Daar zijn we weer met de maandelijkse update aangaande de opwarming van de aarde. Geen bijzonder nieuws dit keer. Daarom alleen maar wat statistisch geneuzel na de break. Want wat wil namelijk het geval, een team van wetenschappers is tot de conclusie gekomen dat er een minimale periode van 17 jaar nodig is om het signaal van de ruis te onderscheiden. En wat wil het geval, mijn grafiek heeft als bovengrens de 11-jaarstrend. Niet genoeg dus volgens die mensen. Vandaar na de break een variant op onderstaande grafiek, maar dan met de 17-jaarstrend.
De reclamecampagne van Touch Wood. Preciesiewerk in het bos.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Update 22 november, 18.45 uur
Veldmaarschalk Tantawi, voorzitter van de Militaire Raad (SCAF) heeft net het volk toegesproken. In zijn toespraak zei hij onder meer ‘onze revolutie was een voorbeeld voor de wereld’. Hij kondigde aan dat de militaire raad het ontslag het kabinet heeft geaccepteerd. De parlementsverkiezingen die voor maandag gepland zijn, gaan door. Ook zullen er uiterlijk in juli 2012 presidentsverkiezingen plaatsvinden. Tantawi meldde verder dat het leger bereid zou zijn om direct de macht over te dragen en terug te keren naar de barakken als het volk daar in een referendum om vraagt.
Eerder vandaag circuleerden al berichten dat er een National Salvation Government gevormd zal worden. Mohamed El-Baradei zou gevraagd zijn dit kabinet samen te stellen. Tantawi zei daarover echter niets in zijn toespraak.
Toen de militaire raad de macht overnam van Mubarak, beloofde ze nog dat de raad maximaal zes maanden zou aanblijven. Het lijkt erop dat dat wat langer gaat duren. Op Twitter circuleren dan ook al flink wat berichten die eraan herinneren dat Mubarak uiteindelijk drie speeches hield alvorens hij aftrad. De reacties op het Tahrir Plein (foto’s hier) geven weer dat men het aanbod van Tantawi beschouwt als ,,too little, too late”. Men is men dan ook nog niet van plan te vertrekken: ,,Wij gaan niet weg, Tantawi gaat weg”. Intussen laten de beelden uit Alexandrië zien dat het leger daar nog steeds traangasgranaten op demonstranten afvuurt.
Huiskamerrestaurants zijn in Nederland verboden. Dat is oneerlijke concurrentie voor de restaurants en bovendien vindt de Voedsel- en Warenautoriteit dat je vreselijk ziek kunt worden van eten dat niet door vakmensen is bereid. Wij gingen dan ook afgelopen zaterdag niet naar een thuisrestaurant. Wij werden lid van de Tilburg Supper Club.
Dat is overigens erg makkelijk, dat lidmaatschap. Je zegt dat je graag eens wilt komen eten en meteen ben je, gratis en voor niets, lid en kun je aanschuiven. Wat dat kost? Er is geen vaste prijs, want dan zou het een restaurant zijn. In plaats daarvan wordt je bijdrage gewaardeerd. De twee uitbaters, Luc en Adriaan, suggereren 35 euro. Zij serveren je dan een maaltijd van vier gangen, plus amuses, aperitief, wijn en koffie.
Dat is een tamelijk leuke opzet. Je komt een woonhuis binnen, wordt met prosecco (een uitstekende Merotto Valdobbiadene Superiore) ontvangen door het duo koks die tegelijk ook ober en sommelier zijn, wordt een woonkamer binnengeleid waar aan twee tafels voor twaalf is gedekt en waar je al een aantal andere gasten ontmoet die eveneens van bubbels voorzien zijn. Als iedereen er is, ga je aan tafel, waar de geanimeerde gesprekken worden voortgezet.
Intussen laat je je verwennen. Afgelopen zaterdag kregen we een serie amuses bestaande uit zalm gemarineerd met bieten, potted shrimp en gemarineerde rauwe zeewolf. Als voorgerecht genoten we van een velouté van bloemkool in bouillon van hammetje met Franse boudin, gesmoorde kool, thuisgepekelde pancetta en gepocheerd ei, dit vergezeld van een witte Bergerac van Château Cluzeau 2009.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Game Developer Jack Hoefnagel vraagt zich af of gewelddadige games ook een gewelddadig mens van je maken. Een nieuwe aflevering in de serie over Intieme Technologie van het Rathenau Instituut.
Het is geen geheim dat sommige games je compleet op kunnen slokken, je de tijd laten vergeten en je zelfs gepassioneerd laten vloeken als je het level nét niet haalt. Maar hoe intiem is een speler eigenlijk met zijn game en andersom? Zet een game de speler ertoe aan om in Utøya of Columbine in het rond te schieten of is het spelen van een game per definitie een emotieloze interactie? Het antwoord is geen van beide. Aan de hand van onderstaande voorbeelden zal ik dit duidelijk maken.
Voorbeeld 1: Mass Effect is een schietspel waarin de speler het verloop van het verhaal van het spel zelf kan beïnvloeden door bepaalde keuzes te maken. Bij één bepaalde missie wordt de speler voor de lastige keuze gesteld: welke van je twee teamgenoten stuur je op een zelfmoordmissie?
Ik had zelf veel moeite bij het maken van deze keuze. Gedurende het spel had ik veel interessante, persoonlijke gesprekken met één van de twee teamgenoten, waardoor er voor mij een emotionele band ontstond en ik meer van zulke gesprekken wilde hebben. Echter, deze teamgenoot was voor het verdere verloop van het spel niet gunstig om te kiezen, omdat mijn andere teamgenoot sterker was, waarmee ik het spel dus eenvoudiger uit kon spelen. Ik koos uiteindelijk ervoor om de teamgenoot te laten leven waar ik een persoonlijke band mee had, wat eigenlijk tegen alle ‘gamer-principes’ ingaat: je speelt normaal een spel om deze zo goed en zo snel mogelijk uit te spelen, maar omdat het verhaal me zo aangreep koos ik voor de moeilijke weg. Een mooi voorbeeld van hoe games geëvolueerd zijn sinds Pacman en Super Mario Bros…
Het komt niet vaak voor dat je in ons land meerdere schilderijen van Antonie van Dyck tegelijk kunt bezichtigen, maar de komende drie maanden kan dat wel. De Hermitage in Amsterdam presenteert een tentoonstelling over de Antwerpse school. De portretten van Van Dyck zijn goed vertegenwoordigd naast de genrestukken van zijn leermeester Rubens en de groepsportretten van diens tijdgenoot en collega Jordaens. Drie portretten van Van Dyck zijn in Vlaanderen gemaakt, de andere zeven stuks zijn uit de tijd dat hij in Engeland werkte als hofschilder. Helaas ontbreken de portretten uit zijn Italiaanse periode. Anthonie van Dyck gold in zijn tijd als de allerbeste portretschilder. Alle schilderijen van de huidige tentoonstelling zijn afkomstig uit Sint Petersburg.
In de grote zaal hangen enkele levensgrote portretten, zoals dat van Lord Wharton, geschilderd in 1639. Eigenlijk is het schilderij net niet groot genoeg: de geportretteerde past maar net op het doek en de kleuren zijn weliswaar sprekend, maar mij is het net een tikkeltje te imponerend om het oprecht als mooi te kunnen beoordelen. Geef mij maar de intiemere portretten die in de zijgalerijen hangen.
Het meeste werd ik geroerd door het gezinsportret uit 1621. Het is onbekend wie het zijn of welke relatie ze met de schilder hadden, maar is wel zeker dat het in zijn Antwerpse periode is gemaakt. Ik kon minutenlang kijken naar de peinzende vader, de beheerste moeder en het verveelde kind. De ouders lijken alles onder controle te hebben, en ook al zit het meisje rustig op schoot, je verwacht dat ze elk moment in actie kan komen. Als een barokengeltje brengt de dreumes beweging in het schilderij.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.