Onze Leider Die in de Hemel zijt

Dit is een bijdrage van Bas Verbeek, freelance journalist in Zuid-Korea. In Noord-Korea heet God Kim Il-sung en Jezus Kim Jong-il. Het aanbidden van andere figuren is praktisch verboden. Hoewel er op papier religieuze activiteit wordt toegestaan in Noord-Korea, blijft dit beperkt tot een paar door de staat gerunde instituten, voornamelijk in de elitestad Pyongyang. De moeder van Kim Il-sung was immers een actieve protestant. Voor de gewone burger is religie een taboe. Pas presenteerde het statistische bureau voor Noord-Koreaanse mensenrechten de resultaten van een enquête onder Noord-Koreaanse vluchtelingen: 3479 van de 3495 respondenten gaven aan dat het beoefenen van een godsdienst niet is toegestaan. Degenen die actief een religie beoefenen zouden naar een strafkamp worden gestuurd. Hoewel het belangrijk is te begrijpen dat enquêtes met de getraumatiseerde defectors altijd een nogal overdreven anti-Noord-Korea beeld schetsen, bevestigde de Noord-Koreaanse autoriteiten deze week niet gediend te zijn van Christelijke activiteiten. In de afgekoelde relatie tussen Noord en Zuid, is de psychologische oorlogsvoering weer helemaal terug en daarbij hoort ook het aan de grens optuigen van een 30-meter hoge mast met kerstverlichting en een groot neonverlicht kruis. Noord-Korea reageerde woedend en dreigde het ding omver te schieten, een vooralsnog loos dreigement - zoals gebruikelijk. Om diplomatieke relaties te verbeteren, kwam Zuid-Korea in 2003 de Noord-Koreanen tegemoet door te stoppen met het jaarlijks tentoonstellen van de Christelijke symboliek. Vooral sinds het bombardement op Yeonpyeong een maand geleden, heeft Zuid-Korea echter lak aan deze en nog veel meer diplomatieke afspraken die vorige regeringen maakten. De Christenen zijn meer dan welkom in de afgestofte propagandamachine om het door de Antichrist himself geleide Noord-Korea te verlossen van het Kwade. Amen.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weg met de verplichte christelijke feestdagen

Twee pasen of pinksteren in beeld (Foto: Flickr/GALERIEopWEG)

De SGP is bang dat de Nederlandse feestdagen verloren zullen gaan. Volgens SGP-lijsttrekker Van der Staaij slaat het gelijkheidsdenken door:

“Er gaan stemmen op die zeggen: is dat niet in strijd met het gelijkheidsbeginsel? Waarom is er immers wel hemelvaart voor de christenen en geen suikerfeest voor de moslims?”

“We moeten het koesteren dat de Nederlandse samen- leving zijn wortels heeft in het christendom en dat dat ook zijn stempel heeft op de feestdagen.”

Bij dit soort ‘cultuurgeweld’ vraag ik me altijd af wat nou precies de stempel van het christendom is. Dat we met een miljoen man op tweede paas- en pinksterdag de meubelboulevards en tuincentra onveilig maken? Dat we in de kerk zitten? En waar al die ’tweede’ feestdagen op slaan. Wat is er christelijk aan tweede kerst-, paas- en pinksterdag? De enige christelijke feestdagen die door het grootste deel van het land ook actief beleefd worden zijn eerste en tweede kerstdag, en dan ook nog grotendeels als familiefeest en niet als religieus feest.

Onze feestdagen hebben al decennia niks meer met het christendom te maken, waarom deze koppeling dan ook nog bestaat is me een groot raadsel. Natuurlijk moeten gelovige christenen in de gelegenheid gesteld worden hun feesten te vieren. Maar waarom dat dan niet moet gelden voor hindoes, joden en moslims kan de SGP niet aannemelijk maken. ‘Ies koeltoer’ is geen argument, zeker niet met al die kunstmatige christelijke feestdagen die in de ons omringende landen niet bestaan.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weg met God, leve de vrijzinnigheid

Vorige week werd een lezing van de Nederlandse schrijver Benno Barnard in Antwerpen verstoord. Vandaag staat in de Volkskrant een beknopte versie van deze lezing en dinsdag op zijn eigen blog de door hemzelf geselecteerde fragmenten. Een integrale versie van de tekst kon ik helaas niet vinden, maar ook deze fragmenten leveren genoeg stof tot discussie. Ik vind, als niet-gelovige, dat hij de plank zorgvuldig misslaat.

Voordat ik verder ga wil ik opmerken dat het verstoren van zijn lezing niet door de beugel kan. De discussie is al geweest, maar zeker en juist in het academische discours moet je vrij kunnen zijn je mening te uiten. Bovendien was Barnard juist blij met de verstoring omdat ‘ze hebben bewezen dat mijn kritiek op de islam terecht is’, dus ook in die zin bewijzen de ‘radicale moslims’ (let op het onderscheid met ‘de islam’) zichzelf geen dienst.

Maar wat zegt hij nu in zijn lezing? In de Volkskrant is als titel gekozen ‘Ook zonder God zijn we christelijk’ en op zijn eigen blog heeft hij aangehouden ‘Leve God, weg met Allah’. Een titel die de Volkskrant-redactie klaarblijkelijk enigszins aanstootgevend vond? Ik vind beide titels aanstootgevend, maar persoonlijk de eerste meer. Kennelijk ben ook ik christelijk volgens Barnard. Hij kan me wat eerlijk gezegd.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Seks en religie raadsel: wie is het radicaalst?

Goedemiddag deze vrijdagmiddag… hier uw gemarginaliseerde margeblogger Drs Boobelino de Soto! Seks en religie: a joy forever… zo bleek onlangs weer in Den Bosch. Kent u dat raadsel? “Op een onbewoond eiland zitten een katholiek, een boeddhist, een jood en een moslim zich stierlijk te vervelen. Om de verveling te verdrijven stelt een van hen ‘homoseksuele groepsmasturbatie’ voor. Wie kan dat geweest zijn?” Het antwoord vindt u als u op de blokjes klikt. Nog een fijne middag deze vrijdagmiddag.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De seksualisering van het Christendom

lhomosapiensDertien procent van u heeft het gehad met de discussie over ‘seksualisering van de samenleving’, dat is goed voor een tweede plaats in de poll over de meest gehate maatschappelijke debatten. Begrijpelijk, uw marginale margeblogger Drs Boobelino de Soto heeft ook nooit iets begrepen van al die drukte om een beetje (meer) seks. Maar de ‘seksualisering van het Christendom’ is natuurlijk wel wat anders! Dat is een boeiende ontwikkeling: history is written as we speak. De laatste tijd wordt namelijk duidelijk dat het Christendom seksualiteit omarmt om te overleven in de 21ste eeuw. Net zoals dat het Christendom ooit geruisloos -maar ozo strategisch- Germaanse rituelen omarmde denk aan: het Lichtfeest met Kerstmis en het Lentefeest met de Paasboom, zo sluipend -maar des te doeltreffend- verloopt nu ook de seksualisering van het Christendom.

Wilde Germanen pacificeerde je destijds met het opnemen van hun heidense feesten. De wilde Generaties X, Y, Z van anno 2009 pacificeer je met het opnemen van hun favoriete vrijetijdsbesteding: seks.

Dat is (weer eens) verrekte slim van die christenen! Want waar je vroeger de kerk met wat seks nog flink op de kast kon krijgen propageert ze het nu zelf?! In Polen publiceert een katholieke priester een seksgids voor een pikant en fantasierijk liefdesleven?! Bijbelstudie inspireert vrome christelijke dames tegenwoordig om hun man voor te stellen om een héél jaar lang iedere dag van bil te gaan (met haar wel te verstaan)?! Het kijkcijferkanon van de Evangelische Omroep is een gespierd lustobject die zich op erotische wijze laat fotograferen voor de homo-editie van een vrouwenglossy?! En datzelfde lustobject maakt een tv-programma dat ondanks de titel “Veertig Dagen Zonder Seks” alleen maar over seks gaat?! Seks… seks… seks… bel 0800-KERK (1,20 euro/pm)

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende