Vroegâh (2) CDA en VVD willen verbod op naziclub

Het schijnt dat liberalen vroeger slimme, betrokken mensen waren, die van mening waren dat de beste samenleving er eentje is die individuele vrijheid hoog in het vaandel heeft staan. Moralisme en repressie, daar had de liberaal een broertje dood aan.

Misschien is het waar, maar dan nog hebben we het over vroeger. Tegenwoordig ben je pas liberaal als je minstens één keer per maand een nieuwe manier verzint om moslims te pesten. Iedereen heeft namelijk de vrijheid om te doen wat hem gezegd wordt en te vinden wat gevonden mag worden. Wie zich niet aanpast, moet gestraft worden. Want voor de moderne liberaal zijn wetten er om mensen te vertellen wat ze niet mogen, niet wat ze wel mogen.

Als een VVD?er zegt dat het eigenlijk strafbaar zou moeten zijn om mensen op te roepen geen belasting te betalen, zijn de tijden duidelijk veranderd. Hoewel, het ging Henk Kamp natuurlijk niet om een witte boord die de inwoners van Wassenaar opriep hun geld in beheer te brengen bij de nationale bank van Vanuatu, maar om een moslim. Die werkte met zijn oproep de integratie tegen, en dat, vindt de VVD?er, zou verboden moeten worden.

Integratie volgens de VVD betekent blijkbaar dat iedereen met een gummiknuppel de Leitkultur in gerost moet worden. Iedereen heeft zich maar te gedragen zoals hij zich hoort te gedragen, en wie afwijkt van de norm is een crimineel. Wie die norm bepaalt? De overheid natuurlijk.

Ondanks het feit dat haar man fout was in de oorlog, heeft wijlen de weduwe Rost van Tonningen meer dan zestig jaar een weduwenpensioen gekregen van de Nederlandse overheid. Volgens de gangbare lezing pleegde haar man zelfmoord, volgens de weduwe werd hij vermoord. Komt op hetzelfde neer: hij zou zeker de kogel hebben gekregen voor zijn collaboratie.

Niet verwonderlijk dus, dat de Zwarte Weduwe niet veel ophad met de na-oorlogse politiek in Nederland. Ze is altijd extreem-rechts gebleven, en was ooit van plan om mijn geboortedorp te sieren met een ?museum ter ware nagedachtenis aan de Tweede Wereldoorlog.? Want nu horen we uitsluitend de propaganda van de overwinnaars, begrijpt u.

In Velp vertelden sommige ouders hun kinderen dat Rost van Tonningen ze zou komen halen als ze nu niet stil werden. Puberjongens fietsten langs haar huis om strijkers naar haar ganzen te gooien. Op straat of in de supermarkt heb ik haar nooit gezien, en ik vraag me ook af of ze zich daar had kunnen vertonen.

Behalve door de vermeende morele superioriteit van de Velpenaren, werden haar laatste jaren ook ontsierd door een bejaardentehuis dat haar weigerde op te nemen terwijl ze zorg nodig had, en hijgerige journalisten die het oudje voor hun karretje spanden. Haar huis was een nest voor extreem-rechts volk – maar ik vraag me af of ze zonder die gasten wel veilig was geweest voor antifascisten, per slot van rekening niet te beroerd voor levensgevaarlijke brandstichting.

Op de avond van 22 november werd de strategie van Wilders duidelijk. In het debat na de Tweede Kamerverkiezingen klaagde de kersverse partijleider al over een cordon sanitaire tegen hem en zijn partij: eventuele samenwerking met de PVV zou door de gevestigde partijen bij voorbaat uitgesloten worden. De toon was gezet, maar deze tactiek kennen we al. Pim en Rita gingen Geert voor. Zijn recente gejammer over demoniseren is wartaal.

Wie herinnert zich Fortuyn niet, die RTL-verslaggevers zijn tuin uit gooit omdat de vragen hem niet bevallen? Of de sneer van Pim naar toenmalig premier Kok: ?U bent ook mijn premier!?. Ik krijg nog kippenvel van de nichterige piepstem die hij toen opzette. De morele verontwaardiging die Pim als een topacteur kon spelen ging door merg en been, en had politiek succes. Hij schiep een beeld van een politieke Calimero waarin hij als zwart kuiken met een eierschaal op zijn hoofd het tegen de gehele gevestigde orde op moest nemen. Een schets van Pimmetje tegen de rest: zij zijn groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk.

De bedenker van dit Calimerocomplex is campagnestrateeg Kay van der Linde. Hij ondersteunde onder meer Fortuyn, Leefbaar Rotterdam, maar ook Rita Verdonk in haar gooi naar het lijsttrekkerschap van de VVD. En sinds 2002 is zijn strategie niet veranderd: speel de boze geest van Den Haag verpakt in een anti-establishment jasje: doe alsof iedereen tegen je is, laat je wegzetten als extreemrechts, gedraag je als een demon en klaag ondertussen over demoniseren!