In het kader van de leesbevordering deelden de bibliotheken op initiatief van de NS en het CPNB vanaf 20 oktober de roman Dubbelspel van de Curaçaose schrijver Frank Martinus Arion uit. De achterliggende gedachte van deze actie met een oplage van ongeveer 700.000 boeken, was dat de Nederlandse lezers met z'n allen hetzelfde boek zouden lezen waarna er een discussie zou ontstaan over de inhoud van het boek. Op 17 november vindt er dan een slotbijeenkomst plaats in verschillende bibliotheken in ons land. Wanneer iets gratis is, zijn wij Nederlanders er uiteraard als de kippen bij en daarom spoedde ook uw redacteur zich naar de bibliotheek om een exemplaar te bemachtigen. De vraag die daarbij rijst, is of het boek ook werkelijk gelezen is, of dat het op de grote stapel van ongelezen werk terecht is gekomen. Een belangrijker vraag is wellicht waarom er is gekozen voor het debuut van Arion dat in 1972 gepubliceerd werd. Het initiatief voor Nederland leest is overgewaaid uit de Verenigde Staten waar in 2001 de campagne One book, one city het levenslicht zag. In Chicago werd daarbij het boek To kill a mockingbird van Harper Lee uitgedeeld, hetgeen tot een levendige discussie leidde waarbij het boek opnieuw een bestseller werd. Het initiatief werd in veel andere steden overgenomen en waaide over naar Europa, zodat ook wij nu ervan mogen genieten.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dat de actualiteit vluchtig is, hoef ik u hier niet te vertellen. Bij het uitbreken van brandhaarden of oorlogen, is de informatie uit de eerste hand vaak eenzijdig belicht, niet op de laatste plaats door het zogenaamde ‘embedden’ van journalisten. Soms blijken conflicten dermate gecompliceerd dat er niet direct een eenduidig verhaal over te schrijven is. Zo kan ik me nog herinneren dat in tijde van de oorlog in voormalig Joegoslavië, ik op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer zag met de Bosnische Serviërs, de Servische Bosniërs, de Kroatische Bosniërs en andere groepen minderheden die aansluiting zoeken bij wat nu inmiddels landen zijn geworden. Ik nam de actualiteit destijds in me op, maar kon de vinger niet leggen op wat gaande was in het hart van Europa. Ik had me natuurlijk kunnen verdiepen in de geschiedenis van het conflict op dat moment, maar op één of andere manier dient de actualiteit zich eerst te moeten transformeren tot geschiedenis voordat ik de diepte in wil gaan. Uiteraard heeft dit meer te maken met mijn eigen interesse dan met het gebrek van achtergrondinformatie op dat moment. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
In de zomer van 2002 deed ik een tijd vrijwilligerswerk in Polen, waar ik een getraumatiseerde Dutchbatter uit Ter Apel ontmoette. De zachtmoedige jongeman van een jaar of dertig had zich uit een soort idealisme aangemeld bij het leger en is in de twee jaar die hij uitgezonden was voor de vredesmissie zijn onschuld kwijt geraakt. Een terugkeer naar zijn geboortedorp zat er niet meer in; ten tijde van de oorlog was hij in de veronderstelling dat hij het niet zou overleven en had hij meerdere malen afscheid genomen van het leven. Een confrontatie met zijn familie, zijn geboortegrond en zijn verleden paste daar niet meer in en daarom had hij afstand genomen van dat leven en probeerde hij een nieuw op te bouwen in Zuidwest-Polen. De verhalen over de verschrikkingen van de oorlog, de verkrachtingen, het verliezen van kameraden die op mijnen zijn gestapt en zijn opname in een psychiatrische kliniek, waren dagelijks terugkerende onderwerpen van de gesprekken rondom het kampvuur. Wanneer hij iets te veel gedronken had, wedrd het hem te kwaad en aan de nachtmerries kwam ook geen eind. Een beeld van hoe zo’n getraumatiseerde soldaat eruit ziet, wordt geschetst in de documentaire Crazy (1999) van Hedy Honigmann. Zoals dat vaker gaat, ben ik hem na mijn vertrek uit Polen uit het oog verloren, maar op dat moment leek hij er langzaam bovenop te zijn gekomen met een Poolse vrouw en een huis in opbouw.
Wat doe je als je (min of meer) het beste boek ooit hebt samengesteld maar je geen budget hebt om het aan de man te brengen?
Vandaag (1-11) om precies 11.11 AM Pacific time zal het toekomstgerichtige duurzaamheidsweblog WorldChanging proberen Amazon ’te hacken’ met als doel haar revolutionaire boek: Worldchanging: A Users Guide for the 21st Century onder de aandacht te brengen. Het doel is om door massaal dit boek op hetzelfde moment te bestellen ervoor te zorgen dat het in de Amazon Bestsellers List komt en dus extragratis aandacht krijgt.
Help Us Hack the Publishing System! (WorldChanging)
Het weblog WorldChanging post dagelijks positieve ideeën om onze maatschappij te verduurzamen, al deze ideeën zijn nu gebundeld in een 600 pagina dik boek. Dus niks geen afremmend doemdenken, maar juist actie ondernemen en kansen benutten! Een boek met honderden ideeën voor duurzame energie, recycling en groene ontwerpen. Hét boek voor industrieel ontwerpers, ondernemers, architecten, planologen, beleidsmakers en wetenschappers die het systeem van binnenuit willen veranderen. Maar ook hét boek voor mensen die zich juist willen onttrekken aan het systeem en op een boerderij in the middle of nowhere zelfvoorzienend willen worden. En zelfs als salon-activist of opportunistisch lijsttrekker maakt u dit seizoen goede sier met Worldchanging: A Users Guide for the 21st Century op de koffietafel. Dus kopen dat boek over een uur na posting van deze post. Want het milieu is te belangrijk om aan de linkse partijen alleen over te laten (vrij naar Groot Denker M. Rutte).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Leuke discussie op Slashdot: Wikipedia-oprichter Jimmy Wales vraagt belangstellenden welke -door copyrights beschermde- werken ze zouden ‘vrijkopen’ voor 100 miljoen dollar.
I was recently asked this question by someone who is potentially in a position to make this happen, and he wanted to know what we need, what we dream of, that we can’t accomplish on our own, or that we would expect to take a long time to accomplish on our own.(link)
Zijn er Nederlandse werken die “bevrijd” moeten worden? De Winkler Prins? Lexis-Nexis? Het volledige oeuvre van Rob de Nijs?
Update | Mulisch geeft Sargasso gelijk: ‘Nobelprijs is politiek’.
De Nobelprijs voor literatuur is gewonnen door de Turkse schrijver Orhan Pamuk. Dat heeft de Zweedse Academie in Stockholm bekendgemaakt (Nu.nl). Het zijn dus toch weer die Skandinaviërs die op het scherpst van de snede opereren in de polemiek met de islamitische wereld! Want het lauweren van Orhan Pamuk in hetzelfde jaar dat deze schrijver in zijn eigen land nog bijna terecht moest staan vanwege voor Turken controversieële uitspraken over de Armeense genocide mag toch wel als een politiek signaal worden gezien. En zo niet, dan toch. Orhan Pamuk maakt in Turkije veel emoties los door de Turkse samenleving een spiegel voor te houden inzake hun eigen religie, geschiedenis en politiek. “In zijn zoektocht naar de melancholieke ziel van zijn geboortestad heeft Pamuk nieuwe symbolen voor de botsing en interactie van culturen ontdekt”, aldus de Zweedse Academie voor Wetenschappen. (Trouw)
In 2005 zei Pamuk in een interview met een Zwitserse krant: “Thirty thousand Kurds and a million Armenians were killed in these lands and nobody but me dares to talk about it.” Pamuk werd daarna in Turkije voor landverrader uitgemaakt en hij moest zelfs het land uit vluchten. De erkenning van een Nobelprijs is een steun in de rug voor deze schrijver die met zijn boeken regelmatig het democratische gehalte van zijn islamitische vaderland aan een lakmoesproef onderwerpt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Ooit gehoord van joodse piraten? Waarschijnlijk niet en toch waren niet alle piraten in de tijd van Pirates of the Carribbean angelsaksische christenen met bindingsangst en een drankprobleem. Joodse piraten speelden al ruim 2000 jaar een belangrijke rol op de zeeën, maar tot nu is dat nog nauwelijks beschreven. Piraten-watcher Ed Kritzler (joods?) gaat daar verandering in brengen met een boek dat in het voorjaar van 2007 uit zal komen. In het boek dat verhaalt over de sefardische joden die rond 1492 tijdens de Inquisitie Spanje uitgeschopt werden komt ook het verhaal voor van Moses Cohen Henriques. Deze joodse piraat zeilde in 1628 samen met Piet Hein van de West Indische Compagnie richting Cuba om daar Spaanse schepen te overvallen. Gedreven door een gedeelde haat tegen Spanje waren zij zeer succevol in hun rooftochten: de zilvervloot stootte de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden op in de vaart der volkeren. Henriques set up his own pirate island off the coast of Brazil afterward, and even though his role in the raid was disclosed during the Spanish Inquisition, he was never caught (JewishJournal).
Een andere joodse piraat: Jean Lafitte speelde een belangrijke rol in de Amerikaanse geschiedenis. Vanuit zijn rovershol op een eiland voor de kust van Texas overviel hij tijdens de Mexicaanse onafhankelijkheidsstrijd Spaanse schepen. During Mexico’s fight for independence, revolutionaries encouraged Lafitte to attack Spanish ships and keep the booty (Jewishjournal). Later wordt echter nooit meer melding gemaakt van Lafitte’s joodse afkomst. Joodse piraten die samenwerken met de West Indische Compagnie: het is ongetwijfeld voer voor antisemitische complotdenkers, maar zonder die verdachte fratsen is het gewoon een interessant detail uit onze geschiedenis.
“Heel de fokking wereld gaat naar de typhus vanwege incapabele gratekutten als zij. Ze kan niet tappen, ze is lelijk, ze kan vast ook niet neuken, wat moet je er dan mee? Sterf toch, wijf. Fuck.
Fuck it. kaas is kaas. Kaas moet je vreten, daar moet je niet over fantaseren. Mensen fantaseren niet over een fokking blok kaas. Mensen fantaseren hoe ze hun pik in de kont van Paris Hilton kunnen janken. Dáár fantaseren mensen over. Niet over fokking motherfokking kutkaas. Kaas, daar doe je mosterd op.”
Schijnbaar uit de roman Pijn van Beau van Erven Dorens die in oktober uit gaat komen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De Venezolaanse overheid wenst niet mee te doen als eregast aan de boekenbeurs in het Boliviaanse La Paz (emol.com). Deze beurs zou mercantilistisch zijn en boeken zijn nu eenmaal geen handelswaar. De directeur van het National Book Center in Venezuela verwoord het zo: “books are not merchandise, but an instrument in the struggle for freedom” en verder moeten boeken volgens hem niet langer een privilege van de elite blijven. In Venezuela zal een alternatieve boekenbeurs worden gehouden waarbij 25.000 boeken extragratis worden weg gegeven.
Hoe nobel toch maar weer van gidsland Venezuela… Maar het kritische latinlog CaracasChronicles nam de proef op de som en vergeleek de boekenprijzen in het chavistische Venezuela met die in het kapitalistische Amerika. Volgens dit latinlog heft de Venezolaanse overheid namelijk veel belasting op boeken en wordt de prijs ook opgevoerd door hoge importtarieven. Er kwam een amusant stukje burgeronderzoeksjournalistiek uit voort: a copy of Mario Vargas Llosa’s “Travesuras de la Niña Mala” will set you back 45,000 bolívars, roughly US$21.42 at the fixed rate.. ..The same book on Amazon costs you $13.57. (CaracasChronicles)