De onzichtbare oppositie in de SP
Na de vele berichten in de pers over het ?gerommel? in de SP was het SP-congres afgelopen zaterdag eigenlijk een enorme anticlimax. In tegenstelling tot het vuurwerk dat veel media leken te verwachten, werd de positie van Marijnissen en het partijbestuur op het congres juist bevestigd in plaats van ondergraven. GeenCommentaar was er bij.
Een partij met problemen?
Dat de SP problemen heeft zal niemand ontkennen. Naast 26 raadsleden verloor de partij enkele statenleden, een hoofdredacteur en een senator, en dat allemaal in de tijdspanne van een half jaar. Zelfs voor een partij met een behoorlijk hoog verloop als de SP een ongewoon stormachtige periode. Maar is er ook werkelijk sprake van een georganiseerde oppositie?
De onvrede binnen de SP leek zich te bundelen in het ?Comité Democratisering SP? dat tijdens de affaire Yildirim werd opgericht. Deze groep SP-leden wilde door middel van een aantal amendementen op het congres, bijvoorbeeld om de functies van partijvoorzitter en fractievoorzitter te scheiden, de partijorganisatie behoorlijk veranderen. Dat het comite overigens de grootste moeite had om de benodigde 50 handtekeningen van leden te krijgen om de amendementen op het congres toegelaten te krijgen was echter al een teken aan de wand.
Critici krijgen geen en wél steun
Op het congres zelf bleek het Comité vrijwel geen enkele steun onder de SP-afgevaardigden te hebben. Van de kleine duizend stemgerechtigden steunden slechts zo`n 20 á 30 de voorstellen van Comité-vertegenwoordigster Elisabeth Bakker. De democratiseringsbeweging bleek daarmee geen op geen enkele sympathie van het congres te kunnen rekenen.
Nieuws van het identitificatieplicht-front! De totaal mislukte regeling, die in eerste instantie was bedoeld om het terroristen moeilijker te maken gaat op de schop. Gelukkig, hoor ik u denken! Een versoepeling? Nee, natuurlijk niet. Vanaf nu word je ook verplicht je vingerafdrukken af te staan en een foto achter te laten als je wordt verdacht van een misdrijf, of -en dat is erger- als er twijfel bestaat over de identiteit.

Zoals alle geboren en getogen Haarlemmers ben ik mij al jaren maar al te bewust van de Grote Broer die 20 kilometer verderop naar het oosten ligt: Amsterdam. Zo’n grote en belangrijke stad zo dichtbij, dat zorgt toch voor heel wat jaloerse en boze blikken naar het oosten in de Spaarnestad. Zo aan de oppervlakte lijkt het alsof de relatie tussen Amsterdam en Haarlem prima is, maar onderhuids zijn de concurentie en animositeit nog aanwezig.
“De VVD in z’n uppie lukt het niet meer. Ik ga niet lijdzaam zitten wachten op een wonder dat niet komt“.
Kijk eens aan, politiek in optima forma. Krijg je het als minister niet voor elkaar om de basisbeurs van studenten te verlagen, maak je een voorwaarde om student te zijn
In de peilingen heeft de VVD nog maar 10 procent van de stemmen. Ook als de partij nu goed oppositie voert, zal dat niet genoeg zijn om het enorme verlies goed te maken. Met alleen het oppoetsen van de VVD zul je niet het zetelaantal van tegen de veertig ? en dus de macht ? krijgen die we op ons hoogtepunt hadden. (…) Dat is nu allemaal weg en dat komt niet zomaar terug. We moeten iets nieuws maken.