Noot: Dit stuk werd oorspronkelijk in de zijdelinks gegooid door Troebel. In Nederland laat een militair nog wel eens een USBstick met geheimen in een huurauto liggen, laten topcriminaliteitsbestrijders hun laptop jatten en zet een Officier van Justitie zijn afgedankte computer met privégeheimen aan de straat, maar de Amerikaanse autoriteiten maken een mooie powerpointpresentatie van hun geheime inlichtingenbegroting en publiceren die op het web. Het gaat hier om de geheime begroting van "The Office of the Director of National Intelligence". Deze dienst werd in 2005 opgericht om de activiteiten van 16 federale inlichtingendiensten te coordineren. Het budget van deze 16 organisaties is staatsgeheim, maar werd geschat op 45 miljard dollar. Ik zeg "werd", want deze schattingen kunnen de prullenbak in. Het geheim is verklapt door een medewerker van de dienst met weinig verstand van powerpoint (zowel qua techniek als qua esthetiek). Dat gegeven, in combinatie met een opmerkzame blogger levert een leuk nieuwtje op. Het budget blijkt niet 45 miljard, maar 60 miljard. Scheelt een slok op een borrel, zou ik zo zeggen. De oorspronkelike presentatie is uiteraard direct verwijderd, maar hey, dit zijn de internets, dus klik hier om je zelf ook even onderzoeksjournalistje te voelen (in combinatie met deze link)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
David Fenton is de PR man van links Amerika. Of progressief Amerika, om met zijn woorden te spreken. Hij is een allrounder, van tekstschrijver tot concertorganisator, met een leven uit een intelligent jongensboek. Bovendien tackelt hij het vooroordeel dat PR mensen voor geld alles zeggen. ,,Fenton Communications is anders, wij hebben een visie,” zegt Fenton in de Washington Post. Deze idealistische en succesvolle Amerikaan zou een rolmodel moeten zijn voor elke blogger met een missie.
Op zijn dertiende verjaardag kreeg David een camera. Drie jaar later was hij professioneel fotograaf. Tijdens zijn middelbare school periode kreeg hij een opdracht van Life en weg was David. In de voorzomer van het hippietijdperk verliet hij school, took the money and ran. Gehuld in de wietwalmen van de hippies bouwde hij aan zijn carrière. Politiek activist en Yippie Abbie Hoffman was zijn mentor, dichter en hippielobbyist Allen Ginsberg leerde hem mediteren.
De lijst van activiteiten die hij ondernam, lijkt eindeloos. Nadat hij bekendheid had verworven als anti-Vietnamoorlog-activitist, organiseerde hij de vijfdaagse “No Nukes” concerten in 1979, overtuigde 750 chefkoks geen gerechten met zwaardvis meer te maken, haalde Nelson Mandela in 1990 naar de VS en streed zij aan zij met Al Gore tegen global warming. Een mooi voorbeeld dat zijn oeuvre typeert, is zijn actie tegen benzineslurpende auto’s. Op posters en in advertenties drukte Fenton de volgende slogan af: “What Would Jesus Drive?”.
Stel je bent al een paar jaar beheerder van een sportkantine. De boel schoonhouden, af en toe een opknapbeurt regelen en verder vooral zorgen dat de drankvoorraad groot genoeg is.
Op een dag valt er ineens een brief door de brievenbus. Immer nieuwsgierig maak je hem open. Darn, reclame. Dat is jammer. Je gooit hem weg. Een paar dagen later nog een brief, weer reclame. De volgende dag weer, weer reclame. De stroom brieven neemt sterk toe. Op een gegeven moment bestaat het grootste deel van de post uit reclame. Je besluit een automatische reclame-brieven vernietiger te kopen want het puinruimen kost teveel tijd. Dat brengt wat verlichting, maar toch glipt er nog af en toe wat doorheen. Daar valt echter mee te leven.
Maar dan op een dag kom je de kantine in en zie je ineens een reclameposter hangen tegen het raam. Je hebt geen flauw idee waar die vandaan komt en hoe ze het gedaan hebben, maar je rukt hem er onmiddelijk af. Een paar dagen later gebeurt hetzelfde, weer een reclameposter, dit maal erg obsceen. Weer ruk je hem van het raam. Maar hetzelfde gebeurt als met de brieven, meer en meer posters verschijnen in jouw kantine, soms wel tweeduizend per dag. Je huurt een speciale schoonmaakrobot om de ergste ellende buiten de deur te houden. Maar je bent toch nog dagelijks een half uur kwijt om de gemiste posters (bijvoorbeeld verborgen achter de kratten in het voorraadhok) weg te halen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Min of meer naar bezoekersaantallen op schaal afgebeeld met in het Noorden de ‘practical communities’, Zuiden: ‘intellectuals’, Westen ‘communities with a real life connection’ en het Oosten zij die zich focussen op ’the web itself’. Welkom op de in het Zuidwesten gelegen Blogipelago ‘home of the intellectuals with a real life connection’.
(bron: StrangeMaps)
[poll=56]
Israelische en CDA varianten op Internet censuur