe kunnen we nou bepalen welke aanpak het beste is?
Soms helpt het een beetje als je de wereld wat simpeler weergeeft dan hij in werkelijkheid is. Daartoe aangezet door een artikel waarin de game-theorie achter Mutual Assured Destruction (MAD) wordt toegepast op de huidige economische schuldenproblematiek, heb ik een poging gedaan deze twee opties tegen elkaar af te zetten.
In het plaatje hierboven zie je het resultaat. Laat ik dat wat nader toelichten.
We verengen het speelveld tot twee politieke partij, partij A en partij B.
Beide partijen hebben de keuze om voor ene aanpak (Recht door zee, bij je standpunt blijven) of de andere aanpak (compromissen sluiten) te kiezen. Maar beide partijen weten niet van te voren wat de ander kiest en beide partijen wisselen niet van keuze.
Dan krijg je dus vier mogelijke spelvarianten. Rechtsboven zie je bijvoorbeeld de optie dat partij A gaat voor compromissen sluiten terwijl partij B gaat voor de recht door zee benadering. In dat vlak zie je dan de consequenties voor beide partijen weergegeven. Een recht door zee benadering levert in het huidige tijdsgewricht meer zetels op (groene pijl omhoog) bij de volgende verkiezingen, versus een compromissen benadering. Bovendien levert het ook een beter resultaat in lijn met de idealen (of standpunten). De grote verliezer in dat geval is dus partij A die zowel zetels verliest (rode pijl omlaag) bij de volgende verkiezingen als verder van haar doel is afgekomen.
In sommige gevallen is het resultaat neutraal (een vierkant grijs blokje). Speciale aandacht verdient het kwadrant linksboven waarin beide partijen voor de recht door zee benadering kiezen. Hierbij gaan we er vanuit dat beide wel een ander standpunt hebben (anders had je geen twee verschillende partijen gehad). Door de benadering komt het niet tot een besluit. Qua zetels maakt het niet veel uit, beide partijen komen even stoer over. Maar het resultaat voor het land is wel slecht. Geen besluit nemen betekent de zaak aan de entropie overlaten. De aanname is dat dit uiteindelijk voor iedereen minder goed uitpakt.
Sommigen noemen het ongewenst uitstel naar een duurzame samenleving, anderen zien het als een onmisbare oplossing. Het gaat over het opslaan van CO2 onder de grond wat anders in de atmosfeer zou belanden. De Nederlandse overheid heeft in ieder geval besloten ervoor te gaan, voor “schoon” fossiel. Er zal 30 miljoen euro gestoken worden in drie proefprojecten: 1) ZEPP Drachten, waar CO2 opgeslagen zal worden in een aardgasveld bij Akkrum, afkomstig uit een elektriciteitscentrale die draait op aargas. Bijkomend voordeel, er kan meer aardgas worden gewonnen uit het veld dankzij de CO2 injectie. 2) Enecogen Cryogen, waar CO2 uit een 840 megawatt te bouwen gascentrale wordt afgekoeld en opgeslagen. 3) Buggenum CO2 waar de kleine bestaande 253 megawatt vergassingscentrale voor steenkool omgebouwd wordt om de CO2 die vrijkomt op te slaan. Zie voor dit laatste project bij Buggenum ook het rapportje van ECN.
Wat betekent dit nou voor het klimaatprobleem? Dat als deze en opvolgende proeven succesvol zijn, we tegen een flink hogere elektriciteitsprijs nog een tijd door kunnen gaan met het verstoken van kolen (en gas.), zolang voorradig. De wenselijkheid hiervan wordt door meerdere regeringen onderkend, niet verwonderlijk ook de Amerikaanse. Zij is van plan om de komende tien jaar 197 miljoen dollar te steken in eveneens drie projecten voor het afvangen en opslaan van CO2 onder de grond. “The three projects – Plains Carbon Dioxide Reduction Partnership; Southeast Regional Carbon Sequestration Partnership; and Southwest Regional Partnership for Carbon Sequestration – will conduct large volume tests for the storage of one million or more tons of carbon dioxide (CO2) in deep saline reservoirs. These projects will double the number of large-volume carbon storage demonstrations in operation worldwide.”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het idee dat rechters licht zouden straffen, klopt niet met de feiten. Uit internationaal vergelijkend onderzoek blijkt dat Nederland binnen Europa tot de gemiddeld strenger straffende landen behoort. De suggestie dat rechters het strafrechtelijk verleden van verdachten niet meewegen in een nieuwe strafzaak, is niet juist.
De Raad voor de Rechtspraak neemt afstand van de vingerwijzingen in Amsterdam als zouden rechters het “tuig” te licht straffen. De klassieke roep om zwaardere straffen na een incident is bekend. Zou het in dit geval helpen? Of is het financieel straffen van de ouders een betere optie?
