Indianen leggen bouw stuwdam stil

In het Westen van Brazilië hebben Enawene Nawe indianen dit weekeinde de bouw van een stuwdam stilgelegd en bouwmaterieel vernietigd. Deze dam (foto bron: Survival International) maakt onderdeel uit van een serie van 77 dammen die gepland staan in de Juruena rivier in de deelstaat Mato Grosso. De Enawene Nawe is een kleine indianenstam van amper 500 leden die voor hun bestaan volledig afhankelijk zijn van visvangst in de rivier. In de afgelopen jaren hebben ze echter hun leefgebied vernietigd zien worden door de soja en katoenindustrie. Sojabaron Blairo Maggi, die tevens gouverneur is van Mato Grosso, dringt aan op de bouw van de stuwdammen die de expansieve landbouwsector van water moeten gaan voorzien. Onlangs liepen de Enawe Nawe weg uit een overleg met de autoriteiten toen ze ontdekten dat de bouwplannen veel omvangrijker waren dan ze tot dusver was verteld. De spanningen zijn daarna hoog opgelopen toen de Enawe Nawe de bouwlocatie hebben bezet, cementwagens en woonblokken in brand hebben gestoken en de bouwvakkers zijn gevlucht. Hier vindt u exclusieve beelden: [fotos.doc]. Gezien de indrukwekkende schade die de indianen hebben aangericht moet gevreesd worden voor de reactie van de autoriteiten.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kredietcrisis doet China kapitalisme omarmen

Terwijl in het Westen de kredietcrisis aanleiding is voor grondige twijfel over het (fundamentalistische) kapitalisme lijkt in het communistische China de crisis juist tot een omarming van het kapitalisme? Dit blijkt uit een voorzichtig communiqué van de top van de Chinese communistische partij over over de impact van de financiële crisis (IPS).

In Beijing ziet men in dat de rol van China als ‘fabriek van de wereld’ het land kwetsbaar maakt als die wereld opeens door geldproblemen haar producten niet meer koopt. Om dit te voorkomen moet de binnenlandse consumptie worden aangewakkerd en zal voor boeren landbezit worden toegestaan. De term ‘privébezit’ wordt hierbij omzichtig vermeden want zelfs de meest vooruitstrevende hervormers zijn er als de dood voor dat er opnieuw iets zou kunnen ontstaan als een klasse van grootgrondbezitters. Die zijn immers resoluut uitgeroeid onder het autoritaire bewind van Mao. Men praat liever over een pachtperiode van 30 tot 70 jaar in plaats van landbezit.

De industriële sector in China brak twintig jaar geleden al met de communistische lijn en dat heeft het land in een vlucht naar voren gebracht. Een gevolg van deze snelle industriële ontwikkeling was een ontvolking van het platteland, de achtergebeleven boeren zijn echter ook qua inkomen sterk achtergebleven. Meer inkomen voor boeren na het toestaan van privébezit pachtrecht zal de levensstandaard op het platteland verhogen en de binnenlandse consumptie bevorderen. Op die manier hebben de Chinese fabrieken ook meer afzetmogelijkheden in eigen land.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De groene kansen van de kredietcrisis

Deze week kwam het rapport “The Economics of Ecosystems and Biodiversity” [.pdf] wederom in de belangstelling te staan. Hierin wordt gesteld dat de jaarlijkse kosten van ontbossing (en vernietiging van andere ecosystemen) de kosten van de financiële crisis ‘klein bier’ doen lijken. “At between $2 trillion and $5 trillion per year it dwarfs the cost of the current financial crisis which economists gauge at about $1.5 trillion” (DerSpiegel).

Ondertussen ontstaat er wel het idee dat nu overheden voor miljarden moeten bijspringen om de bankwereld overeind te houden dit ten koste zal moeten gaan van beleid op klimaatverandering en duurzame energie. De Financial Times kopte vorige week nog “EU: saving the economy or saving green dreams?”. Ontkenners van climate change en peakoil verkneukelen zich nu al bij het idee dat de financiële crisis groene ambities van de politieke agenda zal stoten. Maar het tegendeel zou wel eens waar kunnen zijn.

De eerste reflex van politici zal waarschijnlijk zijn om te snijden in (zogenaamd kostbaar) beleid op duurzame energie en klimaatverandering. Maar nu het roofkapitalisme haar einde nadert is er juist meer ruimte voor verduurzaming en dat besef zal op den duur ook bij beleidsmakers doordringen (BlogActiv.eu). Het roofkapitalisme dat verantwoordelijk is voor de enorme overshoot in consumptie stond verduurzaming altijd in de weg. Flitskapitaal vloog van oliepalm plantage naar kopermijn terwijl de natuur en lokale bevolking berooid achterbleven. De ecologische en maatschappelijke schade werd nooit meegerekend in de prijs. Vraag naar goederen werd gecreëerd met geleend geld, net zo goed dat ontwikkelingskosten van nieuwe ontbossende en vervuilende projecten werden gedekt met geleend geld. Investeren en projectontwikkelen: gewoon omdat het kan! Het leek een aardig zichzelf versterkend concept als je geen oog had voor de grenzen van wat onze aarde aankan. Nu de motor achter het roofkapitalisme is weggevallen zal ons economisch handelen weer gebaseerd moeten worden op de werkelijke economie en dat biedt perspectieven voor verduurzaming. Of zoals oud Wereldbank econoom professor Herman Daly zegt: “To keep up the illusion that growth is making us richer we deferred costs by issuing financial assets almost without limit, conveniently forgetting that these so‐called assets are, for society as a whole, debts to be paid back out of future real growth.” (TheOilDrum).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kopje onder

Dit is een gastbijdrage van Guido van de Luitgaarden.

Tussen alle rijke-mensen-problemen van de laatste dagen, zoals het instorten van de beurzen en het omvallen van banken, zou je haast vergeten dat er ook hele-arme-mensen-problemen zijn. Zo verscheen gisteren voor de zoveelste keer een bericht dat op het Italiaanse eilandje Lampedusa, een eind voor de kust van Sicilië, weer honderden bootvluchtelingen onder erbarmelijke omstandigheden opgevangen worden. En dat zijn dan de mensen die geluk hebben.

Wie de oversteek wil wagen vanuit Libië of Tunesië mag eerst een paar duizend dollar betalen aan mensensmokkelaars in de goede hoop dat ze ook waar voor hun geld krijgen en meneer de smokkelaart niet met het geld verdwijnt. Als je boft mag je aan boord van een geïmproviseerd vlot gaan. Je haalt de overkant of je wordt door de Italiaanse kustwacht opgepikt en in een overvol detentiecentrum gezet in afwachting van asiel. En daar heb je dan nauwelijks of geen aanspraak op gezondheidszorg, word je niet in staat gesteld een gang naar de rechter te maken of word je zonder pardon terug naar Libië gestuurd. De stand van zaken ten aanzien van de mensenrechten daar is algemeen bekend en niet iets om vrolijk van te worden. Maar dat zijn dan de mensen die geluk hebben.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Quote du Jour | Hulp blijft

“Aid flows must be maintained. Today’s meeting of ministers was unanimous in that regard. The World Bank has to protect the poor and vulnerable in the context of the global financial crisis.” (AP)

Wereldbankpresident Robert Zoellick en Mexicaans minister van Financiën Agustin Carstens laten horen dat de Wereldbank vastberaden is de arme landen niet de dupe te laten worden van de financiële crisis. In een gezamenlijke verklaring beloofden de ministers die het bestuur van de bank vormen (waaronder ook Bert Koenders) unaniem alle eerder toegezegde steun aan ontwikkelingslanden te voldoen. Door de teruglopende economische groei zijn dit jaar al meer dan honderd miljoen mensen onder de armoedegrens terechtgekomen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Poll: Wat gaat u doen zonder baan?

Recessie en massale werkloosheid. Het angstbeeld doemt steeds meer aan de horizon op. In de VS went men geleidelijk aan het fenomeen tentenkampen. Azië en Europa moeten nog even wachten op recessie, al waart het recessiespook al overal rond. Wie zijn of haar baan verliest, is nog niet helemaal te voorspellen. De arbeiders in de financiële sector vliegen er natuurlijk het eerst uit. Zo’n 63.000 banen verdwenen al, in New York en Londen.

In Groot-Brittannië wordt geschat dat van nu tot eind 2008 een half miljoen banen verdwijnen. Met dank dus aan het neoliberale kapitalisme en de ongebreidelde heerschappij van de markt, met als uitwas daarvan de shirtsponsor van Newcastle United…

En in Nederland? Volgens het CBS begint de banenmotor te sputteren. Zowel Zuid- als West-Nederland laten een daling in het aantal banen zien ten opzichte van verleden week. En verleden week was er ook al een daling ten opzichte van de week daarvoor. Maar wat moeten we doen, straks zonder werk? Solliciteren bij de Energiecentrale in de Eemshaven? Een Espresso-bar opstarten? Grafmonumenten schoonvegen? Werken in een pretpark van de stinkend rijke Hennie van der Most? Tijd voor een polletje!

[poll=210]

Quote du Jour | IJsland, kaartenhuis…

”Geen land is in vredestijd zo snel en zo hevig ineengestort als IJsland nu” (de IJslandse econoom Jon Danielsson)

Arm IJsland. Het land krijgt harde klappen. IJsland, schurkenstaat, klinkt nu al. IJsland, het land van grote eenzaamheid. Land van vulkanen, geisers en pruttelende modderpoelen. Land van amper 300.000 mensen en Nobelprijswinnaar Halldor Laxness, de Vestdijk van IJsland. Land van zwavelgassen en rokende puinhopen. Rokende puinhopen, vooral dat. Vanaf de Faroër-eilanden zijn ze in de verte te zien. Alsof er een a-bom op IJsland is gevallen. Niets is zeker meer in IJsland. Maar schurkenstaat? Nee toch, IJsland toch niet? Nou ja, een paar schurken dan… Maar echt een paar, meer ook niet.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige Volgende