De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Fréro Delavega is een duo, bestaand uit Jérémy Frérot en Florian Delavega, dat in Frankrijk bekendheid kreeg via een televisiewedstrijd. Opgeruimd liedje met een Manu Chao gitaartje erbij.
Sahida Apsara werd geboren in Singapore uit Indiase/Maleise ouders. Ze reisde de wereld rond, streek neer in Australië en maakt daar nu dub die niet heel Jamaicaanse klinkt. Een beetje raar maar wel lekker.
Mooi opgebouwd nummer van de Moldavische folkband Via Dacă. Het is de titelsong van de gelijknamige film.
Toen Freddie Mercury van Queen was overleden kwam er een legendarisch tribute-concert met een adembenemende line up. De hele pop- en rockwereld stond in de rij voor deelname.
Eén artiest stak met kop en schouders boven de anderen uit, omdat hij als enige het stembereik van Freddie evenaarde: George Michael. Zijn vertolking van Somebody To Love werd een grote hit. De andere door hem gezongen nummers stonden ook als een huis. En ik was definitief verkocht. George Michael werd de tweede artiest die ik voor altijd in mijn hart sloot.
Eind jaren ’80 had de band Fairground Attraction met Perfect hun enige hit in Nederland. Ik vond het wel een lekker liedje maar besteedde er verder geen aandacht aan. Tot ik het album First In A Million Kisses een paar jaar later in mijn schoot geworpen kreeg. Wow.
Er staat geen enkel nummer op dat ik niet mooi vind en dat is een unicum. Het is folk, het is jazzy, soms sleept het en soms zweept het en godsammelazerus wát een stem heeft zangeres Eddi Reader. Luister maar eens naar Whispers (ik zing zachtjes mee na het ophalen van de link), zo hoog heb ik nog nooit iemand horen zingen zonder dat ik het ergerlijk vond. Klein en loepzuiver.
Dit gelegenheidsensemble, bestaande uit de Chileense band Newen Afrobeat, toetsenist Cheick Tidiane Seck en Sean Kuti, zoon van de legendarische Fela Kuti, blaast de Afrobeat met deze cover nieuw leven in. En niet enkel figuurlijk.
Kun je nog zo blank zijn; blijven stilzitten is niet te doen. Wist u trouwens dat ook de Talking Heads voor hun ritmes inspiratie haalden bij Fela Kuti? Luister maar eens goed naar die bassectie.
Hoe moeilijk kan het zijn eens te bekennen dat je fout zit? Carolyn Wonderland kan het. Begeleid door Bonnie Raitt brengt ze haar versie van Blind Willie Johnson’s ‘Mea culpa’ (begint op 1 min. 40)
Mijn Closing Time-avonturen, waarin ik mijn muzikale ontwikkeling opnieuw ontdek en beschrijf, hebben af en toe een break nodig. Ik deed dat al met Booker T. Jones en Aretha Franklin, wegens de emotie van de dag. Want muziek is emotie, en o boy ik rakel nogal wat op in mijn zoektocht.
Soms heb ik gewoon zin in iets wat me nu opvalt. Een ontdekking die me verbaast, verblijd ende deugd doet, die ik graag met jullie wil delen.
Toen ik een jaar of 18 was had ik een vriend die nogal into hardrock was. Vond ik allemaal rete-interessant natuurlijk. Nou ja, ik vond vooral het vriendje erg leuk dus ik schikte me in de muziekkeus. Mijn allereerste concert was er een met Ozzy Osbourne. Geen daverend succes, de andere artiesten weet ik niet eens meer, ik herinner me vooral een enorme bak herrie. Maar ik zag er wel geweldig stoer uit.
De cd “Berzerk 2000” van Scheitan verscheen in 1998. Het is een nogal eclectisch geheel: twee nummers soort van melodieuze death, dan weer een paar nummertjes gothicmetalachtige muziek met trage, droevige vrouwenzang, dan twee nummers ruis/geluid, om te eindige met drie nummers blackmetalachtige herrie.* Geen idee wat de band voor ogen had. Maar, als je het gebrek aan consistentie niet stoort, staan er toch best aardige nummertjes op, zoals Soulside. Enkele bandleden uit Scheitan waren eerder actief in Gates of Ishtar, dat hier gisteren voorbij kwam.
Wat was Zweden daar goed in, halverwege de jaren negentig, in melodieuze death metal maken. Gates of Ishtar is nooit echt doorgebroken, maar maakte niettemin heel verdienstelijke muziek.
The idea of community will be something displayed in a museum
De quote komt uit “Juggernauts” (2009) van de band Enter Shikari. Afkomstig van het album Common Dreads, alwaar ook hun ‘Fanfare for the Consious Man’ op te beluisteren is.
Hoeveel geweten hebben we nodig om te kunnen zeggen: we hebben het geweten en we hebben er wat tegen gedaan.