U weet het inmiddels, het nieuwe kabinet vindt het gezin ‘best wel belangrijk.’ De aandacht en voortrekkerij die daaruit volgt, zou zo maar eens ten koste van de single kunnen gaan. En dat is discriminazi. Gelukkig komt bijvoorbeeld het Centrum Individu & Samenleving op voor de belangen van de single. Dat is heel nobel van het Centrum Individu & Samenleving, maar eigenlijk is het nergens voor nodig. De single is namelijk een uiterst machtig individu. Althans, in potentie is ze dat. En dat is precies de reden dat dit kabinet het gezin zo propageert.
Een single is wat vroeger een alleenstaande heette. Die naam voldoet niet meer, niet omdat het niet hip genoeg klinkt, maar omdat het simpelweg de lading niet meer dekt. Een alleenstaande is namelijk iemand die zich zielig en solitair door de slagregen van het leven sleurt, de last van stil verlangen en pijnlijk onvermogen met zich meedragend op de gebogen rug. Een alleenstaande is een clochard voor wie het leven op de sociale snelweg niet is bij te benen. Iemand die tegen wil en dank de boot heeft gemist.
Heel wat anders dan een single dus. Singles staan namelijk middenin het leven, doen aan kunst en cultuur, zijn politiek-maatschappelijk betrokken, hebben meer vrienden dan tijd, meer geld dan kooplust, en zeker meer lust dan relaties. Ze zijn veel te druk met leven om een gezin te stichten. Een aantal singles zou dat intens leuke leven van ze overigens best willen delen met meer mensen dan alleen vrienden.
