Ik beken, ook ik behoor tot de linkse elite (hoewel ik het liever progressieve elite noem). Niemand valt van zijn stoel van verbazing waarschijnlijk. Maar het is wel belangrijk om die positie duidelijk in te nemen. Doordat ik tevens een hardwerkende Nederlander ben (een paradox volgens sommigen) kwam ik in eerste instantie niet toe aan een bijdrage in de discussie die over de linkse elite werd gestart en vervolgd op de Joop (zie ook Waan). Maar het kriebelde. Dus toch een punt van mijn kant. Ik ga mee in de reactie die Kevin Levie geeft. Het feit dat je een kennisvoorsprong hebt, mag niet betekenen dat je je distantieert van anderen of jezelf boven de anderen verheven voelt. Overigens schiet Kevin nog wel even in zijn eigen voet door zichzelf meer verantwoordelijkheid toe te wijzen en zich daarmee dus toch in zekere zin boven anderen te plaatsen, maar goed. Mijn pijnpunt gaat echter om het omgekeerde.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Henk Blanken, adjunct-hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden. Het verscheen eerder op zijn eigen blog. Lees ook deel 1 en deel 2.
Natuurlijk zat de CIA achter de aanslagen op de Twin Towers. De Mexicaanse griep is bedacht door een op winst beluste samenzwering van wetenschappers, overheid en farmaceutische industrie. Het hiv-virus is bewust verspreid om overbevolking tegen te gaan en de DSB-bank is over de rand van het bankroet geduwd door een old boys-network onder aanvoering van minister van Financiën Wouter Bos.
Complotdenkers zijn creatief. Dankzij internet zijn ze dat met talloze gelijkgestemden ook nog eens samen. Ze vinden elkaar in de echoputten van de netwerksamenleving. Hun theorieën zijn het product van constructief wantrouwen. Hun argwaan zwelt aan, langs soms verrassend originele denklijnen, gedreven door passie en onbehagen. Een rem zit er niet op, want niemand spreekt hen krachtig genoeg tegen.
In de 1.0 samenleving van massamedia en maatschappelijk middenveld, van polderend landsbestuur en zuilen, zou de pers de frustratie hebben gedempt, de fictie hebben ontmaskerd of ? veel waarschijnlijker ? hebben doodgezwegen, weggefilterd uit het nieuws als klinkklare onzin. Maar complotdenkers hechten minder waarde aan de journalistiek dan aan andere complotdenkers; de pers maakt in het beste geval deel uit van het complot.
Transactie
Het groeiend wantrouwen is een probleem voor de samenleving, niet alleen voor de pers. Sinds de industrialisatie van eind negentiende eeuw, sinds we in steden min of meer anoniem bij elkaar zijn gaan leven, hebben we andere mechanismen van vertrouwen moeten ontwikkelen. Familiebanden en clanstructuren voldoen niet meer. We hebben organisaties nodig ? een middenveld ? en delegeren ons bestuur aan politici die we vrijwel nooit meer persoonlijk kennen.
Dit is een nieuwe gastbijdrage van Paul Teule.
Gisteren zei Eurocommissaris voor Begroting Janusz Lewandowski tegen een Duitse journalist dat de Europese Commissie in september met plannen komt om ‘eigen’ inkomsten te verkrijgen. Plannen die toch al op de tekentafel liggen, een vliegtax, een bankentax, maar ook de te veilen emissierechten, zouden volgens Lewandowski het best direct naar de EU kas kunnen vloeien. Dan kunnen de nationale bijdragen omlaag, is de eigenaardige redenering.
Volgens Lewandowski zouden de Europeanen van het eerste uur, bij het opstellen van het Verdrag van Rome, een EU voor ogen hebben gehad die haar eigen broek ophoudt. Maar in de afgelopen twintig jaar zijn de bijdragen van de lidstaten van 11% naar 76% gegroeid (de EU int verder nog douane- en landbouwrechten). De nationale (netto)bijdragen zijn altijd controversieel, het terughalen van geld is vaak een heldendaad (denk aan Thatcher en Zalm). Bijna alle lidstaten worstelen met hun begroting en de Eurocommissaris hoopt dat hij op deze ‘Sparzwänge’ mee kan meeliften.
Maar los van het feit dat het voor de nationale begroting weinig uitmaakt of je nu inkomsten van bv. een bankentax misloopt, of geen ’teruggave’ krijgt, de grote angst voor de Europese Superstaat doemt natuurlijk weer op. Want, aldus NRC, “wie voor zichzelf belasting heft, is soeverein.” Duitsers en Britten hebben gisteren meteen de proefballon doorgeprikt. Ook CDA-ers en VVD-ers zien er niets in. De Oostenrijkers zijn wel vóór.
(Bewerk) Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Historicus Niall Ferguson over een evolutionaire benadering van de financiële geschiedenis.
Rarely have such harrowing narratives been related with such wry, off-kilter humor, and in so quiet a whisper. Read these books and join me in adding him to the list, which each of us must compose on our own, of the world?s very greatest writers.
Op de voorpagina van de boekenbijlage van de New York Times wordt verkondigd dat de Nederlands-Duitse schrijver Hans Keilson, die in zijn beide vaderlanden niet meer veel gelezen wordt, een van de grootste schrijvers in de wereldliteratuur is.