Opmerkelijk: volgens het Reformatorisch Dagblad gaan Israël en Hezbollah onderhandelen over de twee ontvoerde soldaten waar de oorlog mee begon: De Veiligheidsraad maakt melding van de noodzaak om de twee ontvoerde soldaten thuis te brengen. Israël zal naar verwachting gaan onderhandelen over de uitwisseling van de militairen tegen Libanese gevangenen in Israël, inclusief de twintig Hezbollahstrijders die de afgelopen weken krijgsgevangen zijn gemaakt. Wellicht te kort voor de bocht, maar toch: hadden ze dat niet eerder kunnen doen?
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
In een wederom slechte column (want boos, lasterlijk en slecht argumenterend) van Leon de Winter vind ik toch iets wat hout snijdt en waar ik me nu zorgen om maak. De Winter geeft het volgende citaat van David Pryce-Jones, columnist bij the National Review:
I have often wondered what it would have been like to live through the Thirties. How would I have reacted to the annual Nuremberg Party rallies, the rants against the Jews, and Hitler?s foreign adventures which the democracies did nothing to oppose, the occupation of the Rhineland and Austria, Nazi support for Franco in the Spanish civil war, and the rest of it. Appeasement was then considered wise, and has only become a dirty word with hindsight.
Now Iran is embarked on foreign adventures in Iraq and Syria and Lebanon. It is engaged on all-out armament programs, and is evidently hard at work developing the nuclear weapon that will give it a dimension of power that Hitler did not have. The latest unpleasant revelation on that front is that some months ago a huge shipment of uranium 238 from the Congo was due to be smuggled to the Iranian port of Bandar Abbas, but was intercepted in Tanzania. Appeasement is again considered wise. Israel?s attempt to get Iranian Hezbollah off its back is widely criticised as ?disproportionate.? A clamour rises for hostilities to cease even though that means entrenching Hezbollah and allowing it to dictate the future course of events. In Malaysia, President Ahmedinejad informs a gathering of heads of Muslim states that the extermination of Israel is the solution to the crisis. Apparently nobody objected or even demurred: It might have been Goebbels addressing a group of gauleiters. Propaganda videos show Hezbollah columns goose-stepping in the streets, or else on parade in black uniforms, right arms raised in the Nazi salute. At least I know now what it was like to live through the Thirties.
Gisteren is er een foto naar buiten gebracht waarop Castro staat met de krant van die dag. Van oudsher worden zulke beelden gebruikt om te bewijzen dat de foto echt op die dag genomen is en de persoon in kwestie daadwerkelijk nog in leven. Dat ze hem juist met deze krant in de hand op de foto zetten is opmerkelijk. De voorpagina bevat namelijk alleen maar een artikel over Castro zelf. Dat artikel kan al jaren geleden geschreven zijn.
Maar zelfs al was het de New York Times die hij vast had, dan nog is het de vraag hoe moeilijk het is Castro de krant van vandaag in zijn handen te photoshoppen. Niet zo heel erg moeilijk, lijkt me. Maar hoe kan Cuba dan bewijzen dat Fidel nog in het land der levenden is? Met film? Moeilijker te beïnvloeden, maar zeker niet ondoenlijk. Film is in het ergste geval gewoon 25 photoshops per seconde.
Hoe kunnen we er als burger op vertrouwen dat het nieuws dat we zien ook daadwerkelijk het nieuws is? Het is nooit helemaal zeker geweest dat wat we hoorden klopte. Maar nu is de techniek zover dat we onze ogen ook niet meer kunnen vertrouwen. Het nieuws wordt in toenemende mate geregisseerd van bovenaf. En niet alleen door een “green helmet guy” van Hezbollah, maar net zo goed door de Amerikaanse en Israëlische overheid.
Tegelijkertijd staan we steeds zwakker als we willen verifiëren wat ons wordt verteld in het nieuws. Steeds meer is geheim, steeds meer hoeft niet te zijn wat het in eerste instantie lijkt.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Afgelopen week werd de wereld opgeschrikt door iets wat niet plaatsvond. Verschillende aanslagen werden voorkomen. Ze hadden volgens een zegsman alle kenmerken van de terreurbeweging al-Qaida.
We kunnen weer rustig ademhalen.
Vorige week werd een Libanese fotograaf betrapt op het manipuleren van foto’s. Hij had de foto’s met photoshop erg opzichtig aangepast. Daarna was het prijsschieten en kwamen er veel meer manipulaties aan het licht. Maar, als de opzichtige aanpassingen niet waren ontdekt was de kans redelijk groot geweest dat de overige manipulaties nooit gevonden waren, of afgedaan als toevalligheden.
De oorlog tegen het terrorisme zit in het slop, successen worden niet behaald. Maar geld blijft nodig, veel geld. Er zijn gigantische bedragen gemoeid bij de bestrijding. En wat beter om te bestrijden dan een onzichtbare vijand? Eeuwig aanwezig betekent eeuwig werk. Daardoor zijn er redelijk veel heel erg machtige partijen die niet onaanzienlijke belangen hebben in het handhaven van de status quo.
Hoever gaan deze partijen om hun leven en inkomsten in stand te houden? Een onzichtbare dreiging is natuurlijk erg makkelijk te gebruiken, en beter, niet te controleren. De fotograaf werd ontmaskerd omdat hij aantoonbaar de waarheid manipuleerde. Als hier met de waarheid wordt gespeeld is er geen enkele kans dat het uitkomt. We krijgen het bewijsmateriaal niet te zien en de verdachten zullen nooit wat in het openbaar kunnen zeggen. Wie zegt dat er echt een dreiging was? Wie zegt dat het niet weer tijd werd voor de betrokken partijen om de angst weer even op te schudden?
Het nieuws wordt momenteel gedomineerd door de oorlog in Libanon. Je zou haast denken dat de IDF de handen vol heeft aan Hezbollah, maar ondertussen weten zij toch nog tijd vrij te maken om ook de acties in Gaza voort te zetten. Sinds de aanvallen op Libanon van start zijn gegaan, hebben deze acties al aan ruim 160 Palestijnen het leven gekost. Het merendeel hiervan burgers.
Vandaag las ik het boek ?Bevrijd door Allah? van Fadoua Bouali. Hierin citeert zij een stukje uit een interview in NRC Handelsblad (11 november 2005) met de sefardische Israëlische schrijver Abraham Yehoshua, waarin hij – en ik quote – ?treffend beschrijft hoe gruwelijk en ondraaglijk het leven moet zijn voor de mensen die overgaan tot zelfmoordaanslagen.?
Als inwoner van Haifa was Yehoshua natuurlijk een regelmatige gast van het restaurant Maxim, dat op 4 oktober 2003 door een 29-jarige Palestijnse juriste, Hanadi Jaradat, werd opgeblazen. Met als gevolg 23 doden. ?Mooie, goed opgeleide vrouw, bepaald niet het stereotiepe monster dat wij graag van een terrorist maken. Hoe is het toch mogelijk dat vaders en moeders hun zonen en dochters op dat soort missies sturen. Wij hebben hun toch iets verschrikkelijks aangedaan dat het zover is gekomen,? zucht Yehoshua.
De schrijver stond twee jaar geleden aan het graf van de twee omgekomen Arabische kelners van het restaurant aan zee. ?Zelfs in het diepst van de diepste crisis in de getto?s van Warschau stuurden joodse ouders hun zonen en dochters niet uit om zelfmoordaanslagen tegen de Duitsers te plegen. Hoe komt het toch dat wij de Palestijnen zo gek gemaakt hebben dat zij dat wel zijn gaan doen. Wij maken van terroristen monsters, maar zo zijn die jongens en meisjes niet geboren en opgegroeid. Wij hebben ze echt gek gemaakt.?*
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Als je de verklaringen van de Engelsen over de verhinderde terreuraanslag een beetje volgt, dan valt één ding duidelijk op: hoe vaak men wel niet zegt dat terrorisme een internationale dimensie heeft. En zoals zo vaak met dingen die te vaak en te stellig wordt medegedeeld, ga je twijfelen: “dat is vast waar, maar wie ontkende dat dan? En als het niet waar is, wat dan nog?”
Pas als je het antwoord op de tweede vraag probeert te beantwoorden, valt je op hoe belangrijk het is vol te houden dat het aanslagen van Al Qaeda zijn, met een internationale planning en agenda. Want als je die premisse laat vallen, zijn de maatschappelijke gevolgen niet te overzien.
Donderdag al, verklaarde een politiewoordvoerder dat het terreurplan “een wereldwijde dimensie” had. Minister John Reid van Binnenlandse Zaken neemt op elke persconferentie om de drie zinnen het woord ‘internationaal’ in de mond. De Amerikaanse minister van Binnenlandse Veiligheid Michael Chertoff zei donderdag dat het terreurplan alle kenmerken van de internationale terreurorganisatie al–Qaida draagt.
We kunnen het allemaal niet controleren, maar dat is uiteraard allemaal goed mogelijk. Al Qaeda kan opnieuw de Westerse wereld hebben aangevallen, direct gestuurd door duistere figuren uit de grotten van Pakistan. Maar waarom wordt het zo snel en zo vaak gezegd? Wat zijn de consequenties als het anders zit?
Het blog van Brendan Nyhan verwijst naar een artikel in de NewYorker door Nicholas Lemann over de ‘strijd’ tussen blogs en MainStreamMedia.
Eerst wat knipsels uit het artikel en afsluitend een behartigenswaardige reactie van een blogger.
Volgens recent onderzoek zijn er nu 12 miljoen bloggers in de VS waarvan 34% hun product als een vorm van journalistiek zien. Dat zou betekenen dat er in de afgelopen jaren 4 miljoen journalisten zijn bijgekomen. Als je buitenlandse bloggers meetelt zou de journalistieke beroepsgroep 1000 keer zo groot zijn geworden in de afgelopen 10 jaar.
Lemann, een guru in de Amerikaanse pers, spiegelt de bloggocratie aan de opkomst van pamflettistische publicaties eind 17e en begin 18e eeuw. Deze publicaties werden mogelijk door de drukpers, door de vermindering van censuur en het verzachten van vergunningsvoorwaarden, door politieke onrust en urbanisatie (creëerde een publiek). Tot de opkomst van deze pamflettisten hadden autoriteiten uit kerk en staat vrijwel een debatmonopolie.
Ambitieuze blogs fungeren als een snel (en heftig op elkaar-) reagerende pamflet/open forum gemeenschap(GeenStijl?) voor elke mening die je maar kunt bedenken en die in de traditionele media niet (voldoende) aan de orde komt. Een andere groep blogs is erg persoonlijk met de levensbeleving van een individu (MerelRoze?).
Lemann vraagt zich af of de bloggosfeer fungeert als een uitlaatklep voor obscure of rancuneuze opvattingen of dat zij echt iets nieuws te bieden heeft buiten de wereld van opinie en commentaar.
De vrijwillige internet pers werkt alleen beter dan traditionele media wanneer groot nieuws erg onverwacht komt, of uit geïsoleerde of gevaarlijke gebieden. Bijvoorbeeld de foto’s bij de aanslagen in Londen vorig jaar of het eerste nieuws over de tsunami. Ook was de informatie via het web bij orkaan Katrina en bij het begin van het huidige conflict rond Israël/Libanon snel en adekwaat.
Lemann meent dat er geen sprake is van een greep naar macht waar de traditionele media te timide voor zouden zijn. In de woorden van David Weinberger: “Op het web is iedereen beroemd bij 15 mensen”.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.