Wij hebben u hier vaak gewaarschuwd voor een gestaag stijgende olieprijs. En u moet toegeven daarover zat u flink in uw piepzak, toch?! Daarom is het niet meer dan billijk om nu de olieprijs weer rap daalt u hiervan op deze webstek óók te verwittigen. Eerlijk is eerlijk. Want dalen dat doet ie! In een paar weken van een recordhoogte van 78,40 dollar in juli naar een comfortabel lage 65,57 dollar. Dat is bijna 13 dollar minder en dat is weer zelfs iets minder in euro's. De prijs begon te dalen na het bestand in het Midden-Oosten. De grote voorraden en het milde orkaanseizoen tot nu toe in de Golf-regio spelen ook een rol. (NOS). OPEC is zo sportief om voorlopig de productie van 28 miljoen vaten per dag op peil te houden zodat de olieprijs lekker laag blijft. Dit tempo wordt al een jaar aangehouden en is de hoogste productie in een kwart eeuw tijd. De verwachting is wel dat er ruimte wordt ingelast voor een extra top voor december, mocht de olieprijs harder dan verwacht dalen. Vooralsnog wordt echter het einde van het orkaanseizoen in Amerika afgewacht. (FinancieleDagblad). Lekker blij, peakoil alweer voorbij, of toch niet...?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Inmiddels hebben alle grote politieke partijen hun verkiezingsprogramma´s gepresenteerd. Welke visie hebben zij op ontwikkelingssamenwerking en de armoede-problematiek? Over het algemeen wordt gekozen voor een technocratische insteek: een beetje meer geld via de overheden, wat minder via de UN. Beleidsvernieuwing lijkt nodig, ook bij de ´progressieve´ partijen als GroenLinks en de PvdA en zeker bij de SP die er maar helemaal geen mening over heeft.
Armoedeproblematiek is complex. En juist in het continent met de hardnekkigste problemen, Afrika, bestaan grote obstakels voor bestrijding van de armoede. Centraal element van ontwikkelingssamenwerkingsbeleid in veel donorlanden is steun aan de nationale overheden in Afrikaanse landen. Dit zou betere condities moeten creëren voor economische en sociale ontwikkeling, voor de grote massa van boeren en arbeiders. Er is daarbij een trend naar meer samenhang en effectiviteit door het ontmoedigen van ´projecten´. In plaats daarvan komt begrotingssteun, gekoppeld aan een politieke dialoog over beleid en beleidsuitvoering. Op het eerste gezicht lijkt dat allemaal erg verstandig. Maar het beleid blijkt op een aantal punten contraproductief.
Als het aantal ambtenaren in Nederland met 15% wordt teruggebracht, kan met de vrijgenomen middelen de helft van de gezondheidszorg worden betaald dat stelt Wereldbank econoom Caralee McLiesh vandaag in Het Financieele Dagblad. Automatisering is volgens McLiesh een middel om flink te bezuiningen op de overheidsuitgaven. Alleen al 11% van het overheidsbudget gaat naar de regulering van bedrijven. “Als bedrijven meer zaken, zoals het vastleggen van eigendomsrechten, douaneformaliteiten en belastingen, kunnen regelen via internet scheelt dat veel tijd, werk en ergernis.” (Tiscali). Deze uitspraken sluiten goed aan bij wat veel politieke partijen momenteel voorstellen in hun verkiezingsprogramma’s en zullen de komende weken dus nog wel vaker worden aangehaald in verkiezingsdebatten, te pas of te onpas soort van.
McLiesh schreef mee aan het Wereldbank-rapport ‘Doing Business 2007’ dat vandaag verscheen. Het rapport stelt dat het in het afgelopen jaar wereldwijd gemakkelijker werd om zaken te doen. Maar Wereldbank directeur Paul Wolfowitz voegt daar aan toe dat in veel landen de regels voor zakendoen nog zo beknellend zijn dat bedrijven genoodzaakt zijn om buiten de formele economie te opereren. Nederland hoort ondanks haar bureaucratie toch (nog) bij de top 30 landen waar het goed zaken doen is, aldus het rapport. The top 30 economies in the world, in order, are Singapore, New Zealand, the United States, Canada, Hong Kong/China, the United Kingdom, Denmark, Australia, Norway, Ireland, Japan, Iceland, Sweden, Finland, Switzerland, Lithuania, Estonia, Thailand, Puerto Rico, Belgium, Germany, the Netherlands, Korea, Latvia, Malaysia, Israel, St. Lucia, Chile, South Africa and Austria. (worldbank.org). Het gehele rapport met kekke landenoverzichtjes is te downloaden alhierrr.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De laatste tijd is religie vaak negatief in het nieuws. Hedendaags terrorisme, de burgeroorlog in Irak en de rellen in noodwest India hebben een relatie met religie.
Je zou door al die berichten haast vergeten dat er ook een vredezoekende kant aan veel religies zit.
Daarom is het jammer dat het achtste wereldcongres van Religies voor Vrede zo weinig aandacht krijgt in de media. Een congres met 2000 vertegenwoordigers van allerlei varianten van religies die samen werken aan het zoeken van vreedzame oplossingen voor bestaande conflicten. En dat doen met respect voor elkaars overtuigingen. Daar mag toch best wel wat meer waardering voor gegeven worden.
Zeker als je weet dat men zich ook nog eens bezig houdt met het bestrijden van armoede en het promoten van duurzame ontwikkeling.
Gisteren verwezen we in de waan vd dag naar het nieuws dat Nederland een pluim had gekregen als beste armoedebestrijder van de wereld. Alle NL media maakten hier ook melding van met gepaste trots. En onze minister van ontwikkelingssamenwerking zag dit als erkenning van al het goede in het NL ontwikkelingsbeleid.
Er zijn echter een paar kanttekeningen te plaatsen bij het behalen van de eerste plek.
De eerste is heel eenvoudig. We zijn niet eerste geworden omdat we het over de hele linie beter zijn gaan doen. De score is voor NL is al jaren ongeveer 6.6 (2003, 2004, 2005). We zijn wel eerste geworden omdat Denemarken, dat de laatste jaren op 1 stond, het slechter is gaan doen (van 6.8 naar 6.4).
Verder zijn we minder gaan geven aan directe steun en is een deel van de hoge score te verklaren uit het investeringsbeleid. Maar goed, dat is typisch Nederlands niet waar.
Op het gebied van migratie zijn we ook stevig gedaald (van 6.1 naar 4.8). Een heel positieve ontwikkeling is onze stijging op het punt van milieubeleid (van 5.5 naar 7.5).
Het is dus wel een pluim, maar bescheidenheid past ons.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
According to a Middle East expert with knowledge of the current thinking of both the Israeli and the U.S. governments, Israel had devised a plan for attacking Hezbollah—and shared it with Bush Administration officials—well before the July 12th kidnappings. “It’s not that the Israelis had a trap that Hezbollah walked into,” he said, “but there was a strong feeling in the White House that sooner or later the Israelis were going to do it.”
(..)
According to Richard Armitage, who served as Deputy Secretary of State in Bush’s first term—and who, in 2002, said that Hezbollah “may be the A team of terrorists”—Israel’s campaign in Lebanon, which has faced unexpected difficulties and widespread criticism, may, in the end, serve as a warning to the White House about Iran. “If the most dominant military force in the region—the Israel Defense Forces—can’t pacify a country like Lebanon, with a population of four million, you should think carefully about taking that template to Iran, with strategic depth and a population of seventy million,” Armitage said. “The only thing that the bombing has achieved so far is to unite the population against the Israelis.”
(..)
Nonetheless, some officers serving with the Joint Chiefs of Staff remain deeply concerned that the Administration will have a far more positive assessment of the air campaign than they should, [a] former senior intelligence official said. “There is no way that Rumsfeld and Cheney will draw the right conclusion about this,” he said. “When the smoke clears, they’ll say it was a success, and they’ll draw reinforcement for their plan to attack Iran.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.