Recensie: Herman Finkers komt eindelijk thuis
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Rode Hond, dat eerder op zijn eigen weblog verscheen.
?Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon?, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ?90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch ? héél komisch ? maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.
Jaar na jaar hield Finkers de onafgebroken cyclus van schrijven en optreden vol. In zijn vorige voorstelling ?Kalm aan en een rap een beetje? gaf hij al aan dat het hem uitputte, dat hij toe was aan een pauze. ?Ik was moe van mijn eigen humor?, zegt hij zelf. Zijn nieuwe voorstelling ?Na de pauze? gaat voor een groot deel óver de pauze, de zeven jaar waarin de Twentse cabaretier niet op de planken stond.
Niet dat hij stil zat: hij assisteerde bij een bijbelvertaling in het Twents en schreef mee aan de succesvolle regiosoap ?Van jonge leu en oale groond?. Verder gebruikte Finkers de pauze om ?eens stevig kennis te maken? met zijn vrouw en zich nader te verdiepen in het katholicisme en de streektaal. En om na te denken, veel na te denken. Bovendien kreeg Finkers tijdens de rustperiode te maken met ziekte (leukemie en Pfeiffer) en de dood, van onder meer de bevriende tekstdichter Willem Wilmink. Daarover vertelt en zingt hij openhartig.
‘The great tenor, Luciano Pavarotti, died today at 5:00 a.m. at his home in Modena, the city of his birth.’
Tussen alle vrolijke nonsense in de literaire klapper van 2003 liep er in Dan Browns
De
Wil je mijn plaatje draaien, lieve disc-jockey, als ik je daar geld voor geef? Het is een verhaal zo oud als de doorbraak van rock ´n´ roll zelf:
Zinedine Zidane is een lelijke voetballer. Een oude, gebogen krijger met een vuile blik. Nauwelijks meer in balbezit, met spaarzame briljante momenten. Bikkelhard voor zichzelf en voor zijn omgeving, maar achteloos als een glimlach doorbreekt na een grapje van een medespeler.
Dit jaar wordt een opvallend Lowlands voor ome Think Tank. Deze editie ontbeert namelijk mega-acts en loopt over van de 13-in-een-dozijn gitaarbandjes (Arcade Fire, Editors, Kaiser Chiefs, Klaxons, Nederlandse inzending Alamo Racetrack, enzovoorts, etcetera). En bij 
Iedereen is er weer vroeg bij dit jaar: