Niemand weet op 22 november op welke coalitie hij of zij werkelijk stemt, maar deze week is er maar 1 coalitie mogelijk op basis van de peilingen van de politieke barometer.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wouter Bos probeert het vandaag eens op de Telegraaf-manier compleet met HOOFDLETTERS: CDA en VVD proberen mij KAPOT te maken. De tactiek van het CDA blijft intussen: frappez toujours op de draaikonterij van Wouter. Een lichtelijk flauwe, maar wel succesvolle tactiek. Want zelfs al valt het reuze mee met die draaierij, het beeld blijft hangen.
Bos van zijn kant maakt de indruk het de laatste dagen niet meer te weten en wat tactieken uit te proberen. Hij probeerde het even met kiezen voor een VVD-PVDA-GroenLinks-kabinet , zag dat dat niet goed viel dus herriep het snel. Nu zet hij de aanval in op de SP. Daar zijn nog stemmen te halen. Omdat hij ook wel weet dat je de SP niet frontaal moet aanvallen (iedereen vindt Marijnissen nu eenmaal een toffe peer), daagt hij de SP uit om te regeren…met een eventueel CDA-PVDA-SP kabinet. Dat Marijnissen over links wil, (en daartoe ook een ‘onthoofd’ CDA zonder Verhagen en Balkenende rekent), weet Bos heel goed. Maar ook deze strategie is wat mij betreft mislukt: hij geeft eerder Marijnissen de gelegenheid zich te profileren als duidelijk politicus dan dat hij de positie van Wouter Bos versterkt. Weekendvraagje: wat zou Wouter Bos moeten doen?
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van Frits van Egters. In de roman De Avonden, beleeft hij al bijna zestig jaar hetzelfde avontuur. Exclusief voor Sargasso ontpopt hij zich nu tot politiek commentator.
Dit land is ernstig ziek. De zweer breidt zich uit. Het kabinet is bedekt met talrijke ontstoken plekken. Nog twaalf dagen tot de verkiezingen, laat ik kalm doen. De gedachten komen tot stilstand. Al onze hoop is op de volgende coalitie gevestigd. Wordt die een mislukking, dan is de somberte niet te overzien. Het moet zo zijn, laat ik me overgeven. Deze campagne was leeg, maar ik zal moed houden tot de verkiezingen. Tot dan moet ik volhouden. Er is geen keus. Toch moet ik iets schrijven. Daarom neem ik enkele lijsttrekkers met u door.
Jan Marijnissen
Het is nu wel bewezen dat hij niet in een gezond vel steekt. Kennelijk een familie met veel hartkwalen. Niet om hatelijk te zijn, maar hij begint ook flink kaal te worden. Het duurt niet zo lang, tot z’n haren te tellen zijn op de vingers van een hand. Telt hij de haren in zijn kam wel elke morgen? Dan zal hij zien, dat het er elke dag meer zijn. Langzaam maar zeker. Ik zou het verschrikkelijk vinden, als ik wist, dat ik kaal moest worden. Ik zou niet langer willen leven. Maar, begrijp goed, ik wil Jan niet ontmoedigen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Twee weken voor de verkiezingen eist het burgerinitiatief Openheid over Irak dat de nederlandse politici die destijds instemden met de oorlog hierover verantwoording afleggen. In de Verenigde Staten en Spanje gebeurde dit al via de stembus, nu is Nederland aan zet. In Nederland wordt iedere vorm van waarheidsvinding geblokkeerd door de partijen die – nota bene als demissionair kabinet – ons medeverantwoordelijk maakten voor de oorlog, aldus de initiatiefnemers van Openheid over Irak. Door middel van een petitie die u kunt ondertekenen en vier open brieven zal de komende dagen de druk op de verantwoordelijke regeringspartijen van toen: CDA, VVD en LPF worden opgevoerd.
Op 18 maart 2003 besloot het demissionaire kabinet Balkenende-I om steun te verlenen aan de oorlog tegen Irak. Het was een ingrijpend en felomstreden besluit. De oorlog miste een overtuigende inhoudelijke en juridische grondslag en bracht onoverzichtelijke risico’s met zich mee. Van de Nederlanders was 89 procent er dan ook tegen. Toch werd Irak met Nederlandse steun aangevallen.. ..Een besluit dat Nederland medeverantwoordelijk heeft gemaakt aan een gruwelijk uit de hand gelopen oorlog, die Irak in chaos heeft gedompeld en de wereld er onveiliger en onverdraagzamer op heeft gemaakt.
Nederland heeft op dubieuze gronden een omstreden oorlog gesteund, die is uitgelopen op een uitzichtloze ramp. Desondanks heeft de regering nooit verantwoording afgelegd voor haar besluit.. ..Het afleggen van verantwoordelijkheid is een democratische plicht. Alleen zó kan de burger beoordelen of de bewindslieden die voor en namens hem werken betrouwbaar zijn, en bekwaam genoeg om belangrijke beslissingen te nemen. Alleen zó kan worden beoordeeld of de regering zorgvuldig heeft gehandeld.
Gezamenlijk zullen wij een ‘coalition of the willing’ vormen die zijn democratische rechten opeist. De vestiging van een democratie in Irak was onze regering een roekeloze oorlog waard. De vraag is nu wat onze democratie óns waard is. (OpenheidOverIrak.nu)
Wat is dat toch, in verkiezingstijd? Dat elke politieke partij alleen nog maar bezig om iedereen het hof te maken die stemrecht heeft, ongeacht het eigen verkiezingsprogramma.
Nu Groenlinks weer. Op een bijeenkomst van de verenigingen van autohandelaren en auto-importeurs, BOVAG en RAI, verkondigde Groenlinks Tweede Kamerlid Wijnand Duyvendak dat de autofabrikanten heus hun best doen om het milieu te sparen, maar dat VVD en CDA dwars liggen. “Er is een veel groter milieubewustzijn bij de autobranche dan in andere branches”, zo vertelde hij.
Duyvendak is in de war, en niet zo’n beetje ook.
De politiek heeft enkele jaren geleden op Europees niveau afgesproken dat de autofabrikanten op eigen houtje mochten proberen de uitstoot van nieuwe auto’s te beperken tot 140 gram per kilometer. Een onderzoek wees enkele weken geleden uit dat dit streefgetal niet wordt gehaald. De Eurocommissaris van milieu wil nu snel een reductie wettelijk vastleggen, omdat de autofabrikanten zich niet aan hun eigen richtlijn houden.
Alle projecten om auto’s te produceren die zuiniger dan 1 op 30 rijden zijn de afgelopen jaren gestaakt, terwijl er al langer bekend is dat een auto best veel zuiniger kan. Ook op het gebied van energiezuinig produceren is er niet veel vooruitgang geboekt. Ford heeft nog steeds 20.000 kilo grondstoffen nodig om een auto te maken die 2000 kilo weegt.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze email binnenkomen. Hieronder een stuk van onze reageerder Prometeus.
Rita Verdonk heeft in haar periode als minister veel maatregelen en beslissingen genomen die op kritiek hebben gestuit. De kritiek ging zelfs zo ver dat haar beleid werd vergeleken met dat van het deporteren van Joden in de Tweede Wereldoorlog – in dat geval door Pronk.
Bij alle incidenten was er toch wel een stemmetje in mijn achterhoofd wat Verdonk ergens gelijk gaf: “Die Pasic is toch wel een geraffineerde bitch”, of “als illegalen naar de media stappen om een zielig beeld over zichzelf op te roepen, dan heeft Verdonk in ieder geval moreel gezien het recht om daar iets tegenover te plaatsen.” Zelfs toen Pronk haar uitzetbeleid met deportatie door de nazi’s vergeleek, dacht ik: “dit gaat wel heel ver. Ze is immers niet op vernietiging uit.” (een nuancering die Huub Oosterhuis gisteren wel maakte, maar hem alsnog een aanklacht van de IND opleverde).
Maar wat Rita nu voorstelt is iets wat niet zozeer vanwege medemenselijkheid onze sterkste afkeuring verdient, maar iets dat ons in onze rechtstaat raakt. Wat is het geval: in de afgelopen periode heeft de Commissie Gelijke Behandeling een aantal uitspraken gedaan in het voordeel van moslims die zich niet volgens “Nederlandse normen en waarden” (whatever that may be) willen gedragen. Dus wat zegt Verdonk: dan heffen we de commissie op. Hierbij gaat ze compleet voorbij aan de onderbouwing van de uitspraak, hetgeen je nog als “dom” zou kunnen kwalificeren, maar ze gooit er ook een principe mee te grabbel wat ons onderscheidt van landen met dubieuze leiders, namelijk dat het handelen van instanties getoetst kan worden door een andere onafhankelijke instantie. Nu was het nog slechts een commissie die als filter voor de rechtspraak moet dienen, maar wat doet mevrouw Verdonk als de rechter zelf dadelijk een uitspraak doet die haar niet aanstaat?
En, vermaakt u zich al een beetje met de verkiezingscampagne? Ik niet. Voor geen meter zelfs.
Ligt het aan mij of is campagnevoeren een steeds cynischer bezigheid aan het worden? Ik had gehoopt op vlammende debatten op inhoud. Die hebben we de afgelopen jaren al te veel moeten missen omdat wezenlijke beslissingen door CDA en VVD met hetzij D66, hetzij LPF waren voorgekookt, nog meer dan bij het zo verfoeide Paars-2. Het enige verschil was dat Paars-2 naar een brede consensus streefde en de kabinetten-Balkenende een soort dictatuur van de meerderheid invoerden.
De Kamerdebatten holden van incident naar incident. Enerzijds omdat de bewindslieden zeer bedreven bleken in het veroorzaken van incidenten, anderzijds omdat het zo aanzienlijk makkelijker werd voor Kamerleden om zendtijd in het Journaal te krijgen.
In deze verkiezingscampagne is het niet anders. Afgezien van het feit dat momenteel elk programma opgeleukt lijkt te moeten worden met een of meer lijsttrekkers, is ook daar amper inhoudelijkheid te bespeuren.
Neem nou het debat tussen Bos en Balkenende op Radio 1. De meesten zullen van dat debat alleen nog weten dat Balkenende Bos “oneerlijk” noemde en dat Bos op zijn beurt opriep tot een fatsoenlijke campagne. Wat daarvan de achtergronden en implicaties misschien kunnen zijn, is uit en te na besproken door elke politieke analist die er maar te vinden was. Maar zijn er nog inhoudelijke punten besproken uit het debat? Vrijwel niet, en niemand lijkt zich daar over te verbazen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Jan Marijnissen en de SP doen het goed in de peilingen. Volgens sommigen streven ze zelfs de VVD voorbij. De Volkskrant probeert dit vandaag te verklaren, door onder andere te wijzen op het veranderde standpunt ten aanzien van het koningshuis, de NAVO en het milieu.
De Volkskrant gaat volledig voorbij aan het feit dat Marijnissen vooral succesvol is door het kopiëren van een aantal essentiële punten van Pim Fortuyn.
In tegenstelling tot Wilders, Pastors en de andere kornuiten op klein-rechts, slaagt Marijnissen en de zijnen namelijk er wel in om de populistische standpunten van Fortuyn te vertalen in een aansprekend programma voor mensen die gedesillusioneerd zijn in de huidige politiek. Hij weet in feite de mensen in achterstandswijken die niet meer stemden weer terug te winnen, waar de PvdA daar niet in slaagt.
Marijnissen scoort stevig op Fortuyn-punten als anti-establishment, anti-immigratie in combinatie met een generaal pardon, het hameren op de nationale volksgeest (geen Europa!), normen & waarden en last but not least kleinschaligheid in zorg & onderwijs. Hij is daarnaast ook nog eens de toffe peer waarin mensen zich kunnen herkennen: hij zegt wat hij denkt en hij doet wat hij zegt.
Jan Marijnissen is dus de enige echte erfgenaam van Pim Fortuyn. En dan zwijg ik nog maar over zijn kale kop.