1984 in journalistenland

De KNVB heeft bekend gemaakt dat het vanaf nu verboden is voor Nederlandse voetballers om met een buitenlandse vlag te zwaaien. Afgelopen zaterdag vierden veel voetballers van Jong Oranje de overwinning op het EK met de vlag van Suriname om de schouders.

Kessler, directeur betaald voetbal, zei er het volgende over: ‘Natuurlijk hebben wij begrip voor een spontane emotionele actie. Alleen ging dit veel verder en stonden sommigen er zelfs mee bij de prijsuitreiking door Michel Platini.’

Ons Foppe verwoordde het als volgt: ‘Ze zijn met Nederland Europees kampioen geworden en dan moet je niet met een Surinaamse vlag gaan lopen. Als je uiting aan die gevoelens wil geven moet je dat op een ander moment elders doen.’

Ik kan niet anders dan het ermee eens zijn. Op het moment dat deze jongens kozen om te voetballen voor Nederland gooiden ze de deur voor de respectievelijke “andere vaderlanden” dicht. Het is een beetje gek om vervolgens, als je met Nederland wint, juist de nadruk te leggen op dat andere vaderland. Hoezeer je je er ook bij betrokken voelt.

PS. Daarnaast nog een leuk gedachtenexperimentje. Hoe had Nederland gereageerd als de Marokkaanse jongens uit het team hetzelfde hadden gedaan met de Marokkaanse vlag?

Yvonne van Hertum, zelfbenoemd pedofielenjaagster, moet rectificeren. Op haar site StopKindersex.com zette zij sinds mei vorig jaar mensen die zij verdacht van pedofiele neigingen met naam en toenaam.

De rechter noemt dit nu “ongefundeerd” en heeft haar opgedragen op haar site te rectificeren. Zelf peinst ze er niet over:

“Mijn advocaat gaat dinsdag beroep aantekenen. Ik heb hele belastende tapes van deze meneer. Tijdens een telefoongesprek geeft hij toe dat hij graag seks heeft met een 13-jarige.”

Oh? En heeft de rechter deze banden gezien mevrouw Van Hertum? Blijkbaar niet, of vond hij dit niet belastend genoeg?

Maar eigenlijk doet het er niet toe of deze meneer schuldig of onschuldig is. Een beschuldiging van pedofilie is een garantie voor heel veel ellende. Zeker als deze beschuldiging wordt gedaan op het internet.

Maar hoe gaat ze eigenlijk te werk? Dat wordt in dit artikel uit de doeken gedaan:

Van Hertum c.s. doen zich voor als kinderen en gebruiken daarbij onder andere echte foto’s van meisjes (die daar toestemming voor hebben gegeven). Zodra er iemand “hapt” (volgens hun eigen definitie), benaderen ze de vermeende pedosexueel en treedt een stappenplan in werking.

1. De betreffende persoon neemt contact op met Stop Kindersex en krijgt vervolgens de mogelijkheid een schriftelijke overeenkomst te sluiten waarin wordt overeengekomen dat deze zich nooit meer bezigt met praktijken die verwant zijn met kindermisbruik (een kopie van de overeenkomst gaat altijd naar de politie van de woonplaats waar de contractant woont). Met zo’n contract is voor Stop Kindersex de zaak dan gesloten en wordt al het materiaal geanonimiseerd.

2. De tweede optie is dat de kindermisbruiker taal noch teken geeft. In dergelijke gevallen gaat zoveel mogelijk persoonlijke informatie online.

3. De derde optie is dat bij het verzamelen van gegevens e.e.a. dermate ernstig is, dat Stop Kindersex dit materiaal op grond van artikel 95 lid 1 van het Wetboek van Strafvordering direct doorsluist naar de politie. Met het oog op een eventueel onderzoeksbelang overlegt Stop Kindersex met de politie wat dan wel en niet zal worden gepubliceerd.